menu

13th Floor Elevators - The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators (1966)

mijn stem
3,80 (220)
220 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: International Artists

  1. You're Gonna Miss Me (2:31)
  2. Roller Coaster (5:07)
  3. Splash 1 (Now I'm Home) (3:56)
  4. Reverberation (2:51)
  5. Don't Fall Down (3:04)
  6. Fire Engine (3:23)
  7. Thru the Rhythm (3:11)
  8. You Don't Know (2:59)
  9. Kingdom of Heaven (3:12)
  10. Monkey Island (2:41)
  11. Tried to Hide (2:47)
  12. Everybody Needs Somebody to Love * (5:15)
  13. Before You Accuse Me * (2:35)
  14. I'm Gonna Love You Too * (1:53)
  15. You Really Got Me * (6:18)
  16. Roll Over Beethoven * (2:47)
  17. The Word * (2:45)
  18. Gloria * (3:56)
  19. She Lives (In a Time of Her Own) * (3:01)
  20. We Sell Soul * (3:19)
  21. You're Gonna Miss Me [Live] * (3:24)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 35:42 (1:10:55)
zoeken in:
avatar van Toon1
5,0
Naar het schijnt het eerste psychedelische album, of alleszins toch het eerste album met het woord 'psychedelic" in de titel.

avatar van The Scientist
Zitten erg mooie momenten in, zeker het laatste nummer vind ik erg lekker. Verder moet het me no geen beetje betr gaan pakken, maar klinkt het nu al behoorlijk goed, een krappe 4*.

Toine Rorije
Roller Coaster is wel een erg goed nummer. De rest van het album haalt het daar jammergenoeg niet bij, maar het is zeker een goede plaat. 4*

avatar van Lennonlover
4,0
zéér mooi psychedelisch album. het allereerste dan ook denk ik...

avatar van Toon1
5,0
Austin, Texas, 1966.
Tommy Hall studeerde psychologie en literatuur aan de universiteit van Austin. Hij leidde een actief leven op de campus, waar hij experimenteerde met drugs (Ook Janis Joplin zat op die campus).
Hij zag de populaire muziek van die tijd als een manier om zijn ideeën tot uiting te brengen en te verspreiden. Maar niet als een echte muzikant.
In de herfst van 1965 ontmoette Hall de 18-jarige Roky Erickson, die in het lokale garagebandje 'The Spades' speelde. Hall overtuigde zanger/gitarist Erikson en leadgitarist Stacy Sutherland (na een flinke LSD trip naar het schijnt) om bij zijn nieuwe band te komen, samen met nog een basgitarist en een drummer. Tommy Hall speelde op een 'electric jug' (de enige artiest die dit instrument bespeelde), wat zorgde voor een apparte en vreemde sound. De band kreeg de naam "the 13th floor elevators" (De meeste Amerikaanse flatgebouwen hebben geen 13e verdieping, en volgens de band kon je via hun die 13e etage en een nieuw bewustzijn bereiken)
De groep kreeg een contract en scoorde een kleine nationale hit met "You're Gonna Miss Me". Ze waren bekend om hun energieke liveshows, en werden een echte cultband in Texas en de Amerikaanse westkust.
De Elevators waren de eersten die hun muziek promootten als 'psychedelische muziek' (twee weken voor the Grateful Dead en nog vroeger dan alle andere bands).
In november 1966 werd dan eindelijk de eerste LP uitgebracht, 'The Psychedelic Sounds'. Dit is, samen met "Psychedelic Moods" van the Deep (uit New York) het eerste psychedelische rockalbum. Van "The Psychedelic Sounds" zouden zo'n 140.000 exemplaren verkocht worden.

De jug en lyrics van Hall, de stem van Erickson, en het gitaarwerk van Sutherland maken dit een uniek en invloedrijk album. De muziek zelf leunt in feite aan tegen 60s garage en 60s punk met invloeden uit de Britse Beat-scene, maar ook bijvoorbeeld Dylan. Dit alles kreeg een psychedelisch laagje dankzij Tommy Hall's jug en productie, zonder dat er ooit in clichés wordt vervallen, zoals gebeurt op vele andere psychedelische albums van andere bands.
Het beste nummer op de LP is zonder twijfel 'Rollercoaster', geschreven door Hall reeds in december 1965. Het is een reis van vijf minuten met avontuurlijke tempoveranderingen door Hall's psychedelische wereld.
"You're Gonna Miss Me" was helemaal een nummer van Erickson, maar de rest van het album was een incarnatie van Tommy Hall's filosofie, die wordt uitgedrukt in het design van de hoes (de prachtigste hoes die ik ken), de liner notes op de achterkant en de lyrics zelf, ook de tracks hebben een speciale volgorde en zijn niet zomaar willekeurig gezet.
Het is alvast niet makkelijk om filosofie uit te leggen, maar ik zal kort proberen te zeggen wat Hall's filosofie inhoudt:
De linernotes openen met de vaststelling: "Since Aristotle, man has organized his knowledge vertically". Volgens Hall leggen wij in onze taal (waarmee we onze kennis opslaan) de nadruk op het identificeren en het onderscheid maken van de dingen (Sex, religie, werk, ...), in plaats van te focussen op de relaties tussen objecten.
Door zo te denken worden we, volgens Hall, van perfecte geestesgezondheid gehouden. Die krijgen we pas als we alles in het leven als één geheel kunnen zien.
Volgens Hall kan dat via psychedelische drugs zoals LSD, via dewelke men zijn denken kan herstructureren en zijn taal veranderen, en het leven met al zijn problemen op een betere manier benaderen. Elk nummer op dit album is een deel van het proces waarin dit gebeurt.
In dat opzicht is "The Psychedelic Sounds" ook wel de eerste concept-LP, voordat zoiets eigenlijk bestond.
Het is alvast een mijlpaal. De start van de echte psychedelia lag niet in San Francisco of Londen, neen, het begon allemaal in Texas. The Elevators zagen de psychedelische revolutie aankomen en wachtten niet tot the Summer of Love in 1967 met hun album, neen zij creëerden psychedelia in hun puurste vorm, reeds als eersten, en zijn daarmee de vaders van de psychedelische rock.

Een dikke 5/5

avatar van Toon1
5,0
De mastertapes van dit album zijn trouwens verloren gegaan, wat betekent dat alle reissues gemastered zijn van vinyl. Daarom is er eigenlijk geen enkele uitgave met optimale kwaliteit (buiten de originele LP dan). De beste cd uitgaves zijn die van Charly Records in Engeland.
De plaat klinkt trouwens ook nog beter in mono dan in stereo vind ik (o.a. die sirene aan het begin van "Fire Engine" komt dan ook veel beter tot zijn recht).

avatar van PinkEclipse
4,5
Zeer bedankt voor de kennismaking met dit album en jouw verhaal Toon1.
Een zeer welkome verrijking van mijn albumverzameling.
Zal hem de komende tijd veel draaien.

Davez
Een essentiele plaat voor muziekliefhebbers maar wat jammer van de belabberde productie. Ik kan me daar niet overheen zetten vandaar maar 3 sterren.

hoogtepunten:

1,2,3,5,8

avatar van schizodeclown
Inderdaad de productie,zonde

avatar van wolf
3,5
Schitterend album dat ik dankzij de review van Toon heb leren kennen. Bedankt Toon!

De productie vind ik juist heerlijk. Dat geeft de plaat juist een "rauwe" klank, die mee de sfeer bepaalt, zoals toon zei -> die sirene .

Mijn zoektocht naar onbekende psychedelische bandjes gaat verder. Iemand suggesties?

avatar van Lukas
4,0
Prima plaat met een lekker psychedelisch geluid. Stevig, maar toch ook wel lichtvoetig. Favoriete nummer: Splash 1

Oh ja... Het intro/de riff van Rollercoaster = new wave, eigenlijk wel

avatar van LeRoi
4,5
1 van de belangrijkste pionieren van de amerikaanse 'garage-scene' halverwege jaren '60. Voor andere grootheden check svp de 'Nuggets-serie' !!
N.b. Inderdaad: new-wave & gitaarrock avant la lettre!

Zigstar
zeer psychedlisch.. of met andere woorden.. spek voor m'n bek 4 sterren met kans op verhoging!

avatar van LucM
4,0
Zeer interessante uitzetting van Toon1. Dit zal wellicht het album zijn waaruit de term "psychedelica" afkomstig is.
Verrassend dat een onbekende band 13th Floor Elevators de eerste volledig psychedelische album heeft uitgebracht, waar dat algemeen wordt aangenomen dat the Doors de pioneers zijn van de psychedelica. Maar the Doors waren ontzettend populair destijds en ook nu terwijl 13th Floor Elevators onbekend bleef (duidelijk te zien aan het verschil in stemmen op MuMe).
Onlangs heb ik stukken ervan op internet beluisterd en het klinkt inderdaad erg goed en psychedelisch, wel jammer van de belabberde geluidskwaliteit. Ik vrees dat het ook zeer moeilijk zal zijn om dit album in handen te krijgen, gezien de obscuriteit.

avatar van Toon1
5,0
Psychedelische rock was al in volle bloei in het San Francisco van 1966. In 1967 ontdekte de rest van de wereld de Bay Area en zijn muziek en werd het een commerciële aangelegenheid; met hippie-kledij en allerlei gadgets werd grof geld verdiend, drugs werd populair bij de rest van de Amerikaanse jeugd en volledig verboden, een band als Jefferson Airplane stond plots in de hitparade terwijl ze voordien het centrum was van de underground.
Voor velen die het meegemaakt hebben is 1966 het topjaar. Toen was LSD nog legaal (in oktober 1966 werd het illegaal in Californië) en was de muziek en de levenstijl van de hippies nog niet door de massa ontdekt. Alles was toen nog "echt"
The Doors pioniers van de psychedelische rock? Niet meer dan andere bands zoals deze 13th Floor Elevators (welliswaar uit Texas, maar ze traden in 1966 ook in San Francisco op), The Grateful Dead (die optraden op de Acid Tests van Ken Kesey en de Merrey Pranksters, reeds in 1965!), The Charlatans (wiens op treden in de Red Dog Saloon in Virginia City in juni 1965 het eerste bekende optreden is van een band die speelt onder invloed van LSD, en het wordt ook gezien als de geboorte van de psychedelische concertposter), of Kim Fowley (wiens single "The Trip" uitkwam in de zomer van 1965). Ik moet je niet vertellen denk ik dat er in 1966 nog veel meer gebeurde (dat terwijl het debuutalbum van The Doors pas in 1967 werd gereleased).

De 13th Floor Elevators behaalden met hun hit "You're Gonna Miss Me" de 55e plaats in de Amerikaanse billboardchart in 1966. Sindsdien zijn ze in de volledige obscuriteit verdwenen en een echte cultband geworden. Maar de laatste jaren wordt de mythe van deze band steeds meer ontmanteld en treden de bandleden steeds meer uit de obscuriteit. Ik ontdekte deze band in 2002, toen was ze voor mij gehuld in mysterie. De hoes was zo ontzettend vreemd maar cool, de muziek kon me vreemd genoeg aanvankelijk minder bekoren - net zoals bij anderen was de kwaliteit een struikelblok blijkbaar, maar intrigeerde me wel. Nu behoort het tot mijn favoriete platen aller tijden en is het voor mij gewoon de ultieme psychedelische rockplaat. De enige informatiebronnen over de Elevators toen ik ze ontdekte waren het boek van Patrick Lundborg (die ook de filosofie van Tommy Hall analyseerde): "The 13th Floor Elevators: The Complete Reference File" (met een overzicht van hun discografie, opnamesessies en discografie, die al lang OOP is en ik helaas nooit in handen heb gehad), en een een paar schare websites waar niet veel informatie op stond en die het mysterie van de Elevators alleen maar aanwakkerden, zoals deze, waar alleen de bizarre filosofische liner notes van Tommy Hall die op de eerste LP staan, te vinden zijn, een discografie en een foto van elk bandlid (waaronder een foto van Tommy Hall - het brein van de Elevators - die een vinger voor zijn lippen houdt, alsof hij lijkt te willen zeggen: "sssssst! Hou dit een geheim!"). De enige cd-uitgaves van hun albums waren de slechte releases van het Collectables label.
In 2005 kwamen er zowaar nieuwe cd-releases, van het Charly-label, die beter klonken en bonustracks hadden, én ook liner notes van Patrick Lundborg. In 2005 kwam er eveneens een documentaire uit over zanger Roky Erickson (ondertussen op dvd verschenen). Dagbladen als The Austin Chronicle zochten bandleden als drummer John Ike Walton en Tommy Hall op en zo kwamen ze voor het eerst sinds 35 jaar weer in publieke belangstelling. De schizofrene Roky Erickson besloot na tientallen jaren weer optredens te geven (zij het maar heel schaars).
2007 ontmoette Roky Erickson Tommy Hall voor het eerst sinds 1975. Maar het belangrijkste vorig jaar was de release van het boek "Eye Mind: The Saga of Roky Erickson and the 13th Floor Elevators: The Pioneers of Psychedelic Sound", geschreven door Paul Drummond. Voor het eerst wordt het volledige verhaal van deze band verteld in een boek, van meer dan 400 pagina's, inclusief vele onuitgegeven foto's. Bandleden praatten voor het eerst sinds zeer lange tijd weer over de Elevators. Ik heb het boek vorige week uitgelezen en het is een must voor iedereen met een interesse in deze band, en het gaat nog veel verder dan dat, want daarnaast kom je onrechtstreeks ook meer te weten over de underground van toen, de drugsrepressie en de werking van een platenmaatschappij in de jaren '60.
De Elevators zijn nog steeds een cultband, maar elke dag toch weer een beetje minder. Het internet speelt hier een ontzettend grote rol in. De bekendheid van de Elevators is nu veel groter dan pakweg tien jaar geleden. Het kan snel veranderen, zowel voor mezelf als de 'massa' in het algemeen. Ik voegde dit album op MuMe toe in 2005, toen de band ook voor mij nog deels in mysterie gehuld was, en minder dan drie jaar later is de hele geschiedenis van de Elevators te boek geschreven, tonen alle bandleden zich min of meer weer in het openbaar en heeft dit album al 56 (!) stemmen, niet slecht voor een 'obscuur' plaatje . Het boek van Paul Drummond heeft me de afgelopen weken in ieder geval volledig "opgeslorpt" en me nogmaals doen beseffen hoe uniek en ongeëvenaard deze band is. Ik heb ook mijn scores van hun twee andere albums inmiddels verhoogt naar 5*. Wat een band!

avatar van Toon1
5,0
Hoewel Roky Erickson naar de buitenwereld toe altijd werd gepromoot als de frontman van de Elevators (vaak spreekt men zelfs van Roky Erickson & the 13th Floor Elevators), was het zoals gezegd in feite Tommy Hall (de speler van de jug) die het brein van de band was. Hall zag de band als een manier om zijn ideeën te verspreiden. Ideeën die geïnspireerd waren door de filosofie van de algemene semantiek, ontwikkeld door Alfred Korzybski in de jaren '30. Hij zag LSD als hét hulpmiddel om deze filosofie in de praktijk te gebruiken en “geestesgezondheid te bereiken”. Ook iemand als Timothy Leary heeft onderzoek gedaan naar psychedelische drugs en algemene semantiek.
Zoals gezegd beschrijft Tommy Hall zijn filosofie op de liner notes van deze LP, die op de achterkant van de hoes staan (hier te zien). Het is het enige wat Hall in de jaren '60 op papier heeft geschreven. Hoewel het geloof in LSD vandaag allemaal wat naïef lijkt, was het in 1965 nog allemaal erg nieuw en bovendien legaal. Naar eigen zeggen nam Hall tussen 1966 en 1970 maar liefst 317 keer LSD. Ook de andere bandleden namen zoveel mogelijk LSD, ze werden gestimuleerd door Hall. In feite kan men de andere bandleden in dat opzicht zien als volgelingen van Hall. Zoveel mogelijk optredens werden gedaan onder invloed van de LSD. Andere drugs werden door Tommy Hall aanzien als "Hitler's drugs". Zo werd Benny Thurman in 1967 uit de band gegooid omdat hij speed nam.
Ik zei eerder dat de de volgorde van de nummers op deze LP zorgvuldig gekozen was, maar dat klopt niet helemaal. Aanvankelijk had Tommy Hall de nummers in een bepaalde volgorde gezet en bij elk nummer liner notes geschreven (Alhoewel niet alle nummers op deze plaat door Hall geschreven zijn; 'Kingdom of Heaven' is bijvoorbeeld van Powell St. John, vriend van de Elevators, en 'Tried to Hide' is een nummer van gitarist Stacy Sutherland) zodat elk nummer onderdeel werd van een groter concept, elk nummer heeft dus in feite een betekenis. De liner notes van elk nummer staan wel op de achterkant van de hoes (hier te lezen (scroll naar onder) maar de volgorde van de tracks werd veranderd door de platenmaatschappij, die onder andere vond dat de hitsingle de opener van de plaat moest zijn. Om nog maar te zwijgen over de geluidskwaliteit... de band was erg teleurgesteld in de platenmaatschappij toen ze de geluidskwaliteit hoorde. Nu de mastertapes in de jaren '70 verloren zijn gegaan, is de beste kwaliteit van deze plaat te vinden op de mono bootlegs die in de jaren '90 verschenen zijn.
Charly Records bracht deze plaat in 2005 uit met enkele bonustracks die voordien al op bootlegs waren verschenen; opnames uit de befaamde Avalon Ballroom in San Francisco (waaronder enkele interessante covers zoals ‘The Word’ van the Beatles), Houston en ook de cover ‘Gloria’ dat ze opnamen in het tv-programma “Sump’n Else”, waarvan helaas geen beelden meer bestaan maar dus wel nog geluidsopnames. ‘Gloria’ van de Elevators is absoluut de beste versie van het nummer die ik ken, het is ontzettend energiek. Er bestaan nog negen andere tracks uit deze show (allen van zeer goede, heldere kwaliteit), waaronder een fantastische versie van ‘Roller Coaster’ - met Roky Erickson schreeuwend "You Gotta Let It Happen To You!", en ze geven een heel mooi beeld van hoe deze legendarische band live klonk (nóg beter dan in de studio!).

Maar de Elevators waren dus eigenlijk een band die hun ideeën echt beleefden (of belijden?) in de praktijk, o.a. omdat ze tijdens elk optreden LSD namen. Ze waren een "echte" psychedelische band en in dat opzicht uniek in vergelijking met andere bands van die tijd. Maar dit was natuurlijk ook een groot nadeel; de kleine "International Artists" platenmaatschappij durfde de band niet echt te promoten omwille van hun drugs-imago. De politie hield de band natuurlijk ook voortdurend in het oog, al werden ze wonder boven wonder in 1966 niet gearresteerd. In 1967 werden Tommy Hall en Stacy Sutherland wel gearresteerd en mochten ze de staat Texas niet verlaten, waardoor optredens in San Francisco niet meer mogelijk waren. Het zijn maar twee van de redenen waarom deze band altijd underground gebleven is, ondanks de prachtige lyrics en het excentrieke jug-instrument van Tommy Hall, de krachtige drums van John Ike Walton, het psychedelische gitaarwerk van (de in de jaren ’70 reeds overleden) Stacy Sutherland en de ongeëvenaarde stem van levende legende Roky Erickson.

avatar van George
Na het indrukwekkende , uitgebreide en vlammende betoog van Toon voor deze plaat , kun je het uit goed fatsoen niet maken om die plaat in de kast te laten staan.

Het blijft in mijn oren een wonderlijke plaat. Aan de ene kant soms werkelijk geniale , originele muzikale vondsten en aan de andere kant komen er ook talloze voorspelbare sixties clichés voorbij.
Het meeslepende karakter maakt ' Rollercoaster ' voor mij het absolute prijsnummer van de plaat. Een opzienbarend en geweldig nummer. Na dat nummer draaide ik A Forest van The Cure , zouden die jongens ook naar de 'The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators' hebben geluisterd ?

avatar van Toon1
5,0
George schreef:
Na het indrukwekkende , uitgebreide en vlammende betoog van Toon voor deze plaat , kun je het uit goed fatsoen niet maken om die plaat in de kast te laten staan.

Het blijft in mijn oren een wonderlijke plaat. Aan de ene kant soms werkelijk geniale , originele muzikale vondsten en aan de andere kant komen er ook talloze voorspelbare sixties clichés voorbij.
Het meeslepende karakter maakt ' Rollercoaster ' voor mij het absolute prijsnummer van de plaat. Een opzienbarend en geweldig nummer. Na dat nummer draaide ik A Forest van The Cure , zouden die jongens ook naar de 'The Psychedelic Sounds of the 13th Floor Elevators' hebben geluisterd ?


Dat zou zeker kunnen Bands als R.E.M., Echo & the Bunnymen en Primal Scream hebben ook al aangegeven grote fans te zijn van deze band

avatar van George
Nou , Toon , ga het nou niet overdrijven

avatar van Toon1
5,0
George schreef:
Nou , Toon , ga het nou niet overdrijven



avatar van LucM
4,0
In ieder geval, de uitleg van Toon1 maakt mij nieuwsgierig en ik zal proberen iets van 13th Floor Elevators in handen te krijgen.

Ik zet dit album ook maar even wat hoger op mijn verlanglijstje. Interessante en leerzame verhalen, Toon.

avatar van John Doe
4,5
Poeh, wat een heerlijke plaat zeg. Dit weet bijzonder aardig de kern te pakken van een acid trip en goede '60's psychedelische garage rock.

De magere geluidskwaliteit kan me niet storen, de muziek neemt me veel meer mee dan menig andere muziek. Zal vermoedelijk op de 5* uitkomen later dit.

avatar van Toon1
5,0
John Doe schreef:

De magere geluidskwaliteit kan me niet storen, de muziek neemt me veel meer mee dan menig andere muziek. Zal vermoedelijk op de 5* uitkomen later dit.



avatar van maseddi
4,5
Ik kocht deze cd voor 6,99 bij Saturn in Tilburg..
Met extra nummer nog wel. Dat waren live-nummers, maar niet om over naar huis te schrijven.

Tja, een 5 is wat te veel, een 4,5 voor deze cd van een toch belangrijke groep met hun echt schitterende Your'e gonna miss me. Eerder opgenomen door The Spades met R Erickson.

De dag voor pasen kocht ik hun Easter Everywhere, met bonustracks, ook bij Saturn, Vind ik eigenlijk een betere plaat.

Die I've to tell you - op Easter- is later ook opgenomen door de alt-country groep The Volebeats. Schitterende cover overigens van the Volebeats.

Overigens: prima uiteenzetting, jongeman

avatar van Toon1
5,0
maseddi schreef:
Dat waren live-nummers, maar niet om over naar huis te schrijven.



avatar van maseddi
4,5
Toon1 schreef:
(quote)




Klopt het niet?

De soundkwaliteit was niet om over naar huis te schrijven, dat wel..

avatar van Toon1
5,0
maseddi schreef:
(quote)


Klopt het niet?

De soundkwaliteit was niet om over naar huis te schrijven, dat wel..


De kwaliteit van de eerste nummers misschien, al viel dat nog wel mee.
Maar wat Easter Everywhere betreft; er zijn velen die hem nog beter vinden dan deze plaat. Ik vind ze beiden eigenlijk even goed (heb ze allebei op 5*). De geluidskwaliteit van de tweede plaat is iig wel wat beter dan de eerste

avatar van canaQ
4,5
Een fantastische plaat! Ik heb hem laatst nieuw op (rood!) vinyl gekocht, en draai hem regelmatig. Ik hou echt van deze psychedelische muziek, waar deze jongens de grondleggers van zijn (denk ik )

avatar van heicro
3,5
Muzikaal niet onaardig, maar vaak onsamenhangend en amateuristisch. Ik begrijp de "hype" niet want generatiegenoten zoals Jimi Hendrix, The Doors, en Jefferson Airplane brachten in dezelfde periode veel beter werk uit.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:32 uur

geplaatst: vandaag om 21:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.