LFO - Sheath (2003)

Een project dat ik veel te laat ontdekt heb. Naar de oudere albums ga ik nog wel eens op zoek, maar ik baseer me dus vooral op wat ik op dit album te horen krijg. En hoewel het niet zo vers klinkt als zou moeten voor een album uit 2003, is het geheel toch zeer aangenaam om luisteren.

LFO brengt een uitloper van IDM, met minder geratel en gepruts, en meer aandacht voor het melodieuze. Getuige meteen "Blown". Mooie waves en kalmerende melodietjes bijgestaan door zachte hihats en een minimum aan basses. Prachtig nummertje om een album te openen. "Mum-Man" staat wel sterk in contrast met de opener. Stevig gedistorte samples en een lekker tempo. Meteen is ook al duidelijk dat dit geen conceptalbum wordt. "Mokeylips" schakelt een paar versnellingen terug en bouwt met enkele leuke basses en claps een aardig nummertje rond een best komische melodie. Luchtig en aangenaam plaatje. "Snot" is een wat mindere track. Beetje te banaal en expressieloos voor een nummer met dit tempo. Middenin wel wat leuker gedistort werk, maar dat verdwijnt ook weer snel uit de track. "Moistly" neigt meer naar "Blown", maar met complexere ritmes. Wel weer een mooie rustige track. Zelfde voor "Unafraid To Linger", al is die sfeer hier wel opmerkelijk donkerder. Wat drone-achtige samples, lichtelijk creepy string en enkele volle basses. Ook "Sleepy Chicken" blijft in deze sferen hangen, en zo lijkt er zich toch een thema te vormen op het album.

Maar gelukkig (of net niet) komt "Freak", partytrack bij uitstek (en vergezeld van een geweldige videoclip - soort van opvolger op Cunningham's Squarepusher video). Regelmatig horen voorbijkomen op technofeestjes dit nummer. Leuke melodie, heerlijke samples en een best complex ritme op het einde. Topper van dit album alleszins. "Mummy, ..." blijft in de dansbare sferen,
maar is wat luchtiger, met een schattig melodietje en minder donkere samples. "Nevertheless" is denk ik de minste track van het album. Nogal irritante en zeurdigere strings. Niet mijn ding. Sheath eindigt zoals het begon, met een lekker chill nummer. Heerlijke melodieën zonder verdere begeleiding. "Premacy" is in ieder geval een klassetrack.

Al bij al een zeer aangenaam album, maar je zou het er niet echt aan zeggen dat het in 2003 gereleased werd, en het echte geniale ontbreekt toch. Maar wel zeker 4*. Aanradertje.

Deze video zit in het Impakt programma en krijg ik straks te zien. Ik ken de muziek niet, dus ben wel benieuwd.

Hij is erg goed! En het Impakt festival lijkt me ook wel wat (Thomas Kohner scheen op de eerste dag erg goed te zijn), maar je kan nu eenmaal niet overal heen, dus ik blijf maar 's een dagje thuis.

Fijn cdtje, maar de oorspronkelijke hitplaat LFO - Frequencies doet me veel meer.

Nou de video voor Freak was idd een ode aan Chris Cunningham. Chris zelf had het wss nog donkerder en freakyer gemaakt. Het nummer zelf had ook een vette sound.

Bekijk hier de video van Freak: klik :evil

Geweldig. Ik heb er ook een mpegje van, dus als mensen hem graag willen hebben...

Geweldig nummer, maar ik vind dat Cunningham met deze video maar een flauwe herhalingsoefening doet.

Geef mij dan alsjeblieft meer van die flauwe herhalingsoefeningen. Op deze site stond eerst de afgewezen ''Hotride'' (The Prodigy) clip, dat was een slap aftreksel. Ook met de zogenaamde ''evil Asian kids''.

Ik vind dat Cunningham zijn Come To Daddy/Come On My Selector kunstje gewoon herhaalt - grimmige industriële beelden, close up shots van bevreemdende grimassen. Ik zag er zelfs bijna letterlijk de Richard D. James-grijns in terug. Let wel: vele malen beter dan de gemiddelde video, want de shots zijn prachtig. Maar we hadden het al gezien.

Het is niet Cunningham dit keer, ik dacht dat je dat wist maar nou je het zegt zie ik in je eerdere bericht die fout ook waar ik eerst eroverheen las. Daniel Levi is de director hier.

Die smile deed me ook direct aan Richard D. James denken, dat is de bedoeling lijkt me. Het verhaal van de clip is trouwens anders (we hebben het niet gezien), de gelijkenis zit in het opsluiten van de autoriteit door een kind (Aziatisch), het verhaal is anders en zeer leuk voor een clip. Het is puur kwaliteit verder.

Woops.
Dan is het geen herhalingsoefening, maar een imitatie.

Het zal misschien aan mij liggen. Maar ik vind dit toch een behoorlijk ongeinspireerd klinkend album. De single Freak is zeer vet maar de rest is het voor mij allemaal net niet. Iets teveel een kunstje dat steeds herhaald wordt. Op zich vakkundig gedaan maar gewoon niet sterk genoeg om echt karakter te hebben. Daarnaast worden potentieel mooie melodieen vaak afgekapt door lelijk gereutel. Dit is niet iets dat ik nog snel zal opzetten.

Omdat ik Advance ook aandachtig beluisterd heb, heb ik deze nog maar een nieuwe kans gegeven. Een halfje erbij want twee sterren is wel heel laag. Maar ik blijf erbij dat ik dit echt een zeer ondermaats album vind ten opzichte van Frequencies en Advance. Het is allemaal een beetje tweederangs IDM dit. Bijna geen enkele track blijft hangen en het lijkt soms wel of dit door een opportunistische producer in elkaar is geflanst die ook graag even van de IDM-glijbaan wil roetsjen maar eigenlijk niets weet toe te voegen.

Dus nee. Deze plaat blijft in het LFO-oeuvre vrij overbodig.