Savatage - Poets and Madmen (2001)

The Morphine Child en Back to a Reason 2 geweldige nummers. Goed album jammer dat het hun laatste was.

Eindelijk nog eens een volledig Savatage album met Oliva als zanger, maar alleen jammer dat het materiaal hier wel heel erg duidelijk is toegespits op Stevens en het zo niet volledig tot zijn recht komt. Ook klinkt Jon's stem op deze cd heel wat minder dan op voorgaand werk, en dat is dan ook meteen mijn grootste kritiek op Poets & Madmen.

Toch vind ik het een erg goede plaat, met enkele heel erg sterke nummers, en heeft het zich uitendelijk tussen mijn favoriete Savatage albums mogen scharen. Commissar is geweldig, en hetzelfde geld voor Morphine Child. Ook de overige nummers zijn erg goed, buiten dan mischien The Rumor, dat mij niet veel doet.

Het is nog steeds wachten op een vervolg, dat wel ieder jaar belooft word maar er nog steeds niet gekomen is. De kans zit er echter dik in dat het de komende twee jaar er mischien toch wel van komt aangezien Oliva meermaals heeft laten ontvallen dat hij iets speciaals wil doen voor 25 jaar savatage (in de vorm van een dvd en een speciaal studio album). Afwachten maar. En tot die tijd zijn er altijd nog de geweldige solo platen van Caffery en Oliva.

Het voorlopige laatste album van Savatage, en misschien is het ook wel hun écht laatste album, alhoewel.. Jon Oliva wil toch nog héél graag nog die éné laatste Savatage-plaat maken.. IK zal hem alvast niet tegenhouden!!!!!!
Mocht DIT de laatste Savatage-plaat zijn is het alleszins een ascheid in schoonheid!!

Heb SAVATAGE helaas net iets te laat ontdekt met name tijdens de tour van dit album.. maar dan natuurlijk was ik verkocht ... toch heb ik pas recentelijk zowat de hele Savatage catalogus aangeschaft.. en daar heb ik hoegenaamd géén spijt van!!!!

Helaas SAVATAGE maar één keer live meegemaakt, JON OLIVA 'S PAIN ondertussen al 2x ...

Goh, wat een knap album is dit toch zeg.. jongens!!!
Nummers zoals "Morphine Child", "Back To A Reason", "Commissar"... "There In The Silence".. "Awaken"....

Weerom een fraaie krachttoer van Savatage.....

ietsie minder dan de voorganger (wat rauwer en minder bombastisch) maar behoort ook zeker tot het betere werk van deze band.

Ik hoop nog altijd dat Savatage ooit nog eens een reunie tour gaat doen. Met Jon Oliva als zanger welteverstaan. Hoewel Zack Stevens een mooie stem heeft, vind ik hem een heel irritante podium persoonlijkheid.

Maar die reunie zal er wel niet van komen. Oliva loopt immers, met partner-in-crime Paul O'Neill, financieel flink binnen met de Trans-Siberian Orchestra.

Dit is een sterk album, maar kan wat mij betreft niet tippen aan, pak-em-beet Sirens of Hall Of The Mountain King.

Deze CD is altijd wat anoniem gebleven, maar de kwaliteit is er niet minder om. Morphine Child steelt wat mij betreft de show, maar de hele CD ademt een relaxte sfeer uit waar de klasse vanaf druipt. Deze CD staat als een huis.

Inderdaad een zeer sterke laatste plaat van Savatage
hoewel er nog steeds geruchten rond gaan dat er nog
restmateriaal is . dus wie weet

Jon Olivia is niet zo sterke zanger als Zak Stevens ( zie Circle II Circle)
maar hij brengt het wel goed

Morphine Child is het prijsnummer

Fantastisch (laatste?) album van de band!! En met Jon op zang, zoals het hoort!! Vanaf de eerste keer dat ik dit album hoorde pakte het me bij de kladden en heeft me tot op heden niet los gelaten
Morphine child is natuurlijk DE song op dit album maar pas op, de rest is daarmee niet minder! Commissar, There in the silence, Awaken, I seek power en vooral ook Back to a reason zijn magistraal!
Een lekkere, vette produktie ook die erg prettig wegluistert

Geweldige cd, mooi om Jon Oliva nog een keer los te horen gaan op echt, origineel Savatage materiaal.

Geniale (voorlopig) laatste cd van Savatage.

Mis toch wel heel erg Zach Stevens op deze cd. Vind Stevens een veel betere zanger dan Oliva, wat ook zeer ten goede kwam aan de band. Muziekaal is het (natuurlijk) nog allemaal geweldig maar ik ben nooit echt vrolijk geworden van de zang van Jon. Met Zach op zang was dit voor mij een van de toppers geweest van Savatage. Nu blijft dat Dead Winter Dead.

Nogal moeilijke plaat om te beoordelen. Enerzijds staan er muzikaal weer geniale stukken op, maar die zang met koortjes en piano blijf ik niets vinden. Erg gave songs vind ik There in the Silence en Man in the Mirror (vooral die vet hakkende rifs aan het einde). Morphine Child kent ook erg gave stukken maar ook weer die Gregoriaans achtige koortjes. Wel blij dat Oliva achter de microfoon zit i.p.v. Zak Stevens. Die laatste is wel een erg goede zanger, maar ik vind Oliva beter bij de muziek van savatage passen. Kwestie van smaak denk ik.
Maar ik kan mij goed voorstellen dat anderen dit weer een meesterplaat vinden. Ik ben ook iemand die vaker de oude Savatage platen opzet.
Ik heb hier een trouwens een speciale versie met als extraatje Shotgun Innocence met (denk ik) Zak Stevens op zang. Je kunt duidelijk horen dat hij moeite heeft met het door oliva gezongen materiaal.
Ik geef 3.5 sterren.

Deze is na de aankoop een tijdje bij me in de kast blijven staan. Achteraf bezien, begrijp ik dat niet van mezelf. Wat een dijk van een plaat is dit zeg. Hoewel Zak Stevens een uitstekend zanger is, is het zo'n enorm genot om Jon Oliva weer zo te horen. Bijna schmierend scheurt hij zich door deze plaat heen. Ik had hem in de auto opstaan en moest echt uitkijken dat ik niet té hard ging rijden. Nummers als Morphine Child en Surrender zijn weergaloos en kunnen zich meten met de beste Savatage nummers. Deze plaat mist de diepe emotie van een plaat als Streets, maar is een meer dan waardig slotakkoord van een bandje waarvan ik nog altijd met heel mijn hart op reunie hoop.

Niks aan toe te voegen uffing. Fenomenaal album!

Net nog geluisterd en inderdaad een fantastisch album! Ik sluit me ook bij uffing aan.

Weer een gave Savatage cd met Jon Oliva uitstekend op dreef als zanger en songwriter. Commissar is het eerste hoogtepunt na de twee niet misselijke opening nummers. Alle zo kenmerkende Savatage elementen zitten in dit nummer en vooral het gitaarwerk is heerlijk! I Seek Power is een lekker slepend nummer waar Jon zich lekker kan uitleven met zijn rauwe stem.
Drive is een lekkere rocker met een heerlijke gitaarsolo. Morphine Child is een geweldig nummer. een rock opera in het klein. The Rumor is een machtig nummer en apart door de afwisseling van acoustisch en electrisch gitaarwerk. Man in the Mirror is een machtig beuknummer en Surrender een echte Savatage uptempo rocker. Awaken is een lekker ruig nummer met vet gitaarwerk. Back to a Reason sluit de cd fraai af,

Het laatste Oliva/O'Neill album dat de naam Savatage droeg, stamt alweer uit 2001. Poets & Madmen is enerzijds een soort summum van alle Broadway-invloeden van de band, maar anderzijds ook weer het meest heavy album van na Streets. Geen rechtoe rechtaan rockers ook geen obligate ballades vol met canonzang. Nee, nummers als There In The Silence, Commissar en Drive zijn zware, bombastische tracks met een sterke progressieve inslag. Oliva koos voor enkele ongemakkelijke ritmen en niet al te voor de hand liggende zangpartijen. Daardoor is Poets & Madmen een stuk ontoegankelijker dan een Dead Winter Dead en een Wake Of Magellan.

Jon Oliva verzorgde voor Poets & Madmen weer eens zelf de zang. Zijn stem stuk lager en bij vlagen vermoeider dan op Streets. De karakteristieken van zijn stem en zijn gave om emotie te etaleren overtuigen wel direct. Het maniakale I Seek Power is daar inderdaad een goed voorbeeld van. Het eerste nummer dat door je hoofd blijft spoken is het epische Morphine Child. Relatief gemakkelijker nummer dan de rest van het album. Het de bekende kenmerken van de rijk georkestreerde stukken van de vorige albums. Oliva's stem laat hier ook alle gezichten zien. Van kalm naar snerend en weer terug.

Cristopher Caffery is ditmaal de enige gitarist op het album. Dat werd onderhand wel eens tijd. Want als er een gast Criss' schoenen op eerbiedige wijze vervult, is hij het wel. Natuurlijk niet zo geniaal als de maestro zelf, maar wel met Savawaardige solo's. En zoals gezegd: het mocht links en rechts ook weer een beetje scheuren. Lief zijn deed men immers inmiddels bij Trans-Siberian Orchestra.

Van alle post-Crissalbums vind ik Poets & Madmen verreweg de meest interessante. Net zoals alle andere Savatage-albums bevat het een prachtige reis langs verschillende emoties. Wat het onderscheidt van de rest zijn de verschillende composities waar wat meer moeite voor gedaan moet worden om ze te doorgronden.

Het begeleidende concept heb ik in den beginne altijd wat mysterieus gevonden. Zo zat er bij de cd een foto met een aansteker en sigaret bijgesloten. Intrigerend allemaal. Enkele jaren later publiceerde de band het complete verhaal op de website. Het bleek een verhaal te zijn rondom fotojournalist Kevin Cartner die in 1994 zelmoord pleegde. Zijn confronterende foto's van de hongersnood in Soedan bracht Savatage ertoe om artsen zonder grenzen te steunen.

Als je de back inlay van de cd eruit peutert staat er aan de binnenkant een foto van die Kevin Cartner, die is echt verschrikkelijk en hartverscheurend....

Ja, die beroemde foto met die uitgemergelde kindertjes.

Bij mij zit er trouwens ook nog een blaadje bij met een foto van Oliva's lief/vrouw (denk ik) op
en achteraan de opdruk the only reason I have left... is you. Of misschien is het de vriendin
van die journalist Kevin Cartner.

Dat zit er bij mijn exemplaar ook bij. Vergat ik nog. Volgens mij hoorde dat ook bij het verhaal.

De foto met sigaret en aansteker staat bij mij op de achterkant van het boekje en op de cd zelf gedrukt.

Nou nee, het is één kindje wat dood ligt te gaan en op de achtergrond kijkt een Gier toe.... Echt een verschrikkelijke foto.....

Hmm, nog eens kijken in de kast straks. Blijkbaar is de package erg diep weggezakt in mijn geheugen

Meen je dat? Nooit geweten Ga zo gelijk eens kijken of dat bij mijn exemplaar ook het geval is. Magistraal album overigens. Ik sluit me helemaal bij Edwynn's fraaie relaas aan!

Deze foto zit aan de achterkant van de back inlay, dus in een gewone cd verpakking zie je die foto niet. Het gaat om deze foto:
expositie : Alfredo Jaar - The Sound of Silence - Ingrijpende fotografie - 8weekly.nl

Potverdikke, ik heb 'm er ook in staan! Na al die jaren kom ik er nu dus achter
Maar tsjonge, geen woord teveel gezegd; wat een hartverscheurende foto zeg...brok in m'n strot

Ja dat is hem. Het was allemaal wat in mijn herinnering weggezakt. Hij is ook niet pontificaal zichtbaar in het pakket.

Mooi album niet meer niet minder. De begin tijd vond ik toch nog het beste. Maar als er een nieuw album zou komen ben ik toch weer benieuwd

Verdomd, die foto zit er bij mij ook in. Nooit geweten, zoals meer mensen hier.

Ik had die afschuwelijke foto al eerder gezien (winnaar Pullitzerprijs in 1994). Overigens is die foto minder erg dan het in eerste instantie lijkt (voor zover je hier over minder erg kunt spreken). Op de plek van de foto landden vaker gieren omdat het een uitdeelplek van voedsel was. Naar het schijnt heeft het kind het overleefd.

Kevin Carter, daarentegen, trok deze ellende allemaal niet meer en pleegde in 1994 op 33-jarige leeftijd zelfmoord. Soms is het allemaal niet zo mooi......