Anthrax - Volume 8: The Threat Is Real (1998)

Ondanks de aanwezigheid van een aantal sterke tracks is dit toch wel één van de allerminste albums van Anthrax. Het is een beetje een ongeïnspireerd rommeltje. En een flauw deuntje als de country meedeiner Toast To The Extras zou nooit een kans hebben moeten krijgen. Songs als opener Crush en vooral Inside Out zijn gelukkig van niveau en naar het einde toe wordt de plaat langzaam wat interessanter, waardoor dit toch nog een voldoende binnen weet te slepen, maar Anthrax kan veel beter.

Het had veel erger gekund, echt veel erger maar met deze plaat laat 'Anthrax' zien dat ze meer en deels best ongeïnspireerd door spelen. Vooral tijdens het nummer 'Cupajoe' had ik echt even het gevoel waar ik nu naar het luisteren was, een goeie thrashmetalband die wereldwijd bekend is of een plaatselijk boeren bandje die met wat bier de nodige herrie zit te maken. Ik was er in ieder geval niet van onder de indruk.

Ik heb dit album de afgelopen vijf dagen tijdens mijn vakantie in Barcelona eens goed beluisterd, 's avonds na een lekker dagje weg even wat muziek op zetten daar heb ik wel oor naar en aangezien ik toch de marathon wat in leven wil houden heb ik ook wat Anthrax albums aan geslingerd. En dan moet ik toch ook van mij kant bekennen dat ik het album best wisselvallig vind, het werd nergens slecht maar, soms wat was het ook echt wel om te janken.

'Inside Out' klonk bijvoorbeeld erg leuk, en was met een paar anderen ook prima om naar te luisteren. Toch blijf ik het gevoel hebben dat het album gewoonweg te lang is en dat merkte ik ook wel aan sommige nummers die gewoon verschrikkelijk waren. 'Alpha Male' is bijvoorbeeld ook zo'n nummer waarvan ik nou totaal niet onder in de indruk was. En dan is ook dit album wel een tegenvaller.

Voorlopige tussenstand:
01. Spreading the Disease
02. Persistence of Time
03. Among the Living
04. Fistful of Metal
05. Sound of White Noise
06. State of Euphoria
07. Stomp 442
08. Volume 8: The Threat Is Real

Volume 8 is niet zo'n verrekte slecht album. Natuurlijk verfoeide ik het ook omdat Bushthrax zo verschrikkelijk 90's klinkt en dat is iets wat ik in de 90's niet zo bliefde. Enkele uitzonderingen daargelaten. De laatste tijd ben ik die shit aan het inhalen en zo belandde ook Volume 8 weer eens in de speler.

Ik kan me herinneren dat er nauwelijks aandacht was voor deze langspeler. In de biografie van Ian las ik de reden. Anthrax was gedropt door Elektra en kon na veel gedoe verder bij Ignite, de rockafdeling van hiphoplabel Tommy Boy. Die trokken kort na de release de stekker uit hun dochteronderneming vanwege de snel veranderende ontwikkelingen in muziekbusinessland. Daardoor stopte de productie en dat zal dan ook de reden zijn geweest dat we het lang niet op Spotify terug konden vinden.

Dat soort ontwikkelingen horen geen reet te zeggen over de muziek. En die is met de juiste (zomerse) mindset best oké. Wat gestoord zal hebben is dat de band die ooit Spreading The Disease en Among The Living in geen velden of wegen te bekennen is. No thrash or speed here.

Niettemin komt de band best agressief uit de hoek. Hortend en stotend dringt het venijnige Crush zich als opener aan je op. Een ongemakkelijke track maar wel met de fraaie opbouw in de zang van John Bush om je aan op te trekken. De laaggestemde gitaar en de holle drums verraden dat die gasten met hun benen in het 'nu' stonden. Zoals altijd eigenlijk.

Catharsis volgt en die is meteen een stuk toegankelijker. Een heerlijke track met een vlot tempo. De zeurende riff maalt nog lang door in het hoofd. Heavy, toegankelijk en zomers. Dat is Catharsis.

Zo worden we van de ene emotie naar de andere geslingerd op Volume 8. Wat mij betreft de grote kracht van de plaat. Toast Of The Extras bijvoorbeeld. Nog zomerser, nog luchtiger. Een knotsgekke track. Helemaal als het ontaardt in het woest hakkende Born Again Idiot en het schuimbekkende Killing Box.

En dan zijn er ook wat meer stemmigere wateren te varen zoals het grungy Harms Way. John Bush op zijn best.

Met zijn 63 minuten is het wel een lang album. En ik luister hem ook niet vaak in één keer uit. Afzonderlijk gezien vind ik dat Anthrax hier bol staat van allerlei gekke ideeën die wonderwel gewoon werken.

Als geheel vind ik We've Come For You All nog een stuk frisser en energieker dan deze. Die klinkt ook iets meer als een Anthraxplaat. Toch ben ik blik dat ik Volume 8 nooit heb weggedaan. Het is een uitstekende schijf vol afwisseling en pittige grooves.

Zo sloot ik nog af bij de vorige plaat. En toen kwam Volume 8: The Threat Is Real. Een plaat die werkelijk waar geen enkel toegevoegde waarde heeft ten opzichte van de vorige twee. Behalve dat ze nu vooral al helemaal klinken als andere bands en niet als zichzelf. Eigenlijk doen ze nu hetzelfde als wat ze in hun Thrash dagen deden, hetzelfde kunstje blijven herhalen zonder echte groei of nieuwigheden.

Dat ansich is nog niet eens zo'n groot probleem. Ze leverde in de 80s best prima albums af. Het wordt alleen vervelend als je niet meer als Anthrax klinkt maar vooral als de toenmalig populaire Alt. Rock/Grunge/Nu-metal acts (met een vleugje Country erbij). Ze voegen met deze plaat in die genres eigenlijk niets toe, en al helemaal niet na 2 redelijk sterke en interessante platen. Mijn grootste kritiek is echter dit allemaal vrij ongeïnspireerd overkomt. Het voelt meer als left over materiaal dat ze maar op een album gesmeten hebben omdat ze nog wat moesten uitbrengen. Nu is Anthrax wat mij betreft nooit een voorloper geweest qua muziek, maar ze wisten vaak wel wat leuks of interessants erin te verpakken. Deze keer niets van dat alles helaas.

Het maakt van Volume 8 een plaat die toch wat teleurstelt. De stijl kan ik wel waarderen, maar ze deden het op de twee voorgangers toch flink beter. Wil niet zeggen dat er geen leuke nummers op staan om voorbij te horen komen. En de plaat zelf is niet vervelend om te horen. Maar er is geen enkel nummer waarvan ik zeg die zet ik graag nog eens op. Dat is jammer, want de band klinkt in de 90s voor mij toch wel beter dan in de 80s. Hopelijk herpakken ze zich weer in de 00s.


Tussenstand:
1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. Stomp 442
4. State of Euphoria
5. Spreading the Disease
6. Among the Living
7. Fistful of Metal
8. Volume 8: The Threat Is Real