13th Floor Elevators - The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators (1966)

Hier kan ik me helemaal in vinden. Het gebeurt niet vaak dat een album mij bij de eerste luisterbeurt meteen bij de strot grijpt. Maar dat is hier wel het geval.

Ben blij dat dit album hier 'gehyped' wordt/werd. Mijn dank is groot.

Vandaag dubbele versie aangeschaft in super mooi doosje met stereo versie en bonusmateriaal.

Ik kan er niet over uit hoe geweldig dit album is. Waarschijnlijk toen nog iets te ruig. Wat mij betreft behoort dit samen met Jim, Jimi en VU tot het beste uit de sixties. Ik ben benieuwd naar de andere albums. Persoonlijk vind ik dit beter dan ieder album van The Stones of The Beatles.

Hoewel ik de jaren zestig bewust heb meegemaakt is deze muziek van de '13th Floor Elevators' net zoals die van 'Love' volledig aan mijn aandacht ontsnapt. Dankzij de lovende reacties hier op dit forum dit album maar eens beluisterd. Hoewel ik het album in het algemeen niet direct bijzonder vind meen ik toch 3½ ster voor dit album te geven en wel om die geweldige swingende openingstrack "You're Gonna Miss Me". Het intro deed mij sterk denken aan dit eveneens geweldige nummer uit 1990 van
The La's - I Can't Sleep
Je zou haast zeggen dat het plagiaat is van deze Britse gelegenheidsband uit de eind jaren tachtig.

3,5*

doooooontt faaaaalll doooowwn!!!!

Uit het topic Ulver - Childhood´s End: de muzikale ontdekkingsreis

13th Floor Elevators wordt gezien als een van de eerste psychedelische bands en ze zijn zeer invloedrijk geweest voor bijvoorbeeld bands als Television en Primal Scream. De band valt na 3 albums uit elkaar door drugsproblemen. Daarna komen ze weer terug maar de meeste mensen vinden 1966-1969 de hoogtijdagen van 13th Floor Elevators.

Het debuutalbum is hier het bekendste, dus daarom heb ik die geluisterd. Het gitaarwerk van de band is erg lekker en vooral rauw. Instrumentaal is het erg gaaf maar toch ook wel een beetje rommelig.

De zang is op het randje, soms vind ik het echt zwaar irritant. Iets wat ik echt vervelend vind is de electric jug in het album. Het klinkt zo knullig erbij en het past compleet niet bij de rauwe muziek van de band. Het voegt ook compleet niks toe aan de muziek in tegenstelling tot bijvoorbeeld de sitar bij The Pretty Things, dat vind ik pas echt psychedelisch. Dit vind ik toch meer garage rock avant la lettre. Soms momenten van zeer hoge kwaliteit maar voornamelijk een geinig album met rommelige instrumentatie. Ik had er eerlijk gezegd wat meer van verwacht.

3*

Garage rock was in 1966 al even onderweg, het genre nam eigenlijk in 1964 al een flinke vaart. Dus echt avant la lettre is dit niet meer.

Verder kan ik me je mening wel indenken. Ik heb zelf vorig jaar de box gekocht met alle albums van deze band, maar het echt geniale ontgaat me nog een beetje, al staan er natuurlijk wat fantastische nummers op.

Leuk topic van je trouwens.

Dit wordt gezien als de eerste plaat in het psychedelische rock subgenre en omdat ik me de laatste tijd veel verdiep in dit subgenre, kon ik dus onmogelijk deze plaat niet beluisteren. Mijn versie was niet echt kwalitatief opgenomen, maar ik denk wel dat ik niets heb gemist die van enig belang zou zijn. De psychedelica is hier zeer duidelijk herkenbaar en ik herken wel sommige geluiden uit bijvoorbeeld Forever Changes van Love en Disraeli Gears van Cream. Ja, nu zijn die twee net genoemde een jaar later uitgebracht, maar die herkenbaarheid ligt dan aan het feit dat die twee bands dit album gebruikt hebben als inspiratiebron. Al hebben ze dat wel nooit gezegd, dus ik kan fout zitten.

Zoals al opgemerkt door veel andere leden klinkt dit heel rauw, nog rauwer dan bijvoorbeeld een Forever Changes. Het is heerlijk experimenteel, maar dat is typisch aan de psychedelica. In tegenstelling tot DC vind ik eigenlijk niet dat de zang op het randje is. Ik heb we al meer zulke soort zang gehoord en ik vind het eigenlijk heel passend op de rauwheid die dit album kent. De tijdsduur is ideaal, het duurt niet te lang om te vervelen, want daar kan ik ergens in inkomen. Spectaculair is het nergens, dus spanning is er nergens. Ik noem het zeker niet saai, maar om dit als een spannende plaat weg te zeggen is in mijn ogen niet echt de juiste redenering.

Nu moet ik toegeven dat ik al betere psychedelische albums heb gehoord, dus echt hoog scoren zal het niet doen. Ik denk dat ik gewoon de algemene scores zal volgen en dit ook een 3,5 zal geven. Misschien dat het eventueel verhoogd (of verlaagd in het ergste geval), maar dat vertrouw ik toe aan het lot.

De opnamekwaliteit is inderdaad nogal pover. Misschien dat er ergens een hele bijzondere remaster circuleert, maar echt top valt de kwaliteit denk ik niet te maken.

Die gelimiteerde box met de albums is geremasterd

Daar gaat het niet over. Een remaster kan een van oorsprong gebrekkige opname als deze meestal ook niet echt verhelpen. Ik heb een digitale remaster uit 2005 van License Music/Charly Trademarks Ltd en die klinkt niet ineens kraakhelder.

Oke, die uit het doosje klinkt wel prima, voor zo ver ik me het herinner.. misschien moet ik hem weer eens herdraaien.

Ik ben nog immer bezig met die lijst van 1001 albums die je moet luisteren voor je sterft en het blijft leuk hoor. Deze plaat staat er dus ook op en ik krijg het idee dat de jaren 1966 en 1967 een breekpunt is in de muziekgeschiedenis. Weg met de zoetsappige rechttoe, rechtaan-melodietjes, tijd voor wat experimenteels moeten vele muziekmakers toen gedacht hebben en dit album is geen uitzondering daarop!

De titel verklapt het al, je hoort de psychedelische wereld van the 13th Floor Elevators (geinige bandnaam trouwens) en de sound klinkt echt ongecontroleerd rauw. Ik vind het wel okee eigenlijk. De plaat heeft alleen wat last van herhaling. Er zijn niet echt nummers die anders zijn of er uit springen.

Laatst ontdekt en een aantal keer het album beluisterd; klinkt erg goed. Beter dan de meeste Beatle- en Stonesalbums, die ik ooit heb teruggeluisterd.

Favoriet album van Julian Cope.Heeft ook een sterke cover van Levitation gemaakt wat op hun tweede en net zo'n goed album is terug te vinden.

Als ik een vierde track mocht aanvinken als favoriet, werd die dat zeker wel (achter You're Gonna Miss MeRollercoaster en Splash 1 (Now I'm home. Verder: Een heerlijk album om er een trip van te krijgen, deze.

Onlangs het dubbelalbum in de remaster release uit 2013 gekocht. Ik kende de muziek dus.... niet luisteren. Jammer, had ik dat maar wel gedaan. Voor 'n smak geld krijg je naast de mono-versie van het album (die is in orde) ook een stereo-versie... maar die is echt bagger. Zonde van het geld. Koop dus gewoon een mono remaster. En dat is best genieten, goed om in je collectie te hebben maar het hoeft geen hype te worden.

Dit is met recht een album met een goede score. Weer zo'n album waar ik destijds te jong (7) voor was om er in geïnteresseerd te zijn. Dat is fijn aan de ene kant, jammer aan de andere.
Ik heb het een aantal maal beluisterd en het wordt per luisterbeurt sterker. Een prachtig begin. En eigenlijk staat er geen zwak nummer op. Ik geeft het nu 4*, maar 4,5 ligt in het verschiet. Prachtig.
20e in de 100 Greatest Albums of 1966 en 8e in Best Ever Albums van dat jaar. Dat laatste komt mij geheel terecht voor.

Over het album Fate & Alcohol

Het album The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators uit 1966 wordt beschouwd als een baanbrekend werk in de psychedelische rock. Met unieke instrumenten zoals de elektrische kruik en intense zang van Roky Erickson, biedt het een mix van garage-rock en psychedelische elementen. Bekendste nummers van het album zijn You’re Gonna Miss Me en Reverberation. Het album werd geprezen om zijn vernieuwende stijl en inspirerende teksten, en wordt nog steeds als een klassieker gezien.

Over de nummers op het album

You're Gonna Miss Me is een energiek nummer over liefdesverdriet en wraak. De tekst draait om het verlaten van een relatie en het laten voelen van gemis. Muzikaal combineert het nummer rauwe garage-rock met psychedelische elementen, zoals overstuurde gitaren en de kenmerkende elektrische kruik. Het nummer doet me sterk denken aan Gloria van Them. (8,5)
Roller Coaster beschrijft het leven als een emotionele achtbaan vol hoogte- en dieptepunten. De tekst moedigt aan om risico’s te nemen en het moment te beleven. Muzikaal bepalen psychedelische gitaren, hypnotiserende ritmes en de rauwe zang van Roky Erickson de toon die op mij wat dreigend overkomt. (7,5)

Splash 1 (Now I'm Home) is een liefdeslied over het vinden van rust en geluk bij een geliefde. De tekst is poëtisch en beschrijft een diepe emotionele verbinding. Muzikaal heeft het een dromerige, langzame sfeer met zachte gitaarakkoorden en de expressieve zang van Roky Erickson (7,5)
Reverberation handelt over innerlijke kracht en het durven loslaten van angst. De tekst moedigt aan om jezelf open te stellen voor nieuwe ervaringen. Het nummer heeft hypnotiserende ritmes, galmende gitaren en de elektrische kruik. (8)

Don’t Fall Down van de 13th Floor Elevators gaat over het behouden van hoop en balans in moeilijke tijden. De tekst moedigt aan om standvastig te blijven, ondanks uitdagingen. Muzikaal heeft het nummer een kalmere toon met zachte gitaren, een ontspannen ritme en de ingetogen zang van Roky Erickson. (7,5)
Fire Engine van de 13th Floor Elevators is een levendig nummer dat vrijheid en avontuur symboliseert. De tekst gebruikt de metafoor van een brandweerwagen als een redding uit een saaie, beperkende situatie. Muzikaal kenmerkt het zich door energieke ritmes, rauwe gitaren en psychedelische geluidseffecten. Een heerlijke dansbare track. (7,5)

Thru the Rhythm gaat over het navigeren door de uitdagingen van het leven en trouw blijven aan jezelf. De tekst benadrukt zelfbewustzijn. Muzikaal heeft het een hypnotiserend ritme, met rauwe gitaren en de kenmerkende elektrische kruik. (7)
You Don't Know gaat over onzekerheid en het onvermogen om de ware bedoelingen van anderen te begrijpen. De tekst benadrukt verwarring. Muzikaal combineert het een ingetogen rockritme, mooie gitaarpartijen en Roky Erickson’s sensitieve zang. (7)

Kingdom of Heaven verkent spirituele thema’s en innerlijke rust. De tekst suggereert dat vrede en verlichting te vinden zijn door persoonlijke groei en introspectie. Muzikaal heeft het een dromerige sfeer met langzame, hypnotiserende gitaarlijnen en zachte, bijna fluisterende zang. (8)
Monkey Island vertelt over het verlangen naar ontsnapping uit een chaotische, primitieve wereld. De tekst gebruikt "Monkey Island" als metafoor voor instinctief en ongeremd gedrag, en het streven naar controle en rust. Muzikaal combineert het nummer rauwe gitaren, rauwe zang en psychedelische effecten. (7,5)

Tried to Hide gaat over het proberen te onderdrukken van ware gevoelens en emoties, terwijl de waarheid uiteindelijk toch naar boven komt. De tekst benadrukt eerlijkheid en zelfacceptatie. Muzikaal heeft het een energieke rockstijl met krachtige gitaarpartijen en expressieve zang. (8)

Conclusie :

Fate & Alcohol is een bijzonder album dat de grenzen van psychedelische rock verlegt met een unieke mix van rauwe energie, emotie en vernieuwende instrumenten zoals de elektrische kruik. Elk nummer vertelt een eigen verhaal, met thema’s als liefde, zelfontdekking en avontuur. Dit album is een aanrader voor liefhebbers van gedurfde muziek en tijdloze klassiekers. Geef het zeker een kans als je openstaat voor een meeslepende en authentieke muzikale ervaring.

Waardering: 7,6