Savatage - Handful of Rain (1994)

Dit is het tweede, en naar mijn mening ook het beste, album van Savatage met zanger Zachary Stevens. Handful Of Rain wijkt in een aantal opzichten af van ouder Savatage-werk. Het album opent furieus met Taunting Cobras, gevolgd door het uitstekende, modern aandoende titelnummer. Savatage is met Zachary als zanger duidelijk een nieuwe, alternatievere koers gaan varen. Dat kwam al tot uiting op Edge Of Thorns, maar zeker ook op Handful Of Rain.

Het met counterparts ‘opgevulde’ Chance bevat veel pianowerk van Jon Oliva, oud-zanger van de band en op dit album uitsluitend actief als pianist. Chance bevat klassieke invloeden en dat is een gedurfde zet. Het gebruik van piano’s deed Savatage ook al op de albums met Jon als zanger, wat mij toen eerlijk gezegd beter beviel. Zachary is een totaal andere zanger, meer geschikt voor het zwaardere werk. Toch slaagt hij er ook in mij te overtuigen met rustige nummers als Castles Burning en Watching You Fall.

Hoogtepunt van het album is het mid-tempo Symmetry, waarin Zachary uitstekend zingt. Hij maakt op dit album geen slechte indruk, hoewel ik bij mijn mening blijf dat Jon Oliva als zanger beter bij Savatage past. Al met al is Handful Of Rain zeker geen slecht album. Het kenmerkende, uit duizenden herkenbare, sublieme gitaargeluid is met het wegvallen van gitarist Criss Oliva verdwenen. Hoewel zijn vervanger Alex Skolnick (ex-Testament) zeker geen slechte indruk achterlaat, is hij een heel andere gitarist dan Criss.

Handful Of Rain is een evenwichtig album met 10 aardige songs, hoewel het instrumentaaltje Visions wat mij betreft weggelaten had kunnen worden. Handful Of Rain is dus niet slecht, maar heeft op mij ook niet de vonk overgebracht, waar albums als Streets en Gutter Ballet dat wel deden. Om die reden geef ik 4 sterren.

Handful Of Rain was een grote stap voorwaarts t.o.v Edge of Thorns maar behoort toch niet tot mijn favorieten. Het heeft dan wel een geweldige klassieker in huis in de vorm van Chance, maar toch mist er naar mijn gevoel iets. Alex Skolnick voelt gewoon fout aan in deze band (zowel live als in de studio) maar het is toch maar de vraag hoeveel hij hier daadwerkelijk ook heeft ingespeeld. Er is namelijk een periode geweest dat Oliva zowat toegaf dat hij het album haast in zijn eentje heeft afgewerkt. (dit na eerst net het tegenovergestelde te laten horen in interviews, dat hij steeds meer afstand zou nemen van Savatage).

Alone You Breathe is ook een erg mooi nummer, en Stare Into The Sun past wonderwel bij Stevens, maar van de rest van de nummers blijft bij mij bitter weinig hangen, ook al zijn ze van meer dan bovengemiddelde kwaliteit.

Ik ken nog niet zo veel werk van Savatage behalve wat losse nr en dit album.

wat ik overigens een erg goed album vind, met als hoogtepunten Chance en Alone you breath

Net iets minder dan Edge Of Thorns, maar zeker niet slecht. Vooral Handful Of Rain en het prachtige Chance laten horen wat een geweldige zanger Zak Stevens is, persoonlijk vind ik ook dat Jon deze nummers niet hoort te zingen.

Een heel erg goede Savatage-plaat.. de plaat die er misschien nooit geweest zou zijn, en verdere Savatage-platen evenmin, na Criss Oliva's overlijden.. De bedoeling was enkel nog live-opnames met Criss erop uit te brengen als tribute en afscheid.. maar deels als therapie voor Jon Oliva, startte die, samen met Paul O' Neil uiteindelijk dan toch aan het schrijven van een nieuw album, wellicht met de achterliggende gedachte: "een waardig afscheid", eerder dan met de bedoeling van "verder" te gaan met de band wellicht.. maar zeer zeker met de instelling: "het moet verdomme goed zijn"... wel, dat is het ook...
Wat een prachtig album zeg....

In tegenstelling tot wat het officiele verhaal is (zie ook commentaren hierboven!) - Jon zowat alles schreef, en ook inspeelde in de studio: het lukte hem aanvankeiijk niet de andere band-leden erbij te betrekken. Het was een vreemde situatie: Jon was toen 'officieel' geen band-lid, maar schreef en speelde wel zowat alles.. terwijl was ie ook met zijn project Dr. Butcher (samen met Criss Caffery) wat het terugkomen van de anderen wellicht niet makkelijker maakte... Wat er ook van zij.. uiteindelijk kwamen zowel Zachary Stevens (vocals), Steve Wacholz en Johnny Middleton terug voor "Handful Of Rain".

Alex Skolnick had de inderdaad 'ondankbare'/ loodzware taak om Criss Oliva te "vervangen", maar zijn gitaarspel mag er zeker en vast zijn... Vergelijken met Criss Oliva kan en mag je niet doen vind ik, het is een heel andere gitarist en OOK een héél erg goede!!

De reserve van sommigen t.o.v. Zachary Stevens deel ik allerminst... ik vind hem hier in grote vorm zijn.. en dat geldt ook voor de andere muzikanten - waarvan dus zeker ook Jon, ook al is ie enkel gecrediteerd voor additional keyboars en piano (!!!) - die in topvorm zijn....

Als eresaluut aan Criss kan deze "Handfull of Rain" tellen... en dat ze daarna opnieuw verder gingen, getuige het feit dat het album meer dan geslaagd was - wellicht ook en opluchting voor Jon Oliva (en de anderen), is ook niet zo heel verwondelijk.. en zeker geen zonde; want we zouden immers ook nog moois krijgen zoals "The Wake of Magelan", "Dead Winter Dead" en "Poets and the Madman"....

Veel sterke momenten op deze "Handful of Rain". De in your face harde recht voor de raap wegrockende "Taunting Cobra"s"... en dan er meteen na in schril contrast het o zo mooie "Handful of Rain".. en dan wordt het alsmaar béter: het magistrale en pompeuze "Chance" .. bijna 8 minuten genieten.... het sterke "Watching you Fall" met als knappe inleiding de instrumental "Visions". En vergeten we zeker ook niet het sublieme "Symmetry" en "Alone You Breathe" !!!

Hoezeer ik ok Jon Oliva bewonder, alsook van zijn volcals hou, ik kan me heel goed vinden in de opnames waarin Zachary Stevens de vocals voor zijn rekening neemt, en dat geldt zeer zeker voor deze heel knappe "Handful of Rain".

Mijn stem verhoogde ik net nog van 4 naar 4,5. En dat vind ik heel terecht

Dit blijft toch wel mijn favoriete Savatage album, afgezien van de erg recht-toe-recht-aan opener Taunting Cobras die ik dan ook altijd over sla.

Zachary Stevens is overduidelijk een veel betere zanger dan Jon Oliva zelf en het is dan ook zijn zang die het album naar een hoger nivo trekt wat mij betreft.

Met het titelnummer en vooral Chance levert de band twee nummers af die ik tot mijn favoriete Savatage nummers reken. Chance is echt werelds en was live ook altijd een mooie ervaring. De rest van het album trekt de lijn van Edge Of Thorns door, zonder dat er sprake is van echt spektakel.

Leuke plaat, maar wel een anomalie in de discografie van deze band.

Niet echt een plaat van de band, spelen op deze plaat eigenlijk alleen JL Middleton en Jon Oliva van de oude bezetting mee.
Nieuwe gitarist is Alex Skolnick van Testament, die ook meetourde,

Doc Wacholz staat wel in het originele boekje, maar Jon Oliva speelt de drums in en Jeff Plate is de tour-drummer.

Jon speelt trouwens ook de ritmegitaarpartijen en de keyboards.

Zanger is wederom Zack Stevens en hij doet het grandioos.

Toch klinkt deze plaat over het geheel een beetje mat en moet het hebben van de solo's van Alex en de zang van Zack.

De symfonische uitspattingen van Jon komen hier niet echt tot recht (muz van Chance).

Alone You Breathe is een eerbetoon aan de overleden Criss Oliva (RIP)

Deze eerste plaat zonder Criss is toch wennen, en pas met Dead Winter Dead, wordt de draad echt weer goed opgepakt. (mede omdat Pitrelli meer in de lijn van Oliva zit dan Skolnick)

Na de dood van Criss Oliva verwachtte niemand meer een cd van Savatage. Toen deze toendertijd uit kwam rende ik op de verschijningsdatum verwachtingsvol naar mijn favoriete platenzaak om maar zo snel mogelijk te luisteren naar wat ze er vanaf gebracht hadden. De eerste keren deed het me niet veel, maar na een aantal luisterbeurten begon het kwartje (van Kok) te vallen. Vooral de laatste 2 nummers (Symmetry en Alone You Breathe) zijn van een uitsekend niveau, en worden steeds beter naarmate je de cd beluistert.

Gek genoeg vind ik Chance wel een aardig nummer, maar zeker geen uitschieter zoals de meeste fans dit wel vinden.

4* met een kansje op 4,5 *

Handful Of Rain herbergt het verdriet van een man die zijn broer en maatje verloren is. Een verdriet dat nooit zal verdwijnen maar op dit album is eea perfect in muziek gevangen. Veel ballades die op prachtige wijze vertolkt worden door Zak Stevens.
Van de oude Savatage was na Streets al niet veel over, maar de nieuwe Savatage blijkt minstens zo interessant. Goed, het herkenbare gitaarwerk van Criss Oliva ontbreekt. Alex Skolnick vervangt, doch speelt hij slechts de solo's. En op verdienstelijke wijze. Al het andere wordt praktisch door Oliva gedaan.
De plaat opent nog met het hakkende Taunting Cobra's maar neemt met het titelnummer al snel wat gas terug. Wat volgt is de adembenemende mini musical Chance compleet met een Bohemian Rhapsody middenstuk. (ook live fantastisch uitgevoerd, overigens!). Verder nog de ontroerende ballades Staring At The Sun, Watching You Fall en klapstuk Alone You Breathe. Dat laaste nummer kent wat herkenbare thema's die al op Streets gebruikt zijn.

Al die stemmige, plechtige songs maken van Handful Of Rain een buitengewoon emotioneel hoogtepunt uit het tweede deel van de Savatage geschiedenis.

Sorry Edwynn maar ben het alweer met je eens!
Alone you breath is zooo mooi!! Als je je daarbij indenkt dat Jon ergens op zolder achter een piano zit te componeren en een tekst bedenkt waarin ie z'n gevoelens voor z'n broer kwijt kan dan krijg je spontaan een brok in je keel bij dit nummer! Al heeft ie geloof ik weleens gezegd dat dit nummer dus niet over Chris gaat. Maar daar geloof ik dus niks van eerlijk gezegd...

Het is eigenlijk een muzikale ode aan hem. De hergebruikte akkoorden van Believe van Streets zijn duidelijk herkenbaar. De teksten gaan niet over hem. Die lijken mij meer over een verbroken relatie te gaan.

Overigens is het niet verboden om het met me eens te zijn.

Wat zou ik dit album graag horen met de stem van Jon Oliva ..... desondanks erg goeie plaat met een aantal toppers!

Ik heb een uitgave van dit album met daarop een tweede versie van Alone You Breathe, gezongen door Oliva met verder alleen een piano.
Schitterende versie, overtreft de oorspronkelijke uitvoering!

Interessant, ik ben niet zo'n Stevens-fan. Vals zingt hij niet, maar het hangt er af en toe tegen aan. Doe mij maar de karakteristieke stem (wat daar nog van over is) van Jon Oliva.
Ik zal de versie die je noemt eens opsnorren op internet.

Toch een tikkeltje ´minder dan het materiaal tot "Streets....". Handfull of Rain en Chance zijn wel erg sterke tracks dus van een teleurstelling wil ik hier niet spreken. Toch prefereer ik de eerdere werkjes. 3,0

Die versie is waarschijnlijk de re-issue versie, waarbij op alle platen wat akoestich materiaal als bonus is toegevoegd (label = Edel als ik me niet vergis)

Klopt Ozric. Die reissues voegen buiten 1 of 2 pianoversies bestaande Sava nummers niet veel toe.

Sterker nog; op sommige albums (ik noem Streets) doen ze juist eerder afbreuk aan het origineel vind ik.

Als tussendoortje vind ik die pianoversies best te pruimen. Maar zoiets zie ik liever op een ep ofzo.

Zo vind vind ik If I Go Away op de Zak Stevens manier ook erg mooi.

Die versie die ik hierboven aanhaalde staat volgens Spotify ook op de heruitgave van Gutter Ballet.

Zoek die op mensen, kippenvel!

Dat komt van die akoestische swapped song sessies die de Edel re-releases stonden. Dat zijn prachtige versies. Over en weer doen Oliva en Stevens nummers van elkaar zingen.

Power Of The Night - Sleep door Oliva
Fight For The Rock - If I Go Away door Stevens
Hall Of The Mountain King - Stay door Oliva
Gutter Ballet - All That I Bleed door Oliva
Streets - Desiree door Stevens
Handful Of Rain - Somewhere In Time/Alone You Breathe door Oliva.

Alone You Breathe bevatte al een stuk uit Somewhere In Time van Streets.
Stay en Desiree waren nieuwe nummers.
Allemaal niet te versmaden.

Zijn Stay en Desiree geen nummers die oorspronkelijk bedoeld waren voor het Streets album? Dat zou in eerste instantie namelijk een dubbel album worden maar aangezien de platenmaatschappij daar niks in zag moesten er nummers sneuvelen. Ik heb ooit eens gelezen dat Oliva zei dat het oorspronkelijk bedoelde Streets album misschien ooit nog eens het levenslicht zal zien. Alle opnames heeft hij nog op de plank liggen namelijk. Hij moet er alleen de tijd en de energie voor hebben om aan de klus te beginnen....en we weten allemaal hoe dat meestal werkt bij meneer Oliva

Ja, kan wel. Waren in ieder geval nooit eerder verschenen. Deze pianoballades zijn stuk voor stuk prachtig.
Bij Oliva moet ontzettend veel op de plank liggen. Veel is ondertussen ook alweer hergebruikt in allerlei nummers van JOP enzo.

Ja klopt, veel is inmiddels ge- en hergebruikt bij JOP. Ben benieuwd waar hij nu mee bezig is trouwens. Kan me goed voorstellen dat de beste man compleet derpessief is geworden als je nagaat wie hem allemaal zijn ontvallen de laatste jaren. En broer Criss niet te vergeten uiteraard!

Prima plaat van Savatage, maar het is toch niet meer de band die ik bewonderde eind 80er en begin jaren 90. Zachary Stevens is een geweldige zanger, maar ik hoor toch liever Jon Oliva met zijn harde en soms felle stem die soms tegen het maniacale aanzit. De stem van Zachary Stevens is wat dat betreft eentoniger, niet de uithalen die je soms van Oliva hoorde.
Het piano werk is wel leuk, maar teveel van het goede op dit album.
Beste songs wat mij betreft Taunting Cobra's, Handfull of rain, Nothing's going on en Symmetry.
Ik draai ik dit album amper, waarschijnlijk omdat ik het oudere Savatage werk meer bewonder en vaak draai!

Ik geef 3,5 ster.

Moet eerlijk zeggen dat ik dit de beste Savatage vind. Handful of Rain en Chance vind ik de beste nummers. Beter dan hun Streets plaat. 3,5

Dit album is 1 van de beste albums van savatage.

Taunting Cobra; wat een heftige opener. Het nummer is niet alleen helemaal representatief voor het album. Het rustige middenstuk haalt de vaart er flink uit. De ballad achtige stukken kan ik ook minder goed hebben van deze plaat. Er staan echter wel een paar pareltjes op; Change is een heerlijk nummer, Symmetry vind ik zelfs een van de beste songs uit de gehele Savatage catalogus. Deze plaat vind ik alleen echt een duit minder dan Edge of Thorns, die maakte over de hele linie een sterke consistente indruk. Desalniettemin is het geen straf om deze schijf in huis te hebben.

Edge of thorns was ook nog een echt band album. Handful of rain was, voornamelijk door het overlijden van Chriss, meer een Jon Oliva project. Van een band was niet echt sprake meer. Schijnt dat Steve Wacholz zelfs geen nummer heeft ingespeeld, terwijl hij wel op de hoes staat afgebeeld. Het album is inderdaad nogal onsamenhangend. Maar een aantal pareltjes maken het toch dat ik deze liever luister dan het meer één geheel zijnde Dead winter dead.