Anthrax - State of Euphoria (1988)

na sterke albums als spreading the disease en among the living was dit wel een minder album ondanks leuke nummers als antisocial en now it's dark toch nog de moeite waard.

klopt ja, het niet slecht maar het blijft allemaal een beetje op niveau "wel aardig" hangen.
Bepaald geen uitschieters.

Ik moet zeggen dat ik Anthrax zowieso een geniale band vind, en dat ook dit album weer goed gemaakt is. Het is inderdaad een van hun mindere albums, zeker als je kijkt naar de albums die eerder zijn gedaan, maar als ik weer naar de teksten kijk, ben ik alweer verkocht, vooral make me laugh en antisocial vind ik geweldig!!! 4 sterretjes, 3 voor het album en 1 voor de band.

Elk nummer begint hier met een ijzersterk, imposant intro {'Hier zijn we dan!'), maar dan worden de nummers vervolgens onvoldoende uitgewerkt, m.a.w. de beloftes worden nergens waargemaakt. Anti-Social is een leuke cover en van de eigen nummers kent alleen Fiñale iets in de vorm van een leuke brug en eindspurt, maar voor de rest blijft het niveau te makjes en onbevredigend.
Toch ook weer niet echt slecht.

3,5.

Het eerste nummer is ook meteen het beste nummer imo.
Geen slecht album maar toch minder dan de 2 hiervoor.
Toch nog 3,5*

Op zich wel een tegenvaller destijds, maar Now it's Dark, Misery Loves Company, Be All, End All en Be All, End All zijn dik in orde, net zoals een optreden destijds in het Willem II stadion met Iron Maiden, David Lee Roth, KISS, Helloween en Great White onder de noemer Monsters of Rock.

Allebei?

I drink three six packs, just so I can look at your face.
Finally!

Ja, het sarcasme is nooit van de lucht bij deze heren!

Niet mijn favoriete Anthrax plaat, maar Be All End All is toch één de beste nummers.

Spreading The Disease en (vooral) Among The Living & Persistence Of Time zijn beter dan deze schijf maar het zou nog zeker 5 jaren duren (en het ontslag van Belladonna) duren voordat Anthrax tot echt grote hoogten steeg met Sounds Of White Noise

Deze plaat heeft mij nooit gegrepen. Het is wat slapjes in vergelijking met de twee albums die hiervoor uitkwamen. De single Make Me Laugh en Antiosocial hou ik aan als twee goede songs. De rest luister ik niet meer naar.

Destijds was dit de stevigste plaat die ik in huis haalde. Ik had geen kennis van eerdere werk van deze heren. Wat ik hoorde beviel mij wel. De hoes is mij ook altijd bijgebleven. Sterke nummers vind ik Be All, End All, Hup die cello erin. Antisocial en Misery loves Company. Pas nog een keer gedraaid, maar kan me niet meer zo bekoren als destijds.

Kom een beetje terug op m'n vorige major reactie...

Now It's Dark, Misery Loves Co., Who Cares Wins en de opener zijn ook erg goed te doen.

Plaat herontdekt, lang niet zo vlak en saai als langetijd gedacht, eigenlijk een zeer fris klinkend geheel, punten flink omhoog!

Dit was mijn 1e cd die ik kreeg en dat was op 1e kerstdag 1988 of 1989 en ik wilde hem natuurlijk gelijk horen dus zette hem gezellig op met de familie erbij.
Het begon natuurlijk allemaal heel fraai met die viool erbij maar daarna moest hij snel af .

Ik vindt dit hun ena beste album onder Persistence en boven Among The Living. Catchy hooks en riffs en daar houd ik van

Wat chanten ze nou eigenlijk bij 13? Het klinkt als de naam van een wijlen beruchte wereldleider...

Dat is een goed bewaard geheim gebleven. Het staat iig niet op het tekstvel. Ik dacht altijd dat ze ' Meatloaf' brulden.
Het zou inderdaad iets anders kunnen zijn...

En niemand weet echt wat ze daar zeggen? (Ja, het is wel een breinbrekertje voor me.)

Vanmorgen heb ik het nog even in de auto aan gehad. Ik denk serieus dat ze ' thirteen' achterstevoren roepen.

Ik heb ook nog eens een keer het stof van deze lp afgeblazen om te luisteren wat er "gezongen" werd in dit 1-na-laatste nummer van State..., en kwam er ook niet meer uit. Totdat ik de Aardschok van oktober 1988 erbij nam. Ik kon mij nl. nog herinneren dat daarin een interview stond met Scott Ian, genomen na het optreden van het Monsters of Rock festival in Tilburg. Hierin werd elk nummer, en de tekst ervan afzonderlijk besproken. Ik citeer; "Daarna komt het hardste Anthrax nummer allertijden, "13".
49 seconden flauwekul, hoofdzakelijk bas waar wij doorheen schreeuwen.
In de achtergrond hoor je ons de hele tijd "I-KO"schreeuwen, dat is Japans voor 'Let's Go'. Zelf roep ik dan nog eens 'Get that guy' omdat we allemaal fans zijn van die belachelijke Kung Fu films waar ze Amerikaanse stemmen overheen gedubd hebben. Je weet wel, de stemmen die nooit synchroon lopen met de beweging van de lippen. Daarin zeggen ze vaak 'Get That Guy' vandaar".

Het nummer heet "13" omdat dat getal vaak opdook tijdens het opnemen van dit album. O.a aantal tapes, nummers en data.

Tot slot mijn mening over dit album; Gevoel dat ik er toendertijd bij kreeg was goed maar geen haar op mijn rug die omhoog ging staan zoals bij Spreading the Disease of Among the Living.

Werd Lp van de maand in de Aardschok, maar ook daar een lichte teleurstelling (Net als Metallica's ...and Justice for all) . Ik meen dat deze een 9 kreeg, maar pin me er niet op vast want die pagina had ik er om e.o.a reden uitgescheurd.

And another mystery can be considered solved.

Prachtig dat je dan zelfs oude Aardschokken erbij pakt om erachter te komen, hulde!! Ik herken mezelf
Over het album; altijd een erg goede plaat gevonden! Het is inderdaad anders dan z'n voorgangers maar ik vind het niet minder goed. Ze groeien als band en slaan andere wegen in. Dat 'overkomt' iedere band en dat is volgens mij niet meer dan logisch.
De produktie op dit album vind ik beter dan op ATL om eerlijk te zijn. Meer een metal geluid waar ATL meer een hardrock sound heeft. Is ook niet zo raar aangezien Eddie Kramer vooral bekend is van z'n werk met rock/hardrockbands als Kiss, Led Zep enz.
Be all end all, Anti social, Now it's dark, Making me laugh, Finalé, Who cares wins en Misery love co. zijn stuk voor stuk heerlijke nummers!

Album is wat minder als de vorige twee. De inspiratie was blijkbaar wat op. Weinig nummers blijven hangen, dat hadden de vorige albums wel
Wel staat hier een topnummer op genaamd Antisocial

En dat is dan weer een cover...

Jep. Maar wel een goede.

Vond het wel een goed album, minder dan de vorige 3 en ook het album dat hierna komt, percistance of time volgens mij. Maar stuk beter dan White Noise en alles wat daarna komt,

Uiteraard mijn favorieten ook antisocial en be all end all, maar de rest kan er ook prima mee door.

Hmm, ik vind dit album juist net zo goed als Among The Living, zo niet beter. Elk nummer is briljant, en ook de cover van Anti-Social is erg goed gedaan.

Hier staan 2 van de beste anthrax nummers op:
Finale en be all end all

Ik vind dit toch wel een goed Anthrax album, nummers als Make Me Laugh, Schism en Antisocial vind ik erg goed, maar de rest mag er ook zeker zijn. Het is wel een iets gelikter album dan de vorige, maar dat mag de pret zeker niet drukken.

Prima album van Anthrax. Er staan wat mindere nummers maar ook toppertjes zoals Who Cares wins en vooral Finale. Ik vind Persistence of Time maar ook Sound of White Noise beter.
Deze plaat geef ik 3,5 ster.