Anthrax - State of Euphoria (1988)

Ik heb ook nog eens een keer het stof van deze lp afgeblazen om te luisteren wat er "gezongen" werd in dit 1-na-laatste nummer van State..., en kwam er ook niet meer uit. Totdat ik de Aardschok van oktober 1988 erbij nam. Ik kon mij nl. nog herinneren dat daarin een interview stond met Scott Ian, genomen na het optreden van het Monsters of Rock festival in Tilburg. Hierin werd elk nummer, en de tekst ervan afzonderlijk besproken. Ik citeer; "Daarna komt het hardste Anthrax nummer allertijden, "13".
49 seconden flauwekul, hoofdzakelijk bas waar wij doorheen schreeuwen.
In de achtergrond hoor je ons de hele tijd "I-KO"schreeuwen, dat is Japans voor 'Let's Go'. Zelf roep ik dan nog eens 'Get that guy' omdat we allemaal fans zijn van die belachelijke Kung Fu films waar ze Amerikaanse stemmen overheen gedubd hebben. Je weet wel, de stemmen die nooit synchroon lopen met de beweging van de lippen. Daarin zeggen ze vaak 'Get That Guy' vandaar".

Het nummer heet "13" omdat dat getal vaak opdook tijdens het opnemen van dit album. O.a aantal tapes, nummers en data.

Tot slot mijn mening over dit album; Gevoel dat ik er toendertijd bij kreeg was goed maar geen haar op mijn rug die omhoog ging staan zoals bij Spreading the Disease of Among the Living.

Werd Lp van de maand in de Aardschok, maar ook daar een lichte teleurstelling (Net als Metallica's ...and Justice for all) . Ik meen dat deze een 9 kreeg, maar pin me er niet op vast want die pagina had ik er om e.o.a reden uitgescheurd.

Misschien een fractie minder dan Among the living maar toch een beter album dan in mijn herinnering.State of euphoria bevat degelijk songwerk zonder echte uitschieters zowel naar boven als naar beneden.Make me laugh en Who cares wins bevallen me in eerste instantie het best en ook de Trust-cover Anti social is leuk en goed.Verder is er weinig kwaliteitsverschil.Wel een sterke productie deze keer en dat is in het verleden bij Anthrax wel eens wat minder geweest.Muzikaal klinkt het ook allemaal prima,de zang,riffs,solos en drumwerk zijn allemaal dik in orde en maken dit toch wel een goede plaat.

Ik ben persoonlijk ook niet echt onder de indruk van dit werkje. 'Anthrax' heb ik al jaren een aparter gevoel bij, en tot mijn verbazing vond ik de vorige drie albums best geweldig. Ik kon niet echt wennen aan de zang van Belladonna die ik gelukkig nu wel wat meer kan waarderen als een paar jaar geleden, waar ik 'Anthrax' eerder verafschuwde heb ik er nu meer plezier in maar, 'State of Euphoria' is niet mijn favoriet.

Zoals Eddie ook al zegt, er staan echt geen verkeerde nummers op. Ik zelf ben best te spreken over de nummers 'Be all, End all', 'Antisocial', 'Schism' en 'Finale'. De rest van de tracks daar heb ik persoonlijk wat minder mee, niet slecht zijn ze zeker niet maar naar mijn mening hoef ik ze ook niet meer alledaags op te zetten.

En dan geeft het album toch net onvoldoende weg dan wat ik gehoopt had. Ik zelf vind de hoes niet verschrikkelijk maar het is ook niet hun mooiste. Het gitaarwerk is weer prima en ik ben ook verkocht aan het drumwerk van Benante. De productie gaat steeds beter, en dan is (zoals ik al zei) helaas dit album niet geworden als wat ik gehoopt had.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Among the Living
03. Fistful of Metal
04. State of Euphoria

Album nummer 4. En ze knallen ook hier weer prima. Erg vergelijkbaar met het voorgaande album, maar dan weer ietsje luchtiger. Vooral de opener doet het hier goed, lekker krachtig en energiek begin van het album zo. Helaas weten ze dat niveau niet vast te houden. Het beukt zo af en toe nog wel lekker en Trasht ook prima. Maar met de opener lijken ze hun krachtigste moment gehad te hebben. Dat wil niet zeggen dat er niets te genieten is. Er zitten zeker erg fijne gitaarsolo's in, stevig beukwerk en lekker veel energie en plezier. En Finale eindigt de plaat absoluut in stijl. Machtig slotstuk wat mij betreft (Schism heeft ook zo'n heerlijk momentje in het nummer zitten trouwens). Het is daarom jammer dat Antisocial hier op staat (en in lichte maten ook 13 aangezien die intermezzo geen toegevoegde waarde heeft). Dat nummer heeft hier echt niets te zoeken.

Ten opzichte van de vorige vindt ik deze wat fijner in het gehoor liggen. Maar blijft het gros van de nummers toch wat inwisselbaar. Bij vlagen beukt, knalt en schuurt dit serieus goed, maar ze weten dat nooit echt lang vol te houden. In vergelijking met de andere 3 bands is ook dit het toch net niet. Hoewel Anthrax in tegenstelling tot die wel hun niveau weten vast te houden.

Anthrax blijft ook met hun 4e plaat nog steeds goed vermaken. State of Euphoria is ook weer heerlijk energiek gebracht, de lol zit er hier weer lekker in en op sommige nummers knallen ze wel echt heerlijk goed. De band blijft een lekker luchtige toevoeging aan de Trash en in dat opzicht counteren ze de andere 3 goed. Ik denk echter dat ik ze ook niet echt meer moet gaan vergelijken (wat lastig is als je de Big Four naast elkaar beluisterd). Want dan zijn ze toch gewoon minder sterk. Terwijl ze echt wel lekkere nummers afleveren.

Op naar de 90s, kijken wat ze daarin weten te brengen.

De band was wel lekker productief, maar ik lees ook dingen over een afgeraffeld opnameproces in verband met naderende touren met Iron Maiden. Het verklaart misschien ook waarom dit album me verder erg weinig doet. Productie is prima en het musiceren is eveneens capabel, maar ik vind het album ook wat kil en ongemotiveerd overkomen. Belladonna's zanglijnen zijn saai en pas tegen het einde springen er een paar tracks toch iets meer uit (Schism en Misery Loves Company), maar over het algemeen klinkt State Of Euphoria echt als een 'moetje' in plaats van een met passie gemaakte plaat.

'Voor op de achtergrond' zullen we maar zeggen.

Tussenstand:
1. Among The Living
2. Spreading The Disease
3. State Of Euphoria
4. Armed And Dangerous
5. Fistful Of Metal