Phosphorescent - Aw Come Aw Wry (2005)

Geweldige plaat. Zeker 1 van de beste singer/songwriter albums van het jaar. Afwisselende arrangementen, maar het album vormt wel een mooi geheel. Geweldige stem ook heeft Matthew Houck!
4,5/5

Ik ben hier zeer benieuwd naar. Ik kwam gisteren op het spoor van Phosphorescent via (natuurlijk) Tinymixtapes en ik was meteen helemaal weg van het nummer I Am a Full Grown Man (I Will Lay in the Grass All Day) dat is te downloaden van de site van Misra Records. Hier kom ik zeer binnenkort op terug.

Ik luister nu I Am a Full Grown Man, klinkt veelbelovend.

Ik luister nu naar het hele album en ik sta tamelijk verbijsterd.

Lang leve internet zeg! Gisterenavond een mp3'tje gedownload van een vaag labeltje, het album gevonden op Soulseek en waarachtig dit gaat mijn toptien in. En meneer Phosphorescent krijgt zometeen een bestelling in de bus want voor deze muziek wil ik mijn euro's wel neerklappen. Een pracht van een album, I Am a Full Grown Man was al geweldig maar dan had je de finale in de vorm van Endless nog niet gehoord. 4,5*

Wanneer komt dit album uit? of is dit album al uit?

Het is al uit, althans in Amerika. Je kunt 'm bestellen bij Misra Recs, zodra de site tenminste weer heel is. Amazon heeft 'm ook. Geen idee of deze cd ook in de Nederlandse winkels komt te liggen en zo ja wanneer.

Ik de mijne via play.com gehaald. Redelijke prijs (13 euro meen ik) en geen verzendkosten.

Overigens is Misra een prima label waar je moeiteloos zo nog een stapel andere cd's kunt bestellen van bv Centro-Matic, Shearwater, Destroyer, Mendoza Line, Bablicon, enz. Zeker 1 van mijn favoriete labels.

Ik ben heel benieuwd naar dit album, alles wat ik gelezen heb was over het algemeen veel belovend! Ik luister nu "I am a full grown man" . Wat me enigzins doet denken aan Bob Dylan qua zang-style. Ik wacht rustig af !

Heeft dit iets te maken met Neutral Milk Hotel? Moet ik wel héél erg aan denken nu deze uit de boxen komt.

Alleraardigst album, al vind ik de muziek en zang wel erg in het verlengde van Will Oldham liggen. Ook staan er aantal nummers op die er wat mij betreft niet op hadden hoeven te staan, zoals de nummers "Aw Come Aw Wry'' en Nowhere Road. Ik denk dat dit album beter tot zijn recht had gekomen als Mcd oid. ''Dead Heart'', ''I am a Full Grown Man", ''Joe Tex". "Not a Heel" zijn werkelijk prachtige nummers.

"Joe Tex, These Taming Blues", ik kan er geen genoeg van krijgen.
Telkens als M. Houck z'n stem over laat slaan, staan de rillingen op m'n rug, ge-wel-dig; voor mij het absolute hoogtepunt van een sfeervol album

onvoorstelbaar, eigenlijk, dat 't een eenmansformatie betreft (uit Griekenland, als ik me niet vergis?)

Waarschijnlijk ben je in de war met Athens, GA. Het Amerikaanse Athene dus. Van daaruit opereert hij tegenwoordig, al komt hij oorspronkelijk uit Alabama.

wou net die vraag posten, omdat REM anders ook uit Athene zou komen , maar jij geeft me gelijk antwoord, waarvoor dank

heb jij enig idee waar GA voor staat?

Voor de staat Georgia.

okee

Phosphorescent heeft zich definitief geschaard tussen mijn favoriete artiesten. Een van de weinige eigenzinnige geesten in de muziekwereld als je het mij vraagt. Zijn stijl en genre zijn niet nieuw, zijn bevreemdende sound wel. Houck vult zijn muziek met instrumenten die je nooit in eenzelfde nummer zou verwachten. Synths, electronica, akoestische gitaren, accordeon en vul zo het lijstje maar aan.

Zijn debuut A Hundred Times Or More kenmerkt zich voor mij door zijn hardheid voor het genre waarin het ingedeeld wordt. Dat album is nog aan de rommelige, zoekende en onsamenhangende kant in vergelijking met de opvolger Aw Come Aw Wry, een plaat waar Phosphorescent eigenlijk pas echt zijn weg heeft gevonden. De nummers zijn minder 'in your face' maar rustiger en vormen een samenhangender geheel. Weer weet Houck op een aandoenlijke manier zijn schokkerige stem en platte accent de emoties naar grote hoogtes te brengen.

De sfeer en instrumenten doen mij denken aan het oude Amerika, die van de grote uitgestrekte vlaktes, de kleine houten dorpjes en de modderige, natte wegen. Als armoedig, terwijl de muziek zelf dat absoluut niet is. Absolute hoogtepunt is voor mij Endless. Prachtig hoe dat koor langzaam in sterkte aanneemt, waarachter het pijlijke geschreeuw van Houck onderdrukt wordt. Een nummer dat naar mijn beleving een ode aan de doden is, het eeuwige leven (Endless)...
Aw Come Aw Wry sluit pas echt af met een 19 minuten field-recording. Een overbodig saai stuk, dacht ik eerst. Had het dan er zo ingestopt als op het eerdere album, met dezelfde kortere speelduur. Toch vind ik Nowhere Road wel degelijk belangrijk voor de totaalervaring hier. Na de grootse hoop van het voorafgaande ineens weer de complete leegte van het gebied waar je inzit. Moeilijk onder woorden te brengen, maar het sluit zo perfect aan.

Prachtig album voor de tijd van het jaar, onder een grijze, regenachtige hemel. Een top10 plaats is op dit moment niet onverdiend voor Matthew aka Phosphorescent, een artiest die veel meer bekendheid verdient als je het mij vraagt.

Mooie hoes, jammer dat de plaat dat minder is. Vind het erg saai en afwachtend allemaal.

Goede opvolger van Hundred Times or More, maar helaas net iets minder dan zijn voorganger. Vind het lastig om te omschrijven, maar de Aw Come Aw Wry intermezzo's breken de flow een beetje, al zijn ze an sich best interessant. De liedjes zijn minstens net zo mooi als hun titels alleen slurpt het album je net wat minder op dan de voorganger dan deed. En dan de field recording, tja, wat moet je daar nu van zeggen? Passend einde, maar met 19 minuten wel erg lang. Getuigt wel van lef, maar wat Houck er nu mee wil zeggen?

Verhoogd naar 4,5*. Alleen de laatste track, een field recording weerhoudt me ervan dit 5* te geven. In tegenstelling tot wat ik hierboven schreef kan ik de intermezzo's nu juist wel waarderen, zoals het ook op Pitchfork werd omschreven, het zijn een soort titel-kaarten, alsof je naar een stomme film zit te kijken. De nummers ertussenin zijn niet minder dan geniaal, Joe Tex, Dead Heart, South, Full Grown Man... om je vingers bij af te likken!

Niet bepaald mijn favoriete album van Phosphorescent. Wat mij betreft overspeelt hij hier zijn hand met nietszeggende tussendoortjes en het slotstuk van bijna 20 minuten is in zijn geheel overbodig. Je kan er wel een speciale betekenis aan verbinden, maar het is nu eenmaal wat het is en dat is complete leegte en dat hoort wat mij betreft niet terug op een album. Hetzelfde geldt in mindere mate voor het nummer Endless Part 2.

Wat overblijft is een plaat van pak en beet 30 minuten die wel degelijk de kwaliteit bezit die ik zo gewend ben van Matthew Houck. Speciale vermelding is er voor Dead Heart, het beste nummer van het album. Hierbij is wederom te horen hoe Houck een vorm van ultieme wanhoop en verdriet kan onderbrengen in een nummer. Werkelijk geniaal.