Hüsker Dü - Flip Your Wig (1985)

En alweer een uitstekende plaat van deze wereldband uit Minneapolis. Je zou denken dat het 'popliedje gespeeld op een hardcorepunk manier' trucje nu wel uitgewerkt is, maar dat is het niet. Dit komt denk ik door de 2 songwriters, Grant Hart en Bob Mould. De beide mannen weten er beiden zulke catchy liedjes uit te persen dat ik ze de Lennon/McCartney van de jaren '80 vind. Nummers als de titeltrack, 'Divide and Conquer' en 'Games' zijn een feest voor de oortjes!

4*

Mooie bespreking, gemaster of zal ik Chiel zeggen haha! Maar geen idee hoe deze band klinkt, ik ken ze enkel van naam en die naam klinkt me wel origineel, Hüsker Dü. Klinkt wat als Tröckener Kecks, maar dat is andere koek! (heb je'm ?)

Maar zoals gezegd, niet het flauwste idee hoe deze muziek klinkt!

Ze klinken als een kruising tussen The Beatles en Metallica. Gaat dat horen!

Zoiets als Nirvana, maar dan 6 jaar eerder ??

Ook het destijds veel op de radio (VPRO) gedraaide "Makes no sense at all" is oortrelend mooi. Wat ik verder erg goed vind aan deze plaat is dat de band het experiment niet schuwt. Dit hoor je het beste op de b kant, "the Baby song" en de laatste 2 nummers. Aldus een ontzettend sterk album, 4,5.

Nee. Nirvana heeft meer de zware gitaren. Bij Hüsker Dü gaat het meer om de snelle hoge gitaar zoals we die kennen uit de beginperiode van Metallica.

Daarnaast is dit ook 6x beter dan Nirvana, maar das persoonlijk.

Ik heb niet zoveel met Nirvana, maar 1 CD van in mijn collectie. De Pixies vond ik altijd veel interessanter.
Van Metallica heb ik helemaal niets, maar in het verleden heb ik eens van iemand iets van die band geleend dat lekker beukte.
Hüsker Dü is een van mijn meest favoriete bands van de jaren 80. In VPRO-radioprogramma's werden ze vaak gedraaid en op 'Music Box' heb ik een keer een gaaf concert van ze gezien. Ze deden toen ook een gave versie van 'Ticket to ride'.
'Flip your wig' werd uitgebracht net voordat ze naar Warner Bros. overstapten. Het aanstekelijke 'Makes no sense at all' is hier het visitekaartje. Laatst op 'Youtube' weer een aantal clips van Hüsker Dü en solo-werk van Bob Mould bekeken en beluisterd.
Ook gaaf is het clipje waarop Bob in zijn eentje live 'Makes no sense at all' doet.

Met Green Eyes als hoogtepunt perfect album. En Hate Paper Doll, waar gaat dat eigenlijk ook. Ennuh, ik zal Youtube ook weer eens checken. Mooie combi van mooi, hard, agressie en liefdes liedjes.

Niemand anders die Find Me geniaal vindt?

Ja voskat, ikke en natuurlijk het weergaloze Divide and conquer!!!

Divide and Conquer is geweldig ademt de sfeer van de garagerock.

Ik hoorde dit voor het eerst op de VPRO back in the eighties, met het nummer Divide & Conquer. Vond ik grandioos. Ik was een pikkie van vijfiten of zestien en wist van toeters noch blazen. Ook niet waar ik zoeken moest voor muziek als dit. Ik naar V&D, maar de verkoper had nooit van deze band gehoord, Radio Modern, Multifoon.......alle nee op request.
Maar zoals Pieter Paal reeds zei passeerde deze muziek met regelmaat de etherische revue via VPRO en kon ik uiteindelijk een aardige Hüsker Dü-compilatie krijgen.
Tof ik het vond toen en op den duur meer bekend werd met ook onbekende(re) platenzaken vond ik deze dan: 'Flip Your wig'.
Ja, daar kreeg ik het warm van omdat deze titel herhaaldelijk werd genoemd op de radio.
Nu heb ik deze zo'n 22 jaar. En onlangs gooide ik deze weer eens op de pick-up....for old times sake. Maar viel me tóch iets tegen.
Ik verbaasde me dat ik hier toen zo lyrisch over was. Het klinkt echt nog steeds wel lekker. Maar misschien omdat mijn smaak gewoon wat anders is, ik weet niet, maar ik wat ik nu mis is enige felheid.
Maar wat ik wel leuk vind is de nostalgische waarde. De nummers uit duizenden herkenbaar zie ik toch weer een tiener helemaal blij worden hiervan.
Er zijn er echter wél drie die me nog steeds roeren kunnen, naast de nostalgie: de titelsong, Divide & Conquer (mijn toppertjes) en Green eyes. De rest is oké maar brengt me niet meer in 'jubelstemming'. Toch is 3,5* zeker nog wel op zijn plaats.

Leuk plaatje, is het eerst wat ik dacht nadat ik deze voor het eerste had gehoord. Ik draai hem nu wel vaker dan eens en de nummers blijven rechtovereind staan, ondanks dat ze mischien ietwat van de scherpte en urgentie van het vroegere werk (Zen Arcade, New Day Rising) missen, en ik moet toegeven dat dit me bij de eerst luisterbeurd wel wat teleurtstelde, maar dit word dan welweer helemaal goed gemaakt door het opgelaten gevoel wat door de nummers schijnt te waren op de meeste momenten. De enige nummers die nog enigsinds klinken als het oudere, ietwat hardere werk ( vooral "Divide&Conquer schiet tebinnen), klinken welweer ouderwets rauw en punky, maar daar tegenover staan weer wat meer uitbundige en vrolijkere nummertjes als "Hate Paper Doll" en " Green Eyes". Persoonlijke favorieten zijn het eerdergenoemde "Divide&Conquer" en het melodieuze en emotioneel aangrijpende "Games", en ook het prachtige singeltje "Makes No Sense At All" vind ik een erg sterke track.
Helaas vind ik de laatste paar nummers van de plaat niet zo heel sterk, en daarom geef ik deze plaat ook een lagere beoordeling dan "New Day Rising" en "Zen Arcade".

Ik blijf het zowiezo een bijzonder feit vinden dat deze band binnen periode van 2 jaar zulke consequent geweldige platen kon produceren, die allemaal anders sterke progressie tonen en ook ongeveer allemaal klassiekers van de alternatieve rock zijn.

Aanstekelijk, scherp en lichtvoetig,

3,5*

Mijn favoriete Hüsker Dü-plaat, dit Flip Your Wig, waarbij ik zoals bijna altijd de Mould-songs nét wat beter vind dan die van Hart. Kant 1 (Track 1 t/m 7) is één groot punkpop-meebrulfestijn. Elke track is raak. Het verzengende Divide and Conquer is mijn all-time favoriete Dü-nummer. Heel knap nummer met maar één riff en alleen maar coupletten, geen refreinen. En toch verveelt het nooit.

Kant 2 is wat wisselvalliger, maar ook gevarieerder. Find me sleept heel mooi, the Baby song is een flauw tussendoortje, Flexible Flyer t/m Keep Hanging On hebben weer het nivo en tempo van kant 1. The Wit and the Wisdom is een instrumentaal nummer dat de noiserock-kant opgaat. Ik hoor hier wel iets wat als inspiratie zou kunnen hebben gediend voor bands als Dazzling Killmen, maar misschien zoek ik het te ver. Don't Know Yet vind ik een ietwat jammere afsluiter.
2 misser(tje)s op 14, maar bijna over de hele lijn een geweldig sterke plaat.

Eigenlijk niets minder dan z'n voorganger New day rising, en met als bonus twee instrumentale slotnummers die (in tegenstelling tot het einde van NDR) interessant blijven. Achteloos schudden Mould en Grant om de beurt een perfect powerpopliedje uit de mouw: "Kijk eens, hier is er weer eentje, daar heb je niet van terug hè, nou jij weer!" Wat moeten die mannen in deze periode in een ongelooflijke rush van creativiteit hebben geleefd.

Divide and conquer wordt door voorgaande posters vaak genoemd als favoriet nummer, "Heel knap nummer met maar één riff en alleen maar coupletten, geen refreinen. En toch verveelt het nooit", zegt itchy terecht. Zelf leerde ik het eerst kennen doordat Tom Holkenberg de riff ervan op het titelnummer van Saturday teenage kick gebruikte.

Mijn persoonlijke favoriet echter is het prachtige en intense Find me, dat ik altijd als een blauwdruk voor Buffalo Tom heb beschouwd; helaas wordt het direct gevolgd door het enige minpuntje van de plaat, The baby, alsof Mould spijt kreeg van de emotionaliteit van Find me en het meteen wilde ondergraven met flauwe ironie. Daarnaast kan ik ook niet om Green eyes en Keep hanging on heen, het ene even romantisch als het andere paniekerig is.

Maar eigenlijk staat hier geen enkel slecht nummer op, en als ik zeg dat ik deze plaat een fractie minder dan z'n voorganger vind weet ik eigenlijk niet precies waarom. Wat een absoluut briljante band was dit toch, en wat jammer dat ik hem pas ontdekte toen het al te laat was…
 

Als ze destijds iets selectiever waren geweest en van deze en New day rising (beide komen uit 1985) één plaat hadden gemaakt had je een absoluut meesterwerk gehad.Nu blijft er een erg goed album over dat volstaat met aanstekelijke drilboor punkpop.Alleen met de twee laatste,wat experimentele songs (één was genoeg geweest) en het flauwe Baby song slaan ze wat mij betreft de plank mis.De rest is echter genieten geblazen.Dat begint al meteen met de furieuze opener Flip your wig,een nummer dat gewoon niet kapot te draaien is.Daarna wisselen Hart en Mould de hoogtepunten netjes af,Every everything,Makes no sense at all,Divide and Conquer,Private plane en de twee wat rustigere maar o zo mooie Green eyes and find me,het zijn allemaal topsongs.Wereldband...

Ietsjes minder dan Zen Arcade en New Day Rising maar wat een fantastische band was dit toch. Divide and Conquer is mijn favoriete nummer. Hard en tegelijkertijd ongelooflijk catchy.