Hjaltalín - Enter 4 (2012)

Het IJslandse Hjaltalín neemt wel een aparte plaats in binnen de popmuziek.
De twee vorige albums zijn absoluut aan te bevelen maar ergens zijn het ook weer niet van die klappers die ik vaak en graag opzet.

Toen ik single Lucifer / He Felt Like a Woman hoorde vond ik de combinatie tussen het electronische en typische ijzige postrockachtige van Hjaltalín goed samengaan met de lichte soul/r&b invloeden. Dat de band nieuwe grenzen opzoekt moge duidelijk zijn.
Voorheen flitsten namen als Belle and Sebastian, Jens Lekman, Arcade Fire, Emanuel and the Fear en Patrick Watson door me heen en nu gaat dat totaal niet op.

Enter 4 klinkt atmosferischer en het experiment lijkt groter maar juist door het gebruik van strijkers weet het warmte te behouden en de lichte r&b saus zo heel af en toe maakt het toch allemaal licht verteerbaar. De soulvolle vocalen van Sigríður Thorlacius klinken als een klok en dat is prettig omdat zanger Högni Egilsson niet als mijn favoriete zanger te boek staat.

One the Peninsula is een schitterend hoogtepunt door de zang plus strijkers en Letter To (...) borduurt daar fijn op voort. Het krijgt een warm badje door de beat die er in verwerkt zit en dan stoort zelfs de zang van Högni Egilsson daar niet eens, sterker, het blijkt zelfs goed aan te slaan.
De tweede helft van dit album is sowieso ijzersterk. Misschien omdat je de flow dan te pakken hebt.

Hoe dan ook is dit album zo op de valreep van 2012 absoluut een aanrader alleen zal het de eindlijsten niet meer gaan bestormen als het dat überhaupt zou gaan doen.
De hype rondom de lo-fi electro/r&b van b.v. een How to Dress Well begint mij onderhand wat te vervelen maar Hjaltalín lijkt er een geheel eigen draai aan te geven en ik moet zeggen dat het goed binnenkomt bij mij.
Liefhebbers van de laatste Efterklang moeten dit album zeker ook eens gaan beluisteren: past in het straatje.

Misschien toch nog eens goed over mijn eindlijst na gaan denken