Handsome Poets - Sky on Fire (2012)

Daar is die dan. De lang verwachte 2de HP, na het single succes van Sky on Fire.
Voortzetting van hun eerste, met weer vriendelijke popsongs.
Ze kunnen bij mij geen kwaad doen.

Jammer dat ik er na 1 nummer dus al achterkwam dat deze het liedje van de 'sportzomer' deden. Rest kan naar mijn mening niet zo 1, 2, 3 tippen aan dat nummer.

10 nieuwe pretentieloze popsongs:
Jupiter (**) Matige opening met te standaard werk
Sky on Fire (****) De indrukwekkende single
More Heart (****) De smaakmaker is een lekkere electronische beat.
Strangers (***) Gemiddelde song, life gespeeld zal er niets mis mee zijn.
New Life (****) Prima song, met geslaagd achtergrond koor.
Scheveningen (**) Zomers bedoeld niemanddalletje.
Sing for You (***) stevige drums met een slepende
Follow Me (***) Bekend H.P. orgel, had ook op vorige CD kunnen straan.
Lucky One (***) Lekker gedateerd klinkend Prince-orgeltje ala Controvercy.
Alright (2:58) (**) Poging om een Gospel te maken.

Alle songs zijn vol gas vooruit, waardoor ik, geloof ik, 1x gas terug mis. had voor afwisseling kunnen brengen, maar dat is zeuren over, iets wat niet op CD staat. Wat er wel opstaat stelt niet teleur. Ga graag weer naar een consert (Paard vanTroje).

Ik ga er nog definitief over oordelen, maar ik vind het na eerste beluisteringen wel iets minder swingen dan het eerste album.
Niet slecht hoor verder, begrijp me niet verkeerd.

Ik vind het wel jammer dat de band blijkbaar niet langzaam uitbreidt naar een groter publiek. Voor het eerste album zijn er hier 45 stemmers, op deze nog slechts 16. Het is natuurlijk de bedoeling dat een band steeds groter en beroemder gaat worden. En dat ondanks het grote succes nog van de titelsong.

Dit album kwam uit in december 2012 en wist slechts een schamel weekje onderaan in de album top 100 te staan. Karige resultaten, dan heeft het eerste album het daar ook veel beter gedaan.

De kleine ruzie met de gebroeders Trouborst (bassist, gitarist) vlak na het verschijnen van het eerste album (verschil van inzicht over de muzikale koers) en het vertrek van beiden, heeft geleid tot een iets andere muzikale koers. Opvallend genoeg vind ik dat de vrij opvallende rol bij de eerst cd van toetsenist Nils Davidse, die is gebleven, enigszins lijkt te zijn teruggedrongen.

Goed in het gehoor liggende popliedjes met hun roots in de jaren tachtig, maar dan wel met een betere productie met de know-how van nu. Een degelijke zanger en een enthousiaste muzikale back up, getuige de live optredens op de festivals. Dit alles maakt Sky on Fire een symphatiek album om naar te luisteren, zonder dat je er echt door geraakt of een buil aan valt. De tijdsduur is niet te lang, omdat met deze ingrediënten de spanningsboog niet al te lang kan zijn.