Scritti Politti - Songs to Remember (1982)

Briljant debuutalbum, voorafgegaan door een aantal even mooie 12"-es. Onweerstaanbare funk, new wave, disco, reggae. Ik las over de band in muziektijdschrift Vinyl.
Daarna werd het geluid van Scritti Politti gepolijster. Hoewel nummers als Wood Beez en Absolute ermee door kunnen, is het geheel wat mij betreft niet interessant meer.

Altijd een van mijn lievelingsalbums geweest op vinyl. Verrassend genoeg met begeleidende muzikanten uit Robert Wyatt's omgeving.Nu als cd in huis. Ik mis de 12"-es, vooral die met Rico op trombone. Enig idee of ze op cd zijn uitgebracht?

Nou, da's ook sterk. Ik post net ergens anders dat The Sweetest Girl me qua instrumentatie aan Robert Wyatt doet denken. En nu lees ik dit.

Nog sterker: Robert Wyatt zelf speelt keyboards op dit album.

Gewoon goed

New wave in het einde van 1981. Soms gaat de reis door donkere sferen, maar nu is de sfeer zonnig als het weer dezer dagen. Na Haircut One Hundred en Kim Wilde nu Scritti Politti uit Leeds.
Wat dan ook opvalt: de oorspronkelijke new wave met melancholie of ander onvrolijke uitingen is hier vervangen door teksten over boy-meets-girl en zwoele zang van Green (Gartside, de man die in zijn paspoort Paul Strohmeyer heet). Dit geldt meteen voor debuutsingle Sweetest Girl, november '81 bescheiden #64 in de Britse hitlijst. Pas tien maanden later verschijnt elpee Songs to Remember. In de tussentijd zijn er singles en 12"es: Faithless (in mei #56, en de dubbele A-kant Asylums in Jerusalem/Jacques Derrida in augustus #46.
De elpee ten slotte komt in de eerste week van verschijnen, september 1982, meteen tot #12. Dit is meer een groep voor album- dan voor singlekopers, al hebben die singles uiteraard wel geholpen bij de naamsbekendheid. Van de laatste single staat Jacques Derrida hier overigens niet op.

Hierboven al genoemd: er is assistentie van muzikanten uit de kring van Robert Wyatt, de man die het jaar erop een album uitbracht met daarop een reeks singles met politieke boodschap. Voor dat soort teksten ben je bij Scritti Politti dus aan het verkeerde adres, maar men heeft wel degelijk links-politieke wortels, die hier echter niet meer worden gevent.
Op de achterzijde van de hoes is één groepslid te zien, maar er staan maar liefst tien leden vermeld, dit met alleen hun voornaam. De muziek zit goed in elkaar: pop, funk, vleugje jazz, dartelende saxofoon en dat in het jasje van new wave gegoten. Is het eigenlijk wel new wave, kun je je afvragen. Maar met muzikale geestverwanten als Duran Duran en vooral Spandau Ballet was er simpelweg een nieuwe loot aan deze tak met een gladdere, popgerichte aanpak.
Er zouden er meer volgen; op mijn middelbare school was het mede door het imago (lok opzij, nette spijkerbroek, mooie overhemdjes en merk-poloshirtjes) zeer geschikt voor "kakkers".

In Asylums in Jerusalem klinkt reggae; het is mijn favoriet van de plaat, zeker met het pakkende achtergrondkoortje. Het aandeel jazz wint met de lange contrabassolo in het slot van Rock-a-Boy Blue, wat nog eens onderstreept dat Scritti Politti méér was dan slechts een poging om pophits te scoren. Dat lukte in het Verenigd Koninkrijk dus redelijk, bij ons nog niet. Het grote succes kwam een kleine drie jaar later.

De volgende halte is minder zonnig: terug naar de wave met donkerder invulling. The Damned bracht in november '81 de EP Friday the 13th uit, waarvan ik werk tegenkom op hun verzamelaar The Light at the End of the Tunnel.

Het album hierna ken ik wel, heb het zelfs hier ergens liggen, maar deze met zijn wel heel bonte muzikale mix nog niet. Verbaasd me dat dit überhaupt tot een volgende album leidde. Het lijkt met opzet tegen alle Pop conventies in te willen gaan.

Ik zou het een moderne versie van Free Jazz willen noemen maar heeft niet al te veel met Jazz te maken.

Een hoogst experimenteel album die voornamelijk door de drumcomputer bij elkaar wordt gehouden, en de zoetige blue-eyed-soul stem van Green Gartside. "Faithless" met gospel invloeden en een slow funk bass is het eerste nummer dat me echt aanspreekt om vaker te luisteren. Maar de fade-out voelt dan wat gemakzuchtig aan.

"The Sweetest Girl" licht al een tipje van de sluier van het werk dat later zal volgen.

Ik hou het bij 5 nummers, en schakel liever over naar het volgende album.