Yes - Keys to Ascension (1996)

Ik zit verder niet zo in de live-uitvoeringen van Yes, maar herbeluistering van deze cd vandaag, plaatste mij toch voor een aanzienlijk deel in het kamp van grumpy old M.Nieuweboer. Jawel, Awaken krijgt een prachtige vertolking en Siberian Khatru mag er ook best wezen, maar verder is het toch niet allemaal even opbeurend. De uitvoering van het toch al niet zo sterke Roundabout is ronduit lachwekkend, voor The Reveiling Science etc. geldt het oudhollandsche spreekwoord van het dubbeltje en het kwartje en van America hadden de heren 25 jaar terug al af moeten blijven... en dan doen ze het hier godbetert nog eens dunnetjes over. Brrr...

De twee nieuwe nummers, en dan in het bijzonder Be The One, zijn vrij sterk. Een lichtpuntje in het verder niet bijzonder verheffende nieuwe Yes-werk van de laatste... uhm... 30 jaar.

Tja, dit klinkt natuurlijk wel beter dan Yessongs (zeker zolang Rhino dat album maar niet onder handen wil nemen), maar wat mij betreft voegen de uitvoeringen van de drie nummers die ook op die plaat uit 1973 stonden (Siberian khatru, Roundabout en Starship trooper) niet veel toe. Om Tales from topographic oceans heb ik nooit veel gegeven, America blijf ik een vreemde eend in de bijt vinden, en alleen over de twee overgebleven livenummers kan ik echt enthousiast zijn: Onward wordt nog een stukje mooier door het prachtige gitaarspel van Steve Howe, en de versie van Awaken slaagt erin om de breekbaarheid en de intensiteit van de studioversie integraal over het voetlicht te brengen and then some. (Ik ben sowieso niet iemand die om de zoveel tijd een live-release of een optreden wil of moet horen/zien om te kijken hoe ze verschillen – zelfs van mijn favoriete artiesten vind ik twee liveplaten of bijgewoonde concerten al veel, en van Yes heb ik al Yessongs en Live from House of Blues uit 2000.)
        Wat de twee nieuwe nummers betreft, Be the one is wel aardig maar heeft wat te lijden onder die constant herhaalde "Giving in, giving in to love"-regel, maar That, that is daarentegen vind ik van begin tot einde boeiend en zit wat mij betreft kwalitatief ergens nèt onder de Yes-klassiekers uit de eerste helft van de jaren 70 (waarbij ik dan maar voorbij ga aan de lelijke en nietszeggende titel). De eerste helft ervan heeft zelfs een duidelijke maatschappelijk geëngageerde tekst over verslaafde moeders, maar daarna gaat Anderson weer terug naar de vertrouwde concepten van love heaven & light, want een vos verliest wel z'n haren maar niet z'n streken. "like a ship you come safe to the shores of love eternal", mooi dat de heren onder zulke afgezaagde regels nog zulke meeslepende muziek kunnen schrijven. Al met al wat mij betreft een goede maar grotendeels overbodige live-registratie plus twee vrij sterke nieuwe composities, met de CD-afsluiters als de twee duidelijke hoogtepunten.