Anthrax - State of Euphoria (1988)

Een trapje terug vanaf Among the Living, maar nog steeds een zeer lekkere thrashplaat. Tracks als 'Be All, End All' en 'Who Cares Wins' zijn toch behoorlijk vette uitgebouwde Anthrax krakers.

Voor mij houdt dit album de lijn van Among the living juist prima vast. Eigenlijk geen slecht nummer te vinden op beide albums.

Album nummer 4. En ze knallen ook hier weer prima. Erg vergelijkbaar met het voorgaande album, maar dan weer ietsje luchtiger. Vooral de opener doet het hier goed, lekker krachtig en energiek begin van het album zo. Helaas weten ze dat niveau niet vast te houden. Het beukt zo af en toe nog wel lekker en Trasht ook prima. Maar met de opener lijken ze hun krachtigste moment gehad te hebben. Dat wil niet zeggen dat er niets te genieten is. Er zitten zeker erg fijne gitaarsolo's in, stevig beukwerk en lekker veel energie en plezier. En Finale eindigt de plaat absoluut in stijl. Machtig slotstuk wat mij betreft (Schism heeft ook zo'n heerlijk momentje in het nummer zitten trouwens). Het is daarom jammer dat Antisocial hier op staat (en in lichte maten ook 13 aangezien die intermezzo geen toegevoegde waarde heeft). Dat nummer heeft hier echt niets te zoeken.

Ten opzichte van de vorige vindt ik deze wat fijner in het gehoor liggen. Maar blijft het gros van de nummers toch wat inwisselbaar. Bij vlagen beukt, knalt en schuurt dit serieus goed, maar ze weten dat nooit echt lang vol te houden. In vergelijking met de andere 3 bands is ook dit het toch net niet. Hoewel Anthrax in tegenstelling tot die wel hun niveau weten vast te houden.

Anthrax blijft ook met hun 4e plaat nog steeds goed vermaken. State of Euphoria is ook weer heerlijk energiek gebracht, de lol zit er hier weer lekker in en op sommige nummers knallen ze wel echt heerlijk goed. De band blijft een lekker luchtige toevoeging aan de Trash en in dat opzicht counteren ze de andere 3 goed. Ik denk echter dat ik ze ook niet echt meer moet gaan vergelijken (wat lastig is als je de Big Four naast elkaar beluisterd). Want dan zijn ze toch gewoon minder sterk. Terwijl ze echt wel lekkere nummers afleveren.

Op naar de 90s, kijken wat ze daarin weten te brengen.

De band was wel lekker productief, maar ik lees ook dingen over een afgeraffeld opnameproces in verband met naderende touren met Iron Maiden. Het verklaart misschien ook waarom dit album me verder erg weinig doet. Productie is prima en het musiceren is eveneens capabel, maar ik vind het album ook wat kil en ongemotiveerd overkomen. Belladonna's zanglijnen zijn saai en pas tegen het einde springen er een paar tracks toch iets meer uit (Schism en Misery Loves Company), maar over het algemeen klinkt State Of Euphoria echt als een 'moetje' in plaats van een met passie gemaakte plaat.

'Voor op de achtergrond' zullen we maar zeggen.

Tussenstand:
1. Among The Living
2. Spreading The Disease
3. State Of Euphoria
4. Armed And Dangerous
5. Fistful Of Metal