Tom Waits - Heartattack and Vine (1980)

Één van de laatste albums van Tom Waits die ik, zover ik me dat kan herinneren nog nooit in zijn geheel heb gehoord. Het prachtige Jersey Girl kwam wel geregeld voorbij op onze wekelijkse bijeenkomsten maar het overige moet dan toch vrij nieuw voor me zijn.
Echter, afgezien van het feit dat Heartattack and Vine een wat toegankelijker geluid heeft dan zijn meeste latere albums, had ik vrijwel onmiddellijk het gevoel van zoiets als fijn thuis komen. Misschien heeft het er wat mee te maken dat dit album net voor Swordfishtrombones (1983) uitkwam, alleen de Soundtrack voor de film One from the Heart (samen met Crystal Gayle) zat er nog tussen, en dat is toch de plaat waar ik Tom Waits mee heb leren kennen.
Heartattack and Vine is een vrij compact album met voor Waits' doen niet al te veel (negen) nummers die gemiddeld dan weer wat langer zijn als ik later van hem gewend ben. Een dissonant zit er niet tussen, elke song verdiend minimaal het predicaat goed en zelfs het instrumentale In Shades is gewoon erg sterk en past er prima tussen. Vind dit sowieso een erg uitgebalanceerde plaat van Tom Waits, ietwat grimmige blues songs tegenover rustige, intieme songs waar Waits zich van zijn gevoelige kant toont. Van die laatste is de klassieker Jersey Girl een uitstekend voorbeeld.
Andere uitschieters zijn voor mij het gruizige Downtown, de titelsong en de sfeervolle afsluiter (met het mooie intro van Blazers met piano) Ruby's Arms. Maar dat kunnen in de toekomst ook weer een aantal anderen zijn want het is nog meer de hoge en constante kwaliteit van het totaal wat hier de beste indruk achterlaat.