Savatage - Poets and Madmen (2001)

Het voorlopige laatste album van Savatage, en misschien is het ook wel hun écht laatste album, alhoewel.. Jon Oliva wil toch nog héél graag nog die éné laatste Savatage-plaat maken.. IK zal hem alvast niet tegenhouden!!!!!!
Mocht DIT de laatste Savatage-plaat zijn is het alleszins een ascheid in schoonheid!!

Heb SAVATAGE helaas net iets te laat ontdekt met name tijdens de tour van dit album.. maar dan natuurlijk was ik verkocht ... toch heb ik pas recentelijk zowat de hele Savatage catalogus aangeschaft.. en daar heb ik hoegenaamd géén spijt van!!!!

Helaas SAVATAGE maar één keer live meegemaakt, JON OLIVA 'S PAIN ondertussen al 2x ...

Goh, wat een knap album is dit toch zeg.. jongens!!!
Nummers zoals "Morphine Child", "Back To A Reason", "Commissar"... "There In The Silence".. "Awaken"....

Weerom een fraaie krachttoer van Savatage.....

Het laatste Oliva/O'Neill album dat de naam Savatage droeg, stamt alweer uit 2001. Poets & Madmen is enerzijds een soort summum van alle Broadway-invloeden van de band, maar anderzijds ook weer het meest heavy album van na Streets. Geen rechtoe rechtaan rockers ook geen obligate ballades vol met canonzang. Nee, nummers als There In The Silence, Commissar en Drive zijn zware, bombastische tracks met een sterke progressieve inslag. Oliva koos voor enkele ongemakkelijke ritmen en niet al te voor de hand liggende zangpartijen. Daardoor is Poets & Madmen een stuk ontoegankelijker dan een Dead Winter Dead en een Wake Of Magellan.

Jon Oliva verzorgde voor Poets & Madmen weer eens zelf de zang. Zijn stem stuk lager en bij vlagen vermoeider dan op Streets. De karakteristieken van zijn stem en zijn gave om emotie te etaleren overtuigen wel direct. Het maniakale I Seek Power is daar inderdaad een goed voorbeeld van. Het eerste nummer dat door je hoofd blijft spoken is het epische Morphine Child. Relatief gemakkelijker nummer dan de rest van het album. Het de bekende kenmerken van de rijk georkestreerde stukken van de vorige albums. Oliva's stem laat hier ook alle gezichten zien. Van kalm naar snerend en weer terug.

Cristopher Caffery is ditmaal de enige gitarist op het album. Dat werd onderhand wel eens tijd. Want als er een gast Criss' schoenen op eerbiedige wijze vervult, is hij het wel. Natuurlijk niet zo geniaal als de maestro zelf, maar wel met Savawaardige solo's. En zoals gezegd: het mocht links en rechts ook weer een beetje scheuren. Lief zijn deed men immers inmiddels bij Trans-Siberian Orchestra.

Van alle post-Crissalbums vind ik Poets & Madmen verreweg de meest interessante. Net zoals alle andere Savatage-albums bevat het een prachtige reis langs verschillende emoties. Wat het onderscheidt van de rest zijn de verschillende composities waar wat meer moeite voor gedaan moet worden om ze te doorgronden.

Het begeleidende concept heb ik in den beginne altijd wat mysterieus gevonden. Zo zat er bij de cd een foto met een aansteker en sigaret bijgesloten. Intrigerend allemaal. Enkele jaren later publiceerde de band het complete verhaal op de website. Het bleek een verhaal te zijn rondom fotojournalist Kevin Cartner die in 1994 zelmoord pleegde. Zijn confronterende foto's van de hongersnood in Soedan bracht Savatage ertoe om artsen zonder grenzen te steunen.

Dat bevalt een stuk beter dan ik dacht! Geen idee waarom, maar om de een of andere reden luister ik van dit album vaak niet meer dan Morphine Child, maar dat blijkt nu gruwelijk onterecht te zijn, helemaal omdat de productie toch echt spettert en de songs een stuk zwaarder laat lijken dan op The Wake Of Magellan het geval was. Morphine Child blijft nog steeds wel mijn favoriet, maar nu valt het extra op hoe sterk tracks als Commissar, The Rumor en Man In The Mirror ook zijn. Ik had ook verwacht Stevens te missen, maar dit valt toch nog mee. Qua songmateriaal werkt het waarschijnlijk ook beter om de meer sinistere zanglijnen en de stukken die wat meer 'schwung' hebben gewoon door Oliva te laten zingen. Een erg fijne afsluiter van de marathon en daardoor extra zuur dat de band er niet langer is. Gelukkig kunnen we met John Oliva's Pain en Circle II Circle toch nog wat moois voorgeschoteld krijgen.

Streets heeft uiteindelijk toch wat plaatsen moeten inleveren. Ik blijf fan van het album (score heb ik niet aangepast), maar nu ik toch de beter lopende conceptalbums heb gehoord valt het me op dat het geheel wat fragmentarisch aanvoelt muzikaal. Zowel Dead Winter Dead (al is het songmateriaal daar net minder dan op Streets), The Wake Of Magellan als Poets & Madmen lopen als concept gewoon beter. Geen schande, nog steeds een erg gaaf album. Tevens is het voor mij wel duidelijk dat de meer orkestrale Savatage vanaf Gutter Ballet toch echt beter bij mij past.

Eindstand:
1. The Wake Of Magellan 5*
2. Handful Of Rain 5*
3. Edge Of Thorns 4.5*
4. Gutter Ballet 4.5*
5. Poets & Madmen 4.5*
6. Streets 4.5*
7. Dead Winter Dead 4*
8. Hall Of The Mountain King 4*
9. The Dungeons Are Calling 4*
10. Fight For The Rock 3.5*
11. Power Of The Night 3*
12. Sirens 3*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Gamma Ray 4,23*
8. Thyrfing 4,21*
9. Blue Öyster Cult 4,19*
10. Virgin Steele 4,13*
11. Savatage 4,13*
12. Bruce Dickinson 4,08*
13. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
14. Manilla Road 4*
15. Stratovarius 4*
16. Brainstorm 4*
17. Symphony X 4*
18. Magnum 3,92*
19. Helloween 3,9*
20. Iced Earth 3,88*
21. Black Sabbath 3,6*
22. Rainbow 3.5*
23. Solitude Aeturnus 3.5*
24. Thin Lizzy 3,38*

Vanwege de lage verwachtingen die ik had bij The Wake of Magellan en omdat de scores voor Poets & Madmen wat lager liggen, had ik hier ook weinig hoop. Een zesde plaats lijkt dat misschien niet erg positief, maar qua niveau verschilt het maar weinig met de nummer 1. Poets zet de koers voort van Magellan. Het is een vrij stevig album, met net iets meer missers. Toch overheerst het positieve gevoel. Er zitten meer pieken op, want wat zijn songs als Morphine Child en Man In The Mirror toch geweldig. Zang, gitaar, keyboards, het komt allemaal weer goed tot zijn recht in dit theatrale en lekker duister meesterwerkje.

Tussenstand:
1. Gutter Ballet 4,5*
2. Handful Of Rain 4,5*
3. The Wake Of Magellan 4,5*
4. Hall Of The Mountain King 4,5*
5. The Dungeons Are Calling 4,5*
6. Poets & Madmen 4,5*
7. Sirens 4*
8. Edge Of Thorns 3*
9. Dead Winter Dead 3*
10. Streets 3*
11. Fight For The Rock 2,5*
12. Power Of The Night 2,5*