Mister and Mississippi - Mister and Mississippi (2013)

Deze cd is niet in te delen in een stroming, diverse elementen uit de hedendaagse muziek komen aan bod, van folk naar shoegaze het zit er echt allemaal in.
Pak de opbouw in afsluiter Circulate, echt geweldig mooi nummer.

Live is dit ook een aanwinst voor de nederlandse podia, enthousiaste band met veel mogelijkheden. Eerst van het geweldige debuut genieten.

En we zullen ze veel tegenkomen deze zomer.

Grappig hoe verschillend de reacties zijn op deze plaat. Saai en geen eigen geluid lees ik, maar ik vind deze plaat zelf juist spannend en voorzien van een eigen geluid. Het doet me af en toe wel wat aan Mazzy Star denken, al zijn de vocalen totaal anders. Mooie plaat.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Mister And Mississippi - Mister And Mississippi - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Mister and Mississippi: saai of niet saai?

Het zijn discussies die gaande zijn en ongetwijfeld nog wel zullen blijven duren.
Op zo'n algemene vraag valt uiteraard geen antwoord te geven / krijgen. Wat de één saai vindt zal de ander als betoverend ervaren. Geen speld tussen te krijgen natuurlijk
Ik hoor bij de laatste categorie. Misschien is het die onvermijdelijke Sigur Rós inslag (in Northern Sky misschien wel het meest duidelijk) maar het kan ook het bijzondere stemgeluid van Maxime Barlag zijn die regelmatig aanvulling krijgt van 'haar mannen'.
Het is allemaal downtempo maar daardoor raak je in een soort trance zoals een aantal dreampop gezelschappen dat ook wel kunnen.

Wat ik zelf nogal plezierig vind is de vanzelfsprekende warmte die het album uitstraalt (de kleuren van de hoes passen er wat dat betreft goed bij). Het is allemaal puur en zonder opsmuk.
Live schijnen ze feller van leer te kunnen trekken (ik zal dat binnenkort in de Rotterdamse Unie wellicht gaan ervaren) maar ik denk dat het een goede keuze is om het album het ingehouden karakter te hebben geven zoals we dat nu voorgeschoteld krijgen. Hierdoor komt het juist niet als een kunstje over en ademt het album.
Natuurlijk is dit niet voor iedereen weggelegd en ik snap ook goed dat mensen dit dan het stempel 'saai' meegeven maar ik persoonlijk vind deze flow juist zeer aangenaam.

Een kritiekpunt zou kunnen zijn dat de Sigur Rós-invloed hier en daar misschien ietwat te overduidelijk is maar ook hier zou ik tegenin willen brengen dat ik de combinatie van het folkkarakter met de wat epischer post-rock momenten juist wel erg bijzonder vind.
Dat de band uit Nederland komt vind ik extra charmant maar ook dat zullen veel mensen vooraf al als minpunt ervaren. Trots op eigen bands is in Nederland nog een lastig te behappen iets helaas. Het bekende maaiveld of hoge bomen effect weet u wel.

Mister and Mississippi heeft wellicht geen klassieker afgeleverd maar ik hoor wel een band waar iets heel bijzonder gebeurt. Hopelijk houden ze het nog een tijd met elkaar uit want ik denk dat we hier in de toekomst nog eens een weergaloze klassieker van te horen gaan krijgen.

Voor nu geniet ik enorm van het debuut en kijk ik uit naar het optreden van deze prima band.

Live zien heb ik het een stuk rustiger gedaan dan megafan RadioMad. Slechts twee keer gezien bij een popronde. In Haarlem speelde de band in het café van het Patronaat en dat was - mede dankzij het kwekkende publiek - geen goed optreden. In Amersfoort was het in een koffiebar stukken beter en dat nodigde me uit om toch dit album eens te proberen.

De band heeft veel potentie om een grote naam te worden, maar op dit debuutalbum komt dat nog niet helemaal uit. Ik krijg bij te veel nummers een associatie met een bepaalde artiest - bijvoorbeeld Bon Vivant: bonjour Yann Tiersen; Follow the Sun: Hi Patrick Watson; tweede deel Northen Sky: halló Sigur Rós en eerste deel Circulate is een knipoog naar Varðeldur van dezelfde band.

Ik sluit niet uit dat de band dit expres heeft gedaan en vereren zij hun muzikale helden uit hun jeugd of puberteit maar hierdoor hoor ik nog niet heel goed wat de band zelf toe te voegen heeft. Maar wie weet volgt er meer originaliteit in de toekomst en dan kan Mister and Mississippi een echte aanwinst zijn.

Er bekruipt mij bij het luisteren van dit album algauw een Blaudzun-gevoel met de opener. Arcade Fire light, dus. Prima nummer, maar het raakt me niet echt. Pas de laatste drie songs slagen hier wel in, daarvoor is het een mengeling van folky nummers die nooit echt vol tot hun recht komen, en die doorslagjes van de band van Win Butler en co. Positieve vreemde eend in de bijt: 'Bon Vivant', een stemmig walsje. Helaas duurt dit slechts anderhalve minuut. Of is dit net de reden waarom dit nummer er wel ingaat bij mij?

Enfin, allemaal best aardig, enkele nummers zetten aan tot meeneuriën, maar het echte werk staat toch wel op de tweede helft van de plaat. 'Six Feet Under' laat al een iets ander geluid horen, spannender, maar de drie laatste nummers zijn wat mij betreft de beste.'Coloured in White' doet wat mellow aan, maar op een mooie manier, net als 'Northern Sky' trouwens. De samenzang charmeert me wel in dit nummer, mooie sfeerzetting ook, beetje episch naar het einde toe.

Afsluiter 'Circulate' is een kunststukje op het gebied van sfeer. Erg mooie, dromerige sound, met die zang die van ergens diep uit een ijsmeer lijkt te komen. Ook hier is de samenzang weer erg, erg mooi. De gitaar klinkt op, zwelt aan, soort van soundscape wordt opgezet als een tentje in de Ardennen. Dit nummer ademt naturel uit, en daarom is het steengoed. Enkel een beetje jammer van de eerste 6 nummers, maar dat deze artiesten potentieel hebben, is wel duidelijk.

Het album kan mij tot nu toe niet echt ontroeren, de rustige nummers luisteren wel goed weg. De samenzang is prettig maar gaat naar verloop van tijd wat irriteren. Ook vind ik het persoonlijk iets te veel van hetzelfde al kan ik wel begrijpen dat het melodieuze geluid wat sfeerbeelden oproept. Ik denk dat het een plaats is die je af en toe uit de kast moet pakken en niet te vaak achtereen moet draaien.

Heel goed album. Ik vind vooral See Me erboven uitsteken. Prachtige tekst en mooie melodieën. Eigenlijk vind ik er geen slecht nummer tussen zitten, al een paar keer beluisterd en de nummers worden maar beter en beter. Sinds ik een concert van ze heb gezien krijgen sommige nummers zelfs een emotionele waarde. Zoals dus See Me.
Kortom mooi album, mag wel wat bekender worden in Nederland.

De LP stond recentelijk zeer prettig geprijsd, dus mijn MP3 versie eens omgeruild voor het echte werk. Dat betekende ook dat ik voor het eerst sinds jaren weer eens serieus ben gaan luisteren. Het gevoel dat ik toen had, is volkomen overeind gebleven. Een uitermate sympathieke debuut plaat van een band die hoorbaar potentie heeft.

Mister & Mississippi hengelt succesvol in een overvolle vijver qua invloeden en weet daar deels met eigen ideeën vandaan te lopen. Het aantal invloeden is hierboven al uitgebreid beschreven. Ik noem het altijd de bandwagon van Mumford and Sons.

Wat mij nog steeds aan het album bevalt, is dat de band zeer overtuigend een aantal sferen weet neer te zetten, met tempowisselingen in de muziek. Daarnaast dat de toch wat vreemde line up goed werkt. De leadzangwisseling tussen man en vrouw, die later veel meer is losgelaten, werkt ook heel goed hier.

Als ik bedenk dat de band eigenlijk een soort afstudeeropdracht is, kan gesteld worden dat M&M glansrijk geslaagd is. De samenwerking is overtuigend en er is een bandgeluid gemaakt dat met veel (inter)nationale bands kan concurreren, vrij moeiteloos zelfs.

Voor wie wil weten wat ik er in 2013 na de release van vond kan hier terecht op WoNo Magazine. Teruglezend was ik toen misschien wel meer onder de indruk dan nu. Wie weet nog een halve * erbij binnenkort?