Bob Dylan - At Budokan (1979)

Mr. Tambourine Man een mooi nummer.

.

goeiendag,

deze plaat moet je min 2 keer horen om het ritme vast te krijgen
ik vind het persoonlijke een van de beste live plaat van bob dylan.

shelter from the storm (zeer goede versie)

Een plaat dat nogal wat kritiek krijgt. Onterecht deze versies van zijn "hits" klinken bijzonder fris in de oren dankzij de toevoeging van ondermeer violen, fluit en zelfs een saxofoon!

Het enige bezwaar is dat het een dubbelalbum is en dat is wat veel van het goede nietwaar.

Schenk aandacht aan:

nrs 1,2,3,5,6,8,12,13,15,16,20

Of de versies beter zijn dan het origineel? Nee natuurlijk niet maar dit maakt het voor fans toch bijzonder leuk wetende dat je nooit 2 keer hetzelfde concert gaat te zien krijgen.

Tot hiertoe heeft nog geen enkele liveplaat van Dylan me kunnen teleurstellen. Real Live heb ik nog niet.

Ik ben geen fan van liveplaten maar bij Dylan blijft het interessant door zijn originaliteit (ook al bevat de setlist dikwijls dezelfde nummers).

4 welverdiende sterren voor een ondergewaardeerd album van de grootmeester.

Onterecht verguisd album door critici.

Ik kan echt genieten van dit album. Niet alleen omdat ik een Dylan fan ben, maar ook omdat de nummers (weliswaar niet allemaal, maar wel vele) op en leuke, frisse, nieuwe manier zijn uitgevoerd. De orkest ondersteuning die Dylan krijgt op dit album en de hulp van achtergrondzangeressen komen deze plaat ten goede en maken het vooral een zeer bijzonder, maar ook leuk Live concert!
Erg enthousiast ben ik ook over dit album.

Een 4,5*

Mooi gezegd, ik vind vooral dat er enorm veel sfeer uitgaat van dit liveconcert. En dat het na al die jaren toch nog FRIS klinkt, ik kan moeilijk uitleggen waarom. Het is een gevoel, gewoon.
En er staan héél veel van zijn beste songs op dit album.
Da's twee keer prijs : de songkeuze en de sfeer!
One More Cup of Coffee en Is Your Love in Vain zijn mijn favorieten hier! Klasse!
4 sterren ****

Eén van mijn eerste dylan albums die ik kocht. Niet direct een goede plaat om mee te beginnen, in het begin was ik er dan ook niet echt fan van. Vooral de trompetten (of saxofonen stoorden me)

Maar zoals hier al gezegd is, onterecht als onbeluisterbaar bestempeld en dus zeker te pruimen. Ik hou heel erg van de Mr Tabourine verie en de reggae-versie van Don't think twice is echt wel leuk.

All Along The Watchtower is voor mij het absolute hoogtepunt van deze over het geheel erg sterke live registratie!

4*

Ballad of a thin man staat hier ook in een sterke versie op. Sterke live cd

Net gehaald en beluisterd en ik ben echt compleet ondersteboven,(in positieve zin) wat is dit een geweldige live plaat zeg!

Al die ouw klassiekers in een echt totaal maar dan ook totaal nieuwe jas. Echt briljant is bijvoorbeeld I Want You, wat een nu een prachtig en breekbaar liefdesliedje is geworden net als Blowing in the Wind(hoewel dat niet echt een liedesliedje is ). Don't Think Twice en Knockin' on Heavens door in swingende reggea versies.

Enorm gewaagd van Bob, je bekendste nummers zo omgooien! Maar Bob bewijst dat hij toch altijd weet wat hij doet zelfs als het op z'n minst gezegd verransend lijkt.

5*

Geweldig live album. Dylan had in die tijd een soort Elvis-ensemble bij elkaar gezocht en stak met zijn show Neil Diamond naar de kroon.

Mijn favorieten zijn Blowin' In The Wind en Just Like A Woman, maar eigenlijk is alles van hoogstaand niveau.

Ik kan niet geloven dat er alleen maar redelijk tot zeer positieve reacties bij deze liveplaat staan. Het heeft wel aardige momenten, maar dit is samen met "Dylan & The Dead" toch echt Bob's slechtste live-release. Hij zingt zonder passie en alle songs doen onder voor de albumversies. Deze release was duidelijk alleen voor het geld.

In mijn opinie geweldig live album dat overal slechte recensies scoort. Ik heb het album beluisterd voordat ik de recensies heb gelezen en ik schrok van de slechte recensies. Ik begrijp dat veel mensen de originele versies prefereren boven deze uitvoeringen, maar dat betekent nog niet dat ze slecht zijn. Wel begrijp ik dat het moeilijk is om te luisteren naar een favoriet nummer dat door de uitvoerende artiest volledig vervormt is. Toch vind ik dat de nummers overeind blijven staan in deze uitvoeringen, al is de één beter dan de ander. Voor mij 4*.

Ook ik ben positief over dit album. Staat al jaren in de kast, komt er zelden uit maar dat is niet omdat ik er niet tevreden over ben. Ik draai Dylan nou eenmaal niet zo vaak. Het valt me op dat diverse commentaren spreken over een 'verguisd' album. Hier op mume kom ik dat in elk geval niet tegen. Ik kan me nog wel herinneren toen ie uitkwam dat ie de handen niet heel erg op elkaar kreeg maar zo negatief was het nou ook weer niet. Dan waren er wel andere Dylan albums die op veel kritiek konden rekenen (slow train coming bijv.)

Verfrissend album, leuk om de nummers in andere uitvoeringen te horen. In het begin is het even wennen maar naar mijn mening zijn de nummers er zeker niet op achteruit gegaan.
It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding) vind ik er in deze versie zelfs op vooruitgegaan. Ook deze rustige versie van I Want You en het prachtige koor op Forever Young vind ik erg mooi, en het origineel van beide nummers vond ik al geweldig.
4*

Ik heb nog nooit een live plaat beluisterd waarbij iemand zijn nummers zo'n andere draai gaf. Geweldig, de toevoeging van de saxofonen en andere voor Dylan's muziek 'vreemde instrumenten' vind ik erg goed gedaan. Ik dacht dat dit nooit bij zijn muziek kon passen, maar het is allemaal dusdanig in elkaar gezet dat het wel degelijk erg goed bij elkaar past. Erg origineel en verfrissend. Ook een geweldige setlist trouwens, met name All Along the Watchtower, The Times They are A-Changin' en Mr. Tambourine Man gaan er bij mij zeer goed in.

Gehaat door de Dylan-puristen, geliefd door mij vanwege de geinige arrangementen en omdat zijn stem nog nooit zo goed was als hier live en later ook op Street Legal. Daarna ging het kraken.

I Want You.........

Die stem is hier inderdaad goed, maar Dylan zat nog aan het begin van zijn wereldtour van 1978. Live At Budokan is opgenomen op 28 februari en 1 maart 1978. Hierna volgden nog ruim 100 concerten dat jaar en het lijkt alsof zijn stem alsmaar beter werd, met als een van de hoogtepunten het concert in Charlotte, North Carolina dat Dylan gaf op 10 december 1978. Zijn stem klinkt hier werkelijk geweldig! Zonde dat Columbia van dit concert geen live-album heeft uitgebracht, want dat concert is echt nog vele malen beter dan Budokan. De uitvoeringen zijn niet alleen beter, de songkeuze is ook veel interessanter (het merendeel van de bovenstaande nummers wordt hier gebracht aangevuld met o.a. Señor, Am I Your Stepchild?, We Better Talk This Over en Changing Of The Guards).

In mei 1979 duikt Dylan de studio in om zijn volgende album Slow Train Coming op te nemen. Hoewel er best het een en ander valt af te dingen op dat album is iedereen het er wel over eens dat zijn stem hier in optima forma is (luister maar eens naar When He Returns...!). En dat blijft die ook gedurende de gospeltour die in november 1979 van start gaat. Die tour wordt beeindigd in april 1980 en gedurende die hele tour blijft Dylan meer dan uitstekend bij stem. Pas na de zomer van 1981 hoor je voor het eerst een spoor van aantasting van zijn stem, door de vele en ook lange concerten die hij toen gaf.

Gedurende 1982 en 1983 treedt Dylan niet of nauwelijks op en geeft zijn stem zodoende rust. In april 1983 beginnen de opnames voor het album Infidels en ook daar is hij vooralsnog prima bij stem. Ook gedurende de tour van 1984 blijft die stem nog prima klinken. Eigenlijk is dat het enige positieve dat er over die tour kan worden vermeld. Het is pas na 1984 dat zijn stem echt begon te kraken en die aftakeling heeft zich daarna eigenlijk vrij geleidelijk voltrokken. Pas in 1989 toen het album Oh Mercy werd uitgebracht is pas voor het eerst goed te horen hoezeer zijn stem was (en is) aangetast.

Wat Dylan betreft ben ik een leek. Het verhaal van Floater is van een kenner en vind ik mooi vakwerk. Ik moet eerlijk bekennen dat ik vanaf zijn reliperiode Dylan links liet liggen. Was ik er zelf net vanaf, gaat één van de boegbeelden van mijn generatie in onze lieve heer. Tja. Dus mijn mening over het begin van zijn vocale aftakeling toen Dylan god zag, is ongefundeerd en een beetje vilein. Het gekke is dat zijn doorleefde stem op zijn meer recente albums me juist goed bevalt. Tell Tale Signs, Love And Theft en Modern Times, vind ik vocaal en muzikaal allejezus goeie albums.

Is dat concert in Charlotte, North Carolina nergens geregistreerd?

Er is een bootleg van dit concert uitgebracht:

Hush, Hush Sweet Charlotte - CD - BobsBoots - Bootleg CDs

Mogelijk dat het op de een of andere manier te downloaden is. Het zal wellicht niet al te veel moeite kosten.... Het is in ieder geval de moeite waarde, alleen al vanwege de ultieme uitvoering (torch-ballad) van Tangled Up In Blue!

Dankjewel voor de tip!

Goed album van Dylan.Andere versies van bestaande nummers,je moet het maar durven ,maar Dylan heeft natuurlijk nooit voor de makkelijkste weg gekozen.Droom setlist natuurlijk al ontbreken er nog wel wat favorieten ,maar misschien dat er ooit nog een Bootleg release van deze tour komt met nog wat mooie aanvullende nummers.3 en halve ster met kans op ophoging in de toekomst.

Opnieuw een liveconcert van Dylan, waarbij hij verrast met originele arrangementen, sterke uitvoeringen en verrassende momenten. Fijne setlist maakt het helemaal af.

Ze mogen de anderhalve maand aan rehearsals voor de wereldtournee van 1978 ook wel eens gaan belichten op de Bootleg Series.

In die periode in de Rundown Studio moeten aardig wat mooie muzikale momenten voorbij gekomen zijn.

Repossession Blues

Deze was volgens mij, als ik mij niet vergis, eerst alleen voor de japanse markt bedoeld.
Maar de geimporteerde (met van die japanse bandjes om de platenhoes) liep zo goed dat hij ook in Europa werd uitgebracht.
Terecht, erg goed album.
Er zat trouwens bij de LP een live poster van Dylan bijgevoegd.

Wat een goede live plaat is dit eigenlijk. Sfeervol, heel sfeervol, zoals Dylan in die periode sowieso was.
Gisteren toevallig een bootleg van Dylan live in Denver 2013 gehoord.
Wat een contrast.
Dylan toen op Budokan, vol zelfvertrouwen en energie en heel goed bij stem, en de Dylan uit Denver piepend, krakend ,kortademig en rochelend. Misschien mooi om al dat verval live te horen maar ook wel triest.
Maar Bodokan, altijd van gehouden.

Bob Dylan and band at Hec Edmondson Pavilion, Seattle, WA Nov 10, 1978:

Complete show

Bob Dylan: The Rundown Rehearsal Tapes (audio)

alldylan.com

Vooral opnames van 30 januari en 1 februari 1978 klinken erg goed

Opnames van bovenstaande bootleg ook gevonden.