Anthrax - The Greater of Two Evils (2004)

Hier kan ik niet veel mee.
Het is op zich een aardig idee om je huidige zanger nummers te laten zingen van je voorganger, maar de praktijk is in veel gevallen weerbarstiger. Ook een nieuw modern geluid draagt vaak niet bij aan de oude sfeer die veel nummers in zich dragen. Dat is wat mij betreft allemaal van toepassing op The Greater Of Two Evils. Het begint al bij Death Rider. Het nummer struikelt steeds door het hakkelende ritme in de coupletten. En de monotone schreeuwzang van Bush kan de hoge uithalen van Neil Turbin hier niet doen vergeten. Terwijl hij op papier wel degelijk een veel betere vocalist is. Lone Justice (hierboven niet vermeld, staat op de bonusdisc) wordt ook door een monotone presentatie van Bush om zeep geholpen. Van de geniale brug van Belladonna in het origineel is niets meer over.

Zo kan ik bij ieder nummer wel even doorgaan. Als ik oude nummers wil horen, die door Bush gezongen worden, hoor ik liever een live plaat.

Het is hierboven al vaker geroepen: John Bush maakt er een zooitje van hier. Het lijkt wel alsof hij hier geen zin in had. Ik weet dat de man veel beter kan dan dit. Maar dat niet alleen. Ook de zielloze vetolkingen van megakrakers als Panic of Among The Living maken van The Greater Of Two Evils een prul van de eerste orde.

Ik vind John Bush een betere zanger dan Joey Belladonna, maar deze herbewerkingen van oude Anthrax-nummers, ditmaal ingezongen door Bush, pakken in de praktijk niet erg goed uit. Bush is matig bij stem en lijkt er niet echt in te geloven; muzikaal is alles nogal haastig en slordig in elkaar geknutseld. Een erg liefdevol project is het in ieder geval niet geworden. Het blijft allemaal wel om aan te horen, we hebben het hier tenslotte wel over een grote reeks krakers die tot het beste werk van Anthrax behoren, maar op papier leek dit hele gebeuren waarschijnlijk een beter idee dan het uiteindelijk is geworden.

Helemaal mee eens. Er is voor mij maar 1 Anthrax en dat is met John Bush. Die Belladonna zou het goed gedaan hebben in een NWOBHM band maar absoluut niet bij een heavy band als Anthrax.

Het opnieuw opnemen van oudere nummers met een nieuwe zanger (of andere nieuwe muzikanten) valt bij mij vrijwel nooit echt goed uit. En deze van Anthrax is daarin geen uitzondering. Ik prefereer toch veelal Belladonna bij de nummers, ondanks dat ik Bush zijn zangstijl meer waardeer. Belladonna bracht er meer een eigen identiteit aan, waar Bush veel meer cliché klinkt. Dat is hier helemaal het geval want nergens spat het uit de speakers, hij klinkt vooral erg ongeïnteresseerd en ongeïnspireerd.

De nummers zijn ansich prima, maar nergens is er (voor mij dan) een rede om deze versie te draaien. Liever zet ik dan het oudere werk weer op. Ze hadden beter een vermakelijk vervolg op We've Come for You All kunnen maken met eenzelfde stijl en sfeer dan deze verzamelaar. Maar helaas. De koek was op, de inspiratie verdwenen, de zin vergaan en de motivatie afwezig. Geen idee wat er met ze aan de hand was, maar The Greater of Two Evils is een nutteloze plaat die niets toevoegt aan hun oeuvre.

Anthrax is hier op zijn slechtst.

Tussenstand:
1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. Stomp 442
4. State of Euphoria
5. Spreading the Disease
6. We've Come for You All
7. Among the Living
8. Fistful of Metal
9. Volume 8: The Threat Is Real
10. The Greater of Two Evils