Focus - Ship of Memories (1976)
mijn stem
32 stemmen
Nederland
Rock
Label: Bovema Negram
-
P's March (4:50)
-
Can't Believe My Eyes (5:22)
-
Focus V (3:02)
-
Out of Vesuvius (5:50)
-
Glider (4:39)
-
Red Sky at Night (5:51)
-
Spoke the Lord Creator (2:33)
-
Crackers (2:44)
-
Ship of Memories (1:47)
-
Hocus Pocus [US Single Version] * (3:25)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
36:38
(40:03)
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 2 mei 2010, 10:29 uur
Ships of Memories werd destijds uitgebracht toen Akkerman de groep al had verlaten. Het gaat hier om nummers afkomstig van de repetities uit 1973-1974, waar een opvolger van Focus III uit had moeten ontstaan. Helaas is het té duidelijk hoorbaar dat dit repetities zijn.
De line-up is dus als volgt:
Thijs van Leer - keyboards, fluit, zang
Jan Akkerman - gitaar
Bert Ruiter - basgitaar
Martijn Dresden - basgitaar
Pierre van der Linden - drums
Hans Cleuver - drums
David Kemper - drums
Al deze nummers zijn simpelweg gewoon nog niet af. De klank van met name Akkerman's gitaar is ook erg slecht, wat het idee dat je naar een demo opname van een repeterende band zit te luisteren alleen nog maar versterkt.
De nummers kabbelen vaak maar voort met wat gepingel van Akkerman zonder dat er een lijn in zit en ergens naartoe werkt.
'Glider' is de testfase een beetje voorbij, maar ik word niet echt warm of koud van dit nummer. 'Crackers' is als enige nummer wel aardig. Akkerman zou deze later afmaken en het werd in ook 1977 op zijn gelijknamige LP gezet.
Ik heb hier het gevoel dat ik naar een hobby bandje zit te luisteren, niet naar een band die wereldroem gekend heeft.
De line-up is dus als volgt:
Thijs van Leer - keyboards, fluit, zang
Jan Akkerman - gitaar
Bert Ruiter - basgitaar
Martijn Dresden - basgitaar
Pierre van der Linden - drums
Hans Cleuver - drums
David Kemper - drums
Al deze nummers zijn simpelweg gewoon nog niet af. De klank van met name Akkerman's gitaar is ook erg slecht, wat het idee dat je naar een demo opname van een repeterende band zit te luisteren alleen nog maar versterkt.
De nummers kabbelen vaak maar voort met wat gepingel van Akkerman zonder dat er een lijn in zit en ergens naartoe werkt.
'Glider' is de testfase een beetje voorbij, maar ik word niet echt warm of koud van dit nummer. 'Crackers' is als enige nummer wel aardig. Akkerman zou deze later afmaken en het werd in ook 1977 op zijn gelijknamige LP gezet.
Ik heb hier het gevoel dat ik naar een hobby bandje zit te luisteren, niet naar een band die wereldroem gekend heeft.
0
geplaatst: 12 september 2010, 04:13 uur
Zonder medewerking van de groep door producer Mike Vernon uitgebracht. Gezien de line-up lijkt het me dat er ook een nummer van vroeger van de plank is gehaald. Spoke the lord creator kon wel eens met Cleuver & Dresden zijn. (Die cd's van Red Bullet geven geen ene f**k info; alleen reclame in de inlay.)
P's march is meteen het beste nummer. Je kan er een stukje van herkennen in Carmen Elysium, van Introspection 2.
De volgende drie nummers stellen weinig voor.
Glider werd er met Mother Focus eerder minder op, maar is zelf al geen topper. Crackers is wel interessant. Opvallend is dat hier de credits naar van Leer gaan, terwijl Akkerman in '77 zichzelf de credits geeft.
Red sky at night is mooi als Jan het live speelt, deze versie is maar saai. Het nummer Ship of memories heeft wel wat. Als mosterd na de maaltijd komt bonustrack Hocus Pocus de vredige rust van Ship of memories verstoren. Het hoesontwerp van het beruchte slagschip lijkt me te hoog gegrepen voor dit samenraapsel; een modderschuit was toepasselijker geweest.
P's march is meteen het beste nummer. Je kan er een stukje van herkennen in Carmen Elysium, van Introspection 2.
De volgende drie nummers stellen weinig voor.
Glider werd er met Mother Focus eerder minder op, maar is zelf al geen topper. Crackers is wel interessant. Opvallend is dat hier de credits naar van Leer gaan, terwijl Akkerman in '77 zichzelf de credits geeft.
Red sky at night is mooi als Jan het live speelt, deze versie is maar saai. Het nummer Ship of memories heeft wel wat. Als mosterd na de maaltijd komt bonustrack Hocus Pocus de vredige rust van Ship of memories verstoren. Het hoesontwerp van het beruchte slagschip lijkt me te hoog gegrepen voor dit samenraapsel; een modderschuit was toepasselijker geweest.
0
Fedde
geplaatst: 11 december 2012, 19:09 uur
Can't Believe My Eyes is toch wel een huiveringwekkend fraai nummer van Jan Akkerman. Zo ruig maakte Focus ze nog niet eerder.
Verder een bij elkaar geharkt zootje? Ja, oké, het waren duidelijk niet de hoogtijdagen, maar er gloeide nog wel wat onder de as.
Verder een bij elkaar geharkt zootje? Ja, oké, het waren duidelijk niet de hoogtijdagen, maar er gloeide nog wel wat onder de as.
0
geplaatst: 2 februari 2014, 21:09 uur
Deze week op vinyl gevonden. Het is zowaar toch geen slecht plaatje voor wat samenraapsels!!
1
geplaatst: 11 december 2018, 03:01 uur
Ship of Memories klinkt vanzelf niet als een coherent geheel en zal ook wel uit armoede geboren zijn, maar is zeker niet slecht en negatief doen is soms ook een kunst. Zal het album binnenkort eens opzoeken. Voor Can't Believe My Eyes moet ik van oudsher een zwak hebben en dat is idd. een huiveringwekkend nummer, heeft wel iets spookachtigs. Red Sky at Night is de instrumentale versie van Avondrood van de Zing Je Moerstaal LP.
0
geplaatst: 19 december 2020, 05:55 uur
Lijkt wel een solo album van Jan Akkerman. Ik hoor louter alleen maar spetterend gitaarwerk van deze man. En het gevoel wat hij daar inlegd is echt wonderschoon. Ik luister meestal naar deze schijf in het donker , s'avonds, of zoals nu , midden in de nacht. Dan worden er deuren geopend in mijn ziel , die ik niet voor mogelijk hield. Wat een gitarist.
Ik denk dat een gitarist zoals Steve Vai vaak naar Akkerman heeft geluisterd. Jan heeft veel gitaristen beinvloed. Komt ook door zijn attitude, hij heeft gewoon schijt aan alles en doet gewoon wat hij mooi vind. Of je het ermee eens bent of niet. Ja , Jan weet wel de gevoelige snaar te raken bij mij.
Ik denk dat een gitarist zoals Steve Vai vaak naar Akkerman heeft geluisterd. Jan heeft veel gitaristen beinvloed. Komt ook door zijn attitude, hij heeft gewoon schijt aan alles en doet gewoon wat hij mooi vind. Of je het ermee eens bent of niet. Ja , Jan weet wel de gevoelige snaar te raken bij mij.
1
geplaatst: 21 april 2022, 21:19 uur
Okee, het is dan wel restmateriaal, maar aangezien de “klassieke” samenstelling van deze bijzondere band slechts vijf studioplaten heeft achtergelaten is deze verzameling op voorhand toch al interessant. En natuurlijk is het fragmentarisch (alleen al vanwege de verschillende opnamedata), en natuurlijk had ik ook wel gewenst dat sommige dingen wat verder uitgewerkt waren geworden en/of een wat definitiever vorm hadden gekregen, maar eigenlijk hoor ik bijna overal behoorlijk inventieve melodie-ideeën, Akkerman krijgt alle ruimte om spetterend te soleren, en de sound is prima. Zelfs Glider en Red sky at night komen in deze context beter tot hun recht dan op Hocus pocus – the best of Focus, waar ik die twee nummers voor het eerst hoorde. Zoals Fedde het op 11-12-2012 zo treffend omschreef: “er gloeide nog wel wat onder de as”.
Ik maak er een gewoonte van om bonusnummers niet als favorieten aan te vinken, en omdat de Amerikaanse single-versie van Hocus pocus niet op de oorspronkelijke vinylelpee stond krijgt die van mij dus geen voorkeursstem. Jammer, want het blijft een subliem nummer waarin het tempo twee tandjes hoger ligt dan op de langere albumversie, met Akkerman die bijna agressief soleert en de rest van de band die hem op de voet volgt. Ik heb echt spijt dat ik Focus indertijd nooit live heb gezien, maar gelukkig heb ik kort vóór corona Akkerman nog live (en zeer energiek) in een kleine zaal bezig gezien, en het dak ging eraf.
Ik maak er een gewoonte van om bonusnummers niet als favorieten aan te vinken, en omdat de Amerikaanse single-versie van Hocus pocus niet op de oorspronkelijke vinylelpee stond krijgt die van mij dus geen voorkeursstem. Jammer, want het blijft een subliem nummer waarin het tempo twee tandjes hoger ligt dan op de langere albumversie, met Akkerman die bijna agressief soleert en de rest van de band die hem op de voet volgt. Ik heb echt spijt dat ik Focus indertijd nooit live heb gezien, maar gelukkig heb ik kort vóór corona Akkerman nog live (en zeer energiek) in een kleine zaal bezig gezien, en het dak ging eraf.
0
geplaatst: 11 mei 2022, 12:30 uur
Inmiddels de remaster uit 2020 in huis met perfect geluid. De vermelding van credits (muzikanten, opnamedata, achtergrondinformatie) blijft minimaal, maar daar hebben we dan gelukkig de Engelse wikipedia-pagina voor.
B.Robertson schreef:
Crackers is wel interessant. Opvallend is dat hier de credits naar van Leer gaan, terwijl Akkerman in '77 zichzelf de credits geeft.
Dat is bij deze nieuwe versie rechtgezet, want Akkerman is volgens deze uitgave nu de componist. Bij die schrijvers-credits zijn er nu dan ook weer wat andere verschillen met de vorige CD-release: nu is Out of Vesuvius opeens niet meer geschreven door Akkerman/Ruiter/VdLinden/VanLeer maar alleen door Akkerman/Ruiter, en bij Spoke the Lord Creator staat nu naast Van Leer ook Erik Cleuver als medecomponist vermeld, volgens Hans Cleuvers wikipedia-pagina diens vader. Curieus detail: in 1971 werd dit nummer als single uitgebracht door Teach In.Crackers is wel interessant. Opvallend is dat hier de credits naar van Leer gaan, terwijl Akkerman in '77 zichzelf de credits geeft.
1
geplaatst: 1 december 2024, 20:22 uur
BoyOnHeavenHill schreef:
Okee, het is dan wel restmateriaal, maar aangezien de “klassieke” samenstelling van deze bijzondere band slechts vijf studioplaten heeft achtergelaten is deze verzameling op voorhand toch al interessant. En natuurlijk is het fragmentarisch (alleen al vanwege de verschillende opnamedata), en natuurlijk had ik ook wel gewenst dat sommige dingen wat verder uitgewerkt waren geworden en/of een wat definitiever vorm hadden gekregen, maar eigenlijk hoor ik bijna overal behoorlijk inventieve melodie-ideeën, Akkerman krijgt alle ruimte om spetterend te soleren, en de sound is prima. Zelfs Glider en Red sky at night komen in deze context beter tot hun recht dan op Hocus pocus – the best of Focus, waar ik die twee nummers voor het eerst hoorde. Zoals Fedde het op 11-12-2012 zo treffend omschreef: “er gloeide nog wel wat onder de as”.
Ik maak er een gewoonte van om bonusnummers niet als favorieten aan te vinken, en omdat de Amerikaanse single-versie van Hocus pocus niet op de oorspronkelijke vinylelpee stond krijgt die van mij dus geen voorkeursstem. Jammer, want het blijft een subliem nummer waarin het tempo twee tandjes hoger ligt dan op de langere albumversie, met Akkerman die bijna agressief soleert en de rest van de band die hem op de voet volgt. Ik heb echt spijt dat ik Focus indertijd nooit live heb gezien, maar gelukkig heb ik kort vóór corona Akkerman nog live (en zeer energiek) in een kleine zaal bezig gezien, en het dak ging eraf.
De langere versie van Hocus Pocus werd het baswerk gespeelt door Cyril Havermans. De U.S. uitvoering - de snellere uitvoering- door Bert Ruiter helaas niet meer onder ons. De U.S. uitvoering geniet bij mij de lichte voorkeur dankzij het basintro, dat deze - naar mijn mening klassieker- ook goed klinkt als het sneller gespeelt word bewijst de kracht van dit nummer. Ook de langzame uitvoering vind ik krankzinnig goed. In de top 2000 wordt dit nummer afwisselend gedraaid: het ene jaar de Lange uitvoering en het andere jaar de U.S. uitvoering. Ship of memories - ik heb gelukkig de cd box van deze zeer ten onrechte vergeten Nederpop band- zal ik binnenkort weer eens een luisterbeurt geven. De Jan Akkerman band heb ik ooit 2x gezien 1x in mijn woonplaats en later in het voorprogramma van de legendarische Gary Moore in de HMH. Genieten met een grote G!!!!!!Okee, het is dan wel restmateriaal, maar aangezien de “klassieke” samenstelling van deze bijzondere band slechts vijf studioplaten heeft achtergelaten is deze verzameling op voorhand toch al interessant. En natuurlijk is het fragmentarisch (alleen al vanwege de verschillende opnamedata), en natuurlijk had ik ook wel gewenst dat sommige dingen wat verder uitgewerkt waren geworden en/of een wat definitiever vorm hadden gekregen, maar eigenlijk hoor ik bijna overal behoorlijk inventieve melodie-ideeën, Akkerman krijgt alle ruimte om spetterend te soleren, en de sound is prima. Zelfs Glider en Red sky at night komen in deze context beter tot hun recht dan op Hocus pocus – the best of Focus, waar ik die twee nummers voor het eerst hoorde. Zoals Fedde het op 11-12-2012 zo treffend omschreef: “er gloeide nog wel wat onder de as”.
Ik maak er een gewoonte van om bonusnummers niet als favorieten aan te vinken, en omdat de Amerikaanse single-versie van Hocus pocus niet op de oorspronkelijke vinylelpee stond krijgt die van mij dus geen voorkeursstem. Jammer, want het blijft een subliem nummer waarin het tempo twee tandjes hoger ligt dan op de langere albumversie, met Akkerman die bijna agressief soleert en de rest van de band die hem op de voet volgt. Ik heb echt spijt dat ik Focus indertijd nooit live heb gezien, maar gelukkig heb ik kort vóór corona Akkerman nog live (en zeer energiek) in een kleine zaal bezig gezien, en het dak ging eraf.
0
geplaatst: 2 december 2024, 06:37 uur
Hoezo zeer ten onrechte vergeten? De band bestaat nog steeds en ook Focus heeft een deel van 'The Golden Years of Dutch Pop Music'. Er is in nieuwe bezetting ook een album met heropnamen: Focus - Golden Oldies - YouTube
0
geplaatst: 2 december 2024, 12:13 uur
Nooit geweten dat Crackers een Focus nummer was. Ik kende het alleen van Akkerman Live
0
geplaatst: 2 december 2024, 16:54 uur
m@rcel_a schreef:
Nooit geweten dat Crackers een Focus nummer was. Ik kende het alleen van Akkerman Live
Nooit geweten dat Crackers een Focus nummer was. Ik kende het alleen van Akkerman Live
Haha, grappig dat je het opmerkt. Dat heb ik ook nooit geweten. Ken aardig wat materiaal van Focus, maar dit album is volledig aan me voorbijgegaan. Ik ken het nummer dan weer vooral in de studioversie van de titelloze LP van Jan Akkerman uit 1977.
* denotes required fields.
* denotes required fields.