Anthrax - The Greater of Two Evils (2004)

Goeie nummers (het beste van Anthrax; hoe kan het ook anders) maar de zanger verpest veel. Ik krijg koppijn van zijn monotoon geschreeuw.Is totaal niet te vergelijken met de orginele zanger, die veel melodieuzer en subtieler kan zingen. Ook de productie vind ik wat te droog.
Jammer voor de goeie nummers!

Dat is, denk ik, de eerste keer dat iemand Belladonna als melodieuzer en subtieler bestempelt t.o.v John Bush. Als ik mocht kiezen dan wist ik het zelf wel. Anthrax heeft met de reunie zijn eigen graf gegraven.

Kweet nie wie dat het is die op the greater of.. zingt maar tis toch een kutzanger!

Bush zingt op dit album, en hoewel ik Bush een goede zanger vind, vind ik dit album toch respectloos tegenover Belladonna om de nummers opnieuw op te nemen. Ik vond Belladonna toch wel degelijk beter dan Bush, veel meer variatie in zijn zang.
Maar ik ben het ook eens met Sinner dat Anthrax met de reunie zijn eigen graf heeft gedolven. Het laatste studioalbum (We've come for you all, mét Bush), is een van de beste speedmetal platen die de afgelopen 10 jaar zijn uitgebracht, wie weet wat ze met die line-up nog hadden kunnen maken. Nu vraag ik het me af of er nog ooit een album zal komen, of dat ze maar best of's en liveplaten uit blijven geven en teren op oud succes.
Ook worden nu met Belladonna de nummers uit het Bush-era nooit meer gespeeld, terwijl er toch enkele klassiekers zoals Only en Room For One More tussen zaten, en de nummers van WCFYA klinken op de liveplaat met Bush, Music of Mass Destruction, ook heel goed.
Dus, jammer.

Vette productie. Goeie zanger ook; John Bush. Leuk om de oude Anthrax-songs eens met hem te horen. Ik vind hem zeker niet slechter en moet stiekum toegeven dat ik de nummers soms een stuk meer 'ballen' vind hebben.

Dat is zeker waar, mede omdat de muzikanten sinds de jaren '80 steeds beter zijn geworden (tijdens hun eerste plaat 'Fistful of Metal' had Frankie Bello net een basgitaar aangeraakt en Charlie Benante zat net een jaar bij de plaatselijke harmonie te trommelen (kent iemand dat einde van Gung-Ho ?)). Maar als ik ze (maar vooral Charlie) hoor spelen op deze plaat en ook op We've Come For You All (fenomenale drums, zeker op Nobody Knows Anything, maar eigenlijk gedurende de hele cd) moet ik toch toegeven dat ze harder en beter klinken dan ooit. Maar feit blijft dat dit niets meer is dan een coveralbum (en dan ook nog van dezelfde band).

Net nog een keer beluisterd, maar ik moet zeggen dat de nummers van Fistful of Metal (Deathrider, Panic en Metal Thrashing Mad) hier stukken beter tot hun recht komen, dankzij de betere zang en véél betere productie. Vooral Panic gaat op de debuutplaat ten onder, maar eigenlijk is het één van Anthrax' beste en hardste nummers.

wat een tegenvallende cd zeg, jammer.

het gitaar geluid is lafjes & rockerig ipv vet en metal en dat tesamen met het feit dat alle nummers een tandje langzamer worden gespeeld, zorgt ervoor alsof ik naar de 65+ versies van goeie nummers zit te luisteren.

als je nummers opnieuw uitbrengt, doe dat dan GOED met een vet geluid en niet op deze Anthrax-onwaardige wijze.

En John Bush: Joe Belladonna kicks your ass 24/7


gemiste kans

Berichten verplaatst naar Anthrax

In de stijl van Still Cyco After All These Years van Suicidal Tendencies zijn hier oude nummers opnieuw ingespeeld met de hedendaagse techniek. Verschil is wel dat hier een betere zanger achter de microfoon staat dan bij de originele opnamen. jammer genoeg zijn er ook een paar nummers tussen gekomen die wat te recent zijn naar mijn voorkeuren, zoals Belly of The Beast , Keep It In the Family en Be All End All. Maar er blijft genoeg oude muziek over die hier lekker wordt neergezet. De impact van het werkstuk van Suicidal was toch een wat groter op mij, aan de andere kant is dit gelijk een leuke Anthrax verzamelaar.

Hier kan ik niet veel mee.
Het is op zich een aardig idee om je huidige zanger nummers te laten zingen van je voorganger, maar de praktijk is in veel gevallen weerbarstiger. Ook een nieuw modern geluid draagt vaak niet bij aan de oude sfeer die veel nummers in zich dragen. Dat is wat mij betreft allemaal van toepassing op The Greater Of Two Evils. Het begint al bij Death Rider. Het nummer struikelt steeds door het hakkelende ritme in de coupletten. En de monotone schreeuwzang van Bush kan de hoge uithalen van Neil Turbin hier niet doen vergeten. Terwijl hij op papier wel degelijk een veel betere vocalist is. Lone Justice (hierboven niet vermeld, staat op de bonusdisc) wordt ook door een monotone presentatie van Bush om zeep geholpen. Van de geniale brug van Belladonna in het origineel is niets meer over.

Zo kan ik bij ieder nummer wel even doorgaan. Als ik oude nummers wil horen, die door Bush gezongen worden, hoor ik liever een live plaat.

Het is hierboven al vaker geroepen: John Bush maakt er een zooitje van hier. Het lijkt wel alsof hij hier geen zin in had. Ik weet dat de man veel beter kan dan dit. Maar dat niet alleen. Ook de zielloze vetolkingen van megakrakers als Panic of Among The Living maken van The Greater Of Two Evils een prul van de eerste orde.

Normaal ben ik egt tegen op dit soort platen,
Maar ik vind juist de nummers Panic, Metal Thrashing Mad en Deathrider wel goed, dat ''slordige'' dat die songs goed maakte is eruit, maar is wel mooi om eens door Bush te horen. De rest vind ik wel een stuk minder dan het origineel, leuk om een paar keer te luisteren maar daarna ga je tog weer over naar het origineel.

Anthrax laat op deze schijf horen dat John Bush de beste zanger is die de band heeft gehad. Het oude werk klinkt een stuk vetter door de geweldige stem van Bush!

Ik vind John Bush een betere zanger dan Joey Belladonna, maar deze herbewerkingen van oude Anthrax-nummers, ditmaal ingezongen door Bush, pakken in de praktijk niet erg goed uit. Bush is matig bij stem en lijkt er niet echt in te geloven; muzikaal is alles nogal haastig en slordig in elkaar geknutseld. Een erg liefdevol project is het in ieder geval niet geworden. Het blijft allemaal wel om aan te horen, we hebben het hier tenslotte wel over een grote reeks krakers die tot het beste werk van Anthrax behoren, maar op papier leek dit hele gebeuren waarschijnlijk een beter idee dan het uiteindelijk is geworden.

Energieke 'live in de studio' opnames met John Bush. Ik hoor de originele uitvoeringen ook graag, maar deze uitvoeringen hebben af en toe net wat meer 'ballen'.

Helemaal mee eens. Er is voor mij maar 1 Anthrax en dat is met John Bush. Die Belladonna zou het goed gedaan hebben in een NWOBHM band maar absoluut niet bij een heavy band als Anthrax.

Hoewel ik John Bush een veel prettiger zanger vindt in vergelijking met Joey Belladonna, loopt dit album waarbij oude songs van de band in een nieuw jasje worden gehesen, niet echt lekker.
Bush is een uitstekende zanger maar hij kwam veel beter uit de verf op Sound of White Noise en op het uitstekende We've Come for You All. Deze platen waren beter geent op zijn vocale capaciteiten.
Nu zit je luisteren naar jaren 80 materiaal dat zich moet voegen naar de jaren 00, en dat lukt amper.
Het opnieuw opgenomen songmateriaal klinkt afstandelijk, voegt zich moeilijk naar de tijdsgeest van 2004 en je mist wat luchtigheid. Joey was in mijn ogen geen wonder achter de microfoon, zijn stembanden waren echter net wat leniger voor dit materiaal en zijn zang zorgde voor een tandje meer spielerei.
Nee, ik blijf het zeggen, Bush past een stuk beter bij zijn gewapende heilige broeders dan bij het collectief uit New York. Hoewel de reünie tussen Anthrax en Belladonna mij tot op heden ook niet van de sokken heeft geblazen.

Het opnieuw opnemen van oudere nummers met een nieuwe zanger (of andere nieuwe muzikanten) valt bij mij vrijwel nooit echt goed uit. En deze van Anthrax is daarin geen uitzondering. Ik prefereer toch veelal Belladonna bij de nummers, ondanks dat ik Bush zijn zangstijl meer waardeer. Belladonna bracht er meer een eigen identiteit aan, waar Bush veel meer cliché klinkt. Dat is hier helemaal het geval want nergens spat het uit de speakers, hij klinkt vooral erg ongeïnteresseerd en ongeïnspireerd.

De nummers zijn ansich prima, maar nergens is er (voor mij dan) een rede om deze versie te draaien. Liever zet ik dan het oudere werk weer op. Ze hadden beter een vermakelijk vervolg op We've Come for You All kunnen maken met eenzelfde stijl en sfeer dan deze verzamelaar. Maar helaas. De koek was op, de inspiratie verdwenen, de zin vergaan en de motivatie afwezig. Geen idee wat er met ze aan de hand was, maar The Greater of Two Evils is een nutteloze plaat die niets toevoegt aan hun oeuvre.

Anthrax is hier op zijn slechtst.

Tussenstand:
1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. Stomp 442
4. State of Euphoria
5. Spreading the Disease
6. We've Come for You All
7. Among the Living
8. Fistful of Metal
9. Volume 8: The Threat Is Real
10. The Greater of Two Evils