Tom Waits - Heartattack and Vine (1980)

Het beste album van Tom Waits naar mijn mening, en ook mijn # 9 favoriete album aller tijden! Zeer ondergewaardeerd. De klassieker 'Jersey Girl' (ooit door Springsteen uitgevoerd) staat hier nota bene op! Mijn favoriet is de titelsong 'Heartattack And Vine', uitzonderlijk stemgeluid van Waits. Ook het instrumentale, bluesy 'In Shades' en het heerlijke 'On The Nickel', is dit echt een aanrader! 5/5

op dit album staat meer blues dan op zijn andere albums (niet slecht, natuurlijk, maar dit spreekt me bij Waits iets minder aan dan zijn Jazz-/experimentele kant)

en de rustigere nummers worden veel ondersteund door strijkers, iets wat mij persoonlijk helemaal niet aanstaat; jammer

De bluesy kant van deze cd beschouw ik ook als ietwat minder (precies zoals ettettummu al zegt, ik hou wat meer van de jazzy/experimentele kant), toch staat er weer genoeg moois op om te kunnen spreken van een uitstekende Tom Waits cd ook al behoort deze niet tot mijn persoonlijke favorieten (ophoging naar een 4* vanwege de juweeltjes op dit album die daar zeker voor zorgen).

Prachtige cd enkele mindere nummers misschien maar over het algemeen prachtig. DE uitschieter is Jersey Girl.

4.5* stars

In het rijtje 'Closing Time' en 'Big Time' voor mij......is de eerste meer 'blues' en de tweede meer exp./jazz, deze zit er tussenin. Overhet algemeen geldt voor mij dat de blues-lijn van Waits van een iets constantere, hoog niveau is....

Ik kan je redenering goed volgen, LeRoi. Prima plaat overigens.
****

fantastische plaat van tom die nog nooit een slechte gemaakt heeft , maar on the nickel is voor mij één van de beste nummers aller tijden

Wat een heerlijk gedateerde mening

Ik moet binnenkort ook maar eens aan Swordfishtrombones beginnen en ben dan ook erg, maar dan ook ERG nieuwsgierig, tot nu blijft Closing Time mijn T.W. album, maar wie weet.

Maar ruim 3 jaar later geef ik H&V nog steeds 5 sterren

Ik zie nu wel in dat "Swordfishtrombones", "Bone Machine" en "Rain Dogs" betere platen zijn, maar ik blijf "H&V" zwaar onderschat vinden.

"Swordfishtrombones" zal je niet teleurstellen, maar als je tot nu toe alleen "Closing Time" gehoord hebt, moet je 'm denk ik wel wat vaker horen.

Haha, dat is bij mijj niet het geval Down_By_Law, ik heb de neiging om de wat "gevestigde"artiesten waar ik niet erg bekend mee ben chronologisch te leren ontdekken, dus eerst het eerste album dan het tweede etc etc.

Natuurlijk heb ik wel eens nummers van Waits gehoord maar er nooit zo veel aandacht aan gegeven, tot een vriendin Closing Time aan mij cadeau gaf.

Tom was voor mij echt iets nieuws waar ik mijn tanden in kon zetten, C.T. en daarna The Heart of Saturday Night zijn echt subliem, vooral Martha mag ik graag laat in den nacht luisteren.

De albums daarna moesten bij mij erg zinken, mijn vader zij laatst toen ik Small Change in mijn ouderljik huis opgezet had dat hij precies zo klonk na een fles Jack Daniels, ik wou dat het waar was

Gelukig ben ik mijn vader niet en is mijn mening over Tom dan ook anders, Shiver Me Timbers , I Never Talk to Strangers , A Little Bullet from a Pretty Blue Gun zijn topnummers

Qua Tom Waits albums heb ik wel een vreemde tick ,er is geen reden voor maar op Vrijdag, vlak voor het weekend begint MOET ik een Waits album luisteren, dit gaat dus al dik 1,5 jaar goed

Zodoende zal in 2009 Swordfishtrombones en Rain Dogs zeker in mijn collectie worden toegevoegd, ik kijk met er met hoge verwachtingen naar uit

Trouwens, Down_By_Law, je hebt een wonderschoon album op nummer 1 staan in je top 10

Wat een prachtplaat van Tom Waits, ik plaats hem naast 'Closing Time', en vind hem een tikkeltje beter dan 'Rain Dogs', die me iets te lang duurt, waardoor het de magie af en toe kwijt raakt. Dat gebeurt op deze plaat niet, van track 1 tot track 9 GEWELDIG, al had ik in het begin wat moeite met het openingsnummer.

Vreselijk onderschat album mijns inziens!

5 sterren

Dit is idd een prachtplaat, veelal zijn het pianoballad en ligt het meer in het verlengde van Closing Time. Deze plaat is wel beter dan Closing Time maar haalt voor mij het niveau van Rain Dogs net niet, Rain Dogs is nog net dat ietsje spannender.

Ruby's Arms, hét nummer waarmee mijn liefde voor Tom Waits gestaag gegroeid is. Nadat ik dit nummer hoorde tijdens de emotionele climax van de film Prénom Carmen ben ik volledig overstag gegaan, en startte het begin van een wonderlijke, soms angstaanjagende maar steevast avontuurlijke en intrigerende ontdekkingstocht. Dankuwel, Tom!

Heart Attack and Vine heb ik pas vandaag voor het eerst de versie van Tom Waits gehoord, vreemd genoeg altijd al gecharmeerd van de uitvoering van Screamin'Jay Hawkins ( van de Levis reclame), die ik stiekem zelfs mooier vind.

Deze plaat was ik erg benieuwd naar vanwege het sterke bluesy karakter volgens velen. Heb hem vandaag samen met On The Beach van Neil Young en Achtung Baby van U2 gescoord voor maar 12 euro.

Heb hem even gedraaid, maar klinkt wat rustiger nog dan de omringende albums, waardoor het misschien iets minder geinspireerd klinkt. Ik vind het na3 luisterbeurten echter een prima album. Ik houd dan ook van de bluesy sound van Blue Valentine. Deze ligt er wel een beetje in het verlengde van, maar komt nog iets rustiger over naar mijn idee.

Eigenlijk vind ik dit, op chronologische volgorde, het beste albums sinds Closing Time (later zou hij uiteraard geëvenaard worden door monsters als Mule Variations, Alice, Rain Dogs en Bone Machine, maar dan is zijn allergoudste periode dan ook aangebroken ). Beter dus nog dan Blue Valentine en Small Change, wat mij betreft. Wat een fantastische groove zit hier bij wijlen in, het rockt echt als een gek. En natuurlijk zijn de gevoelige Waitsmomenten ook weer puur genieten (de afsluiten ).

Jersey Girl, Ruby's arms is heel goed, maar On the nickel is fantastisch.

Ja, van zijn slechte periode is dit een van de allerbeste.

Ik vind deze toch zeker drie klassen minder dan Closing Time en Small Change. Het is een beetje een voortkabbelende Waits, terwijl er meestal wel een bepaalde, onderhuidse spanning voelbaar is. 'In Shades' maakt het wat dat betreft wel erg bont, dat durf ik toch wel een saai nummer te noemen.

Ik heb ook het gevoel dat ik 't allemaal al eens eerder heb gehoord.

Het bluesy karakter spreekt mij van deze enorm aan.

Maar je hebt beslist gelijk dat deze vooral niet aan Small Change kan tippen.

Maar dat kan mijns inziens geen enkel ander Waits album.

Een 'voortkabbelende' Waits kan ik me absoluut niet in vinden. Dit was het prille begin van Waits' grote artistieke ommekeer en absoluut geen zwak album.

Een wel héél pril begin dan. Alleen in de opener hoor ik al iets van Swordfishtrombones.

Voor mij bestaan er 2 Waits periodes, die tot Swordfishtrombones en die vanaf dat album tot nu.

Closing time is een mooi album, maar geef mij de Waits met zijn Louis armstrong stem maar, niet dat zijn 'normale' stem mij niet bevalt, maar dat zware vind ik gewoon lekkerder klinken.

Van zijn begin periode bevalt small change mij nog net iets beter dan blue Valentine, maar ze ontlopen elkaar maar weinig. Deze zit daar kort achter, maar het verschil is maar klein.

Closing Time vind ik niet meer dan een niet buitengewoon sterk debuut probeersel.

De man wilde blijkbaar aanvankelijk gewoon serieuze rechttoe rechtaan muziek maken.

Ergens is dat wel apart te noemen.

Waarom is dat apart? Smaken veranderen en bij muzikanten (en zeker bij kunstenaars) zijn stijlveranderingen volop aan de orde.

Heeft vooral te maken met Kathleen Brennan die in zijn leven kwam. Ze gingen samenwerken en van haar leerde hij ook de muziek van bijvoorbeeld Captain Beefheart kennen.

Apart omdat zijn eerste album gewoon zo ontzettend afwijkt van hoe hij zich uiteindelijk is gaan uiten. Bij zijn eerste album krijg je niet eens het idee dat hij het ook maar enigszins in zich heeft daar doel ik op. Beetje hetzelfde als bij Scott Walker.

Tuurlijk is een zekere artistieke ontwikkeling gewoon normaal te noemen. Maar in deze gevallen vind ik het toch net wat opmerkelijker.

Klopt. In een documentaire over Waits' werk van 1983-2006 wordt haar belang voortdurend benadrukt. Waits neemt haar mening over zijn werk ook heel serieus en snuift inderdaad verschillende invloeden op via haar.

Ik weet niet hoelang en op welke gebieden Waits al muzikaal actief was voor zijn debuut, maar een album als Swordfishtrombones is als beginnende muzikant bijna niet te maken (zeker in 1973). Het kost wel een aantal jaren voor je genoeg inzicht hebt in hoe je dat soort muziek componeert, voor je het niveau aankan, de juiste muzikanten ervoor vindt (dat is altijd makkelijker als je al een reputatie hebt) en precies weet wat je wil, hoe het moet klinken en met welke instrumenten. Scott Walker had Tilt ook nooit kunnen maken in 1970. Zijn smaak/artistieke visie is veranderd en hij heeft jarenlang toegewerkt naar dat album.

Picasso schilderde ook niet meteen in zijn kenmerkende stijl en Mondriaan heeft ook meer dan genoeg figuratief werk geschilderd. Vaak is er wel een soort traject te zien: 1) overname van stilistische elementen van idolen 2) losraken van die invloeden/ze naar eigen hand zetten/nieuwe technieken vinden 3) vinden van een eigen stijl.

Vaak herken ik de Waits van Closing Time trouwens nog wel terug in zijn meer experimentele werk.

Pink Floyd en The Who klinken op hun debuut ook totaal niet zoals ze uiteindelijk naar voren zouden komen. Toch vind ik het contrast daar kleiner en meer gangbaar te noemen.

En ja, uiteraard snap ik ook wel dat een Floyd nooit met Dark Side had kunnen debuteren. Zo omschrijft Roger Waters het zelf ook. Alles tot op dat punt was 'leren'.

Ja, en zo zijn er tal van voorbeelden natuurlijk. Is ook gewoon vrij gangbaar dat heb ik ook nooit ontkend. En maar beter ook, is het ook niet echt natuurlijk als een artiest vanaf plaat één altijd maar hetzelfde blijft doen.

Op dit album komt de nieuwe koers trouwens inderdaad het meest naar voren op het titel nummer. Om het weer even een beetje on topic te sturen. Anders raken er straks nog mensen van streek dat probeer ik altijd te voorkomen.