Hüsker Dü - Flip Your Wig (1985)

En alweer een uitstekende plaat van deze wereldband uit Minneapolis. Je zou denken dat het 'popliedje gespeeld op een hardcorepunk manier' trucje nu wel uitgewerkt is, maar dat is het niet. Dit komt denk ik door de 2 songwriters, Grant Hart en Bob Mould. De beide mannen weten er beiden zulke catchy liedjes uit te persen dat ik ze de Lennon/McCartney van de jaren '80 vind. Nummers als de titeltrack, 'Divide and Conquer' en 'Games' zijn een feest voor de oortjes!

4*

Mijn favoriete Hüsker Dü-plaat, dit Flip Your Wig, waarbij ik zoals bijna altijd de Mould-songs nét wat beter vind dan die van Hart. Kant 1 (Track 1 t/m 7) is één groot punkpop-meebrulfestijn. Elke track is raak. Het verzengende Divide and Conquer is mijn all-time favoriete Dü-nummer. Heel knap nummer met maar één riff en alleen maar coupletten, geen refreinen. En toch verveelt het nooit.

Kant 2 is wat wisselvalliger, maar ook gevarieerder. Find me sleept heel mooi, the Baby song is een flauw tussendoortje, Flexible Flyer t/m Keep Hanging On hebben weer het nivo en tempo van kant 1. The Wit and the Wisdom is een instrumentaal nummer dat de noiserock-kant opgaat. Ik hoor hier wel iets wat als inspiratie zou kunnen hebben gediend voor bands als Dazzling Killmen, maar misschien zoek ik het te ver. Don't Know Yet vind ik een ietwat jammere afsluiter.
2 misser(tje)s op 14, maar bijna over de hele lijn een geweldig sterke plaat.

Eigenlijk niets minder dan z'n voorganger New day rising, en met als bonus twee instrumentale slotnummers die (in tegenstelling tot het einde van NDR) interessant blijven. Achteloos schudden Mould en Grant om de beurt een perfect powerpopliedje uit de mouw: "Kijk eens, hier is er weer eentje, daar heb je niet van terug hè, nou jij weer!" Wat moeten die mannen in deze periode in een ongelooflijke rush van creativiteit hebben geleefd.

Divide and conquer wordt door voorgaande posters vaak genoemd als favoriet nummer, "Heel knap nummer met maar één riff en alleen maar coupletten, geen refreinen. En toch verveelt het nooit", zegt itchy terecht. Zelf leerde ik het eerst kennen doordat Tom Holkenberg de riff ervan op het titelnummer van Saturday teenage kick gebruikte.

Mijn persoonlijke favoriet echter is het prachtige en intense Find me, dat ik altijd als een blauwdruk voor Buffalo Tom heb beschouwd; helaas wordt het direct gevolgd door het enige minpuntje van de plaat, The baby, alsof Mould spijt kreeg van de emotionaliteit van Find me en het meteen wilde ondergraven met flauwe ironie. Daarnaast kan ik ook niet om Green eyes en Keep hanging on heen, het ene even romantisch als het andere paniekerig is.

Maar eigenlijk staat hier geen enkel slecht nummer op, en als ik zeg dat ik deze plaat een fractie minder dan z'n voorganger vind weet ik eigenlijk niet precies waarom. Wat een absoluut briljante band was dit toch, en wat jammer dat ik hem pas ontdekte toen het al te laat was…
 

Als ze destijds iets selectiever waren geweest en van deze en New day rising (beide komen uit 1985) één plaat hadden gemaakt had je een absoluut meesterwerk gehad.Nu blijft er een erg goed album over dat volstaat met aanstekelijke drilboor punkpop.Alleen met de twee laatste,wat experimentele songs (één was genoeg geweest) en het flauwe Baby song slaan ze wat mij betreft de plank mis.De rest is echter genieten geblazen.Dat begint al meteen met de furieuze opener Flip your wig,een nummer dat gewoon niet kapot te draaien is.Daarna wisselen Hart en Mould de hoogtepunten netjes af,Every everything,Makes no sense at all,Divide and Conquer,Private plane en de twee wat rustigere maar o zo mooie Green eyes and find me,het zijn allemaal topsongs.Wereldband...