Nils Lofgren - Nils (1979)

Lekker pop-rock-album van deze latere gitaris van Bruce Springsteen. De zeikerige singel Shine Silently is bepaald niet representatief dus daar moet je even doorheen prikken.
No Mercy is erg mooi.

Zeikerige single ??? Shine Silently is nu juist het mooiste nummer van dit album !!

Heeft hij niet ook bij Crazy Horse gespeeld?

Inderdaad, ook de man van de band Crazy Horse. En de man die de achterwaartse salto deed via de trampoline, al gitaarspelend. Tot dat hij een keer verkeerd terecht kwam en gelukkig met dat soort ongein ophield. Ik ken dit album verder niet maar Shine Silenty wel, (in de schitterende uitvoering op een 2 meter sessie album, "turn it up boys......!!!!") en ik kan me bijna na niet voorstellen dat dat niet het hoogtepunt van dit album is.

prachtige plaat van nils en voor mij zeker zijn beste , no mercy is geniaal en die single is kalm maar wel zeer mooi , trouwens het hele album is zeer goed

Neen ,hij heeft op verzoek van Neil Young meegespeeld op After The Goldrush (piano en achtergrondzang), daarna 2 nummers geschreven voor de eerste solo plaat van Crazy Horse, maar heeft daarna Grin opgericht.

Inderdaad één van zijn beste studio albums. Shine silently vind ik persoonlijk zijn alltime best, maar zijn allerbeste studioalbum vind ik toch Crooked Line en zijn beste livealbum Live Acoustic (met zijn broers)

Een compositorisch sterk album, dat qua sound helaas erg, èrg vet-Amerikaans klinkt, vol dubbele gitaren, disco-basloopjes en koortjes, onder invloed van producer Bob Ezrin (bekend van Alice Cooper, Lou Reeds Berlin en The wall van Pink Floyd), die hier ook een paar van zijn "eigen" muzikanten meeneemt, zoals Dick Wagner (bekend als über-meestergitarist op Lou Reeds Rock n roll animal en daarna aan de slag bij Alice Cooper) en de af en toe loodzwaar drummende Allan Schwartzberg.

Kant 1 is al met al ijzersterk, inclusief een aardige cover van Randy Newmans Baltimore, maar centraal op kant 2 staan drie ontzettend vervelende en gelikte tracks (waaronder twee samenwerkingen met Lou Reed!) die het album hopeloos tot stilstand brengen. Als totaal krijg je daardoor toch een enigszins schizofreen album, waarop Lodgrens subtiliteit bovendien nogal ondergesneeuwd raakt door de zware radiovriendelijke bombast.