Anthrax - Stomp 442 (1995)

Duidelijk de minste plaat voor mij tot nu toe. Zo 13-in-een-dozijn heeft Anthrax niet eerder geklonken. Toegegeven, John Bush blijf ik een prettige zanger vinden en Benante trommeld lekker mee. Maar geen enkele noot blijft hangen, bij geen enkel nummer heb ik het gevoel dat de band gelooft in wat ze doen. Ik wil er niet te veel woorden aan vuil maken, deze is meegenomen in de marathon, en zal weer snel vergeten worden. (Ps. Dat laatste nummer ‘Bare’...waarom?????)

1. Sound of White noise (4,5*)
2. Among the Living (4,5*)
3. Fistful of Metal (4.0*)
4. Persistence of Time (3,5*)
5. Spreading the Disease (3,5*)
6. State of Euphoria (3.0*)
7. Stomp 442 (2,5*)

Aangezien ik vandaag al naar Barcelona vertrek voor een welverdiende vakantie (al ga ik maar 5 dagen) was mijn doel om Anthrax eigenlijk voor de vakantie helemaal klaar te hebben. Helaas bleef ik steken bij 'Stomp 442' en dat niet omdat ik maar weinig muziek geluisterd heb de afgelopen dagen dat zeker niet, ik bleef haken bij 'Stomp 442' omdat het album mij maar niet wist te overtuigen.

Verschrikkelijk mag wel op de eerste plaats denk ik, en vanaf het begin nummer 'Random Acts of Senseless Violence' voelde je de bui al hangen, en na 'Fueled' wist ik het wel zeker: dit was niet mijn album. Om maar te zwijgen over 'Bare' en 'American Pompeii' welke ik echt verschrikkelijk vind. Ik ben totaal het 'Anthrax' gevoel kwijt, de zang vond ik nou ook niet echt bepaald bijzonder en was stukken beter op 'Sound of White noise'. Het album bevatte nou niet echt nummers waarvan ik kon gaan juichen laat staan genieten, het gitaar werk was niet om van op te kijken en ik blijf wel nog een kleine fan van Benante op dit album maar dan ben ik er wel door heen en vond ik 'Stomp 442' eigenlijk gene bal aan.


Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. Sound of White Noise
06. State of Euphoria
07. Stomp 442

Het heeft eigenlijk geen bal meer met Thrash te maken, maar Anthrax is hier wel lekker op niveau bezig wat mij betreft. Verrekte lekker dit.

Ze gaan door op de Grungy alternatieve Rock tour. En daarmee komt de rauwheid ook weer een beetje terug. Dat was op de vorige al het geval, maar het valt me hier wat meer op merk ik. Het gepolijste is wat verdwenen en het doet me weer wat denken aan hun begindagen. Dat rauwere kan ik wel goed waarderen. Evenals het sfeertje dat ze hier ten gehore brengen. Toch merk doet deze het toch iets minder dan de voorganger. Die blijft toch wat meer boeien merk ik.

Er zitten een aantal erg lekkere nummers tussen, zoals de openener, In a Zone en Bare (hierbij moet ik toch wel aan Pearl Jam/Eddie Vedder denken). En wat meer meezing achtige nummers. Mijn commentaar van de vorige plaat gaat hier ook grotendeels op. Vooralsnog vind ik de voorganger wel iets fijner, hoewel deze wel wat meer gefinetuned en gestroomlijnd overkomt. In ieder geval geen verkeerde richting voor Anthrax wat mij betreft. Ik mag dit wel.

Tussenstand:
1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. Stomp 442
4. State of Euphoria
5. Spreading the Disease
6. Among the Living
7. Fistful of Metal