Saxon - Metalhead (1999)

Is "All Guns Blazing" een cover van Judas Priest ?

Nee

waarschijnlijk het beste album uit de nieuwe periode van de band. de teksten gaan meer over wat er in het hoofd van Biff rond gaat dan over oorlog, crusaders ect.

dat maakt deze plaat er zeker niet slechter op. het is juist wel leuk om te horen dat Saxon ook andere dingen kan (al heb ik betere teksten op sociaal gebied gehoord) de riffs zijn daar in tegen lekker hard en knallen er goed in op de vroege morgen.

voor iedereen die Saxon van Lionheart, Killing Ground, Inner Sanctum kent moet deze zeker proberen.

voor iedereen die ze kent van Strong Arm of the Law en ander oud werk weet ik het niet (want me pa vond het herrie )

Ik ken enkel:
- Saxon (op vinyl)
- Wheels Of Steel (op vinyl)
- Strong Arm of the law (op vinyl)
- Denim and leather (gepindakaast, ooit es aanschaffen op vinyl)
is in aantocht: - power and the glory (op vinyl)

Maar die eerdere albums zijn meer hard rockachtig. (Whatever you call them, they're great)

Kzie trouwens geen beoordeling van je bij die albums? Wel bij deze. Raar zeg.

ja laat ik maar eerlijk zijn.

ik heb Saxon leren kennen via het nummer I.ve Got to Rock to Stay Alive op het Inner Sanctum album. gewoon omdat ik hij in de 1e paar hits stond op YouTube en de titel me aansprak .

tot nu toe heb ik alleen de nieuwe albums goed geluisterd. omdat alleen die in de winkel stonden. voor de rest heb ik alleen Demin en Leather van het internet weten te trekken. en die is geweldig maar ik ben nog bezig met luisteren.

dus de reden dat ik die eerdere album niet ken is omdat het nergens te vinden of te koop is. balen dus ik ken enkel een paar oude nummers van verzamel CDs.

maar met het "internet kan alles" gevoel ben ik op zoek! en benieuwt!

Ik vond deze net wat minder dan Unleash The Beast en Killing Ground. De "echt" goede songs missen wat mij betreft een klein beetje en ik vind de productie (en tracks zelf) wat droogjes en minder dynamisch dan beide eerder genoemde albums. Wat verder niet wil zeggen dat het een slecht album is - want ook Metalhead mag zich zeer zeker laten horen en krijgt van mij een 3,5. (zelfde score als Unleash The Beast - een 3 vind ik namelijk weer te weinig - maar Unleash vind ik dan toch sterker).

Prijsnummer is trouwens wat mij betreft wel All Guns Blazing.

Prima plaat die door de productie wat afwijkt van Killing Ground en Unleash The Beast. Maar eerlijk gezegd vind ik dit vooral een pluspunt. Metalhead rockt voor mijn gevoel wat harder en directer. Ja en verder is vooral de zang van Biff hier erg goed

Saxon, Wheels Of Steel, Strong Arm of the law & Denim and leather zijn mijn favoriete albums van deze band. Dit album komt in de buurt van die albums. Het is een album dat blijft boeien maar klassiekers staan er niet echt op. De titeltrack is heel goed. Ik vind deze beter als Into the Labyrinth.

Goed en degelijk album van Saxon. Echter er zitten ook wat middelmatige nummers tussen, zoals Prisoner en Piss off. Daarintegen is Conquistador weer een geweldig Saxon nummer, met een mooie refrein.

Op de hoes wordt het intro niet vermeld dus het werkt wat verwarrend als Metalhead het tweede lied blijkt te zijn en niet het eerste. Het intro was eerst weer de laatste bijdrage van Nigel Glockler.Voor de tweede maal verliet hij Saxon en werd vervangen door Fritz Randow. Metalhead klinkt bikkelhard en kent hoogte- punten als Metalhead, Travellers in time, Conquistador, All guns blazing, Watching you en Sea of life. De rest van de plaat weet mij niet te boeien. drie en een halve ster volstaat.

Dat van oude wijn die beter wordt met de jaren geldt zeker voor Saxon. Aan hun vroegere werk vind ik nog altijd niks aan. Maar onder andere deze is gewoon heel degelijk.

Matig album. Zeker als je 'm naast tijdgenoten als Unleash the beast en Dogs of war legt. Zoals Sinner aangeeft ontbreken op dit album de echt goede songs. Er is geen enkel nummer memorabel en kabbelt het album voorbij zonder dat je er erg in hebt.

Het begint toch nog wel goed, laat me gaarne de trommelvliezen murw beuken door het onmelodieuze titelnummer en het vette Travellers in Time. Conquistador is een heel aardig melodieus nummer, maar sommige nummers vind ik ronduit vervelend. Vind het maar niks dat Byford over Satan zingt in Song of Evil, klinkt niet erg overtuigend. Piss Off, What Goes Around en Prisoner hoef ik voorlopig niet meer te horen, de rest is redelijk, produktie is goed. Biff was hierbij betrokken.

Niet mijn favoriete Saxonalbum. Gaat nogal het ene oor in en het andere weer uit.

Echt opvallende nummers kan ik hier ook niet op ontdekken. Dat de heren het wel kunnen bewezen ze op de albums die daarop volgden.

Ik denk dat het rond deze tijd voor het eerst was dat ik zou stellen dat Saxon landgenoten Iron Maiden echt goed voorbij waren gestreefd. Rond 1998 brachten zij het ronduit saaie Virtual XI uit, terwijl Saxon een jaar later met Metalhead een lekker sfeervol en relatief modern klinkend album uitbrachten. Unleash The Beast zat al in de goede richting, maar hier vind ik toch net meer sterke songs te vinden. Vooral afsluiter Sea Of Life is een van de betere songs die de band in lange tijd heeft gemaakt. Are We Travelers In Time en Conquistador zijn ook ware pareltjes te noemen. Of er nog een Strong Arm Of The Law rond deze tijd te verwachten mocht zijn kan ik lastig zeggen, maar ik neem hier zeker al genoegen mee!

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. Wheels Of Steel
5. Metalhead
6. Unleash The Beast
7. Denim And Leather
8. Saxon
9. Rock The Nations
10. Forever Free
11. Innocense Is No Excuse
12. Crusader
13. Destiny
14. Dogs Of War

Slechts een tikje beter dan Unleash The Beast. Echter, het enige dat me beter bevalt aan deze, is dat het geluid beter is. Saxon probeert duidelijk met z'n tijd mee te gaan, maar waar het gewoon nog niet lukt, is het schrijven van goede songs. In het begin was ik hoopvol, maar uiteindelijk kan ik niet anders dan concluderen dat Saxon echt moeite heeft om net dat beetje extra te brengen. Spelen kunnen ze wel, maar het lukt niet om het zo te brengen dat ik het ook vaker wil horen. Daarbij zijn we nu wel echt over het punt heen dat de band meer matige dan goede platen heeft. Vroeger was ik Saxon altijd gunstig gezind, maar ik snap wel waarom de band nooit echt doorgebroken is.



Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Metalhead
8. Unleash The Beast
9. Crusader
10. Forever Free
11. Rock The Nations
12. Innocence Is No Excuse
13. Dogs Of War
14. Destiny

De hoogtij jaren van Saxon liggen van 1980 tot 1984 en van 1991 tot nu. Let wel de laatste werken heb ik nog niet aangeschaft, maar ik ga puur af op de recensies. Er zijn 2 factoren die bepalen of een band door breekt of niet.1 regelmatig goeie albums maken en 2 de concurrentie. En ik denk als de albums Crusader Innocense is no excuse, Rock the nations en Destiny goeie albums waren geweest. Dat het voor Saxon nog moeilijk was geweest om door te breken. Naar mijn mening is Saxon in Europa sowieso wel doorgebroken maar in de rest van de wereld niet, maar je moet ook geluk hebben. en dat geluk dat hebben ze niet. Ook de concurrentie in eigen land is moordend : Motorhead, Judas Priest, Ironmaiden, Black Sabbath, Ozzy Osbourne, Deep purple en wat al niet meer. Maar ook bands die niet echt doorbreken zijn goeie bands. Het probleem wat Saxon heeft in eigen land dat had onze eigen Livin'Blues in Nederland waanzinnige goeie band. Maar de timing was niet perfect. De uit Den Haag afkomstige Livin'Blues moest concurreren met het eveneens uit Den Haag afkomstige Golden Earrings - later Golden Earring- en Earth & Fire. Waardoor Livin'Blues helaas weinig bekendheid genoot in eigen land en al helemaal in Europa. Het aantal Nederlandse bands dat bekendheid genoot over de hele wereld is ook maar op 1 hand te tellen: Focus, Golden Earring en Vandenberg en misschien Cuby & the Blizzards. Anyway over het album Metal head opnieuw een goed album wat niet echt inzakt er staan wel een aantal minder goeie songs op, maar die vallen niet echt op. Dit album is overigens een perfecte vervolg op
Unleash the beast wat ook een waanzinnig goed album is. Over de voorlopige tussenstand van jou vallen wat dingen op. Dogs of war staat wel heel erg laag, notabene onder Innocence is no excuse, Rock the nations en Forever free. Het gelijknamige debuut staat op 6 wat te hoog is. Power and the glory staat te laag. Naar mijn mening is het beste om het te verdelen in het tachtiger jaren tijdperk en de negentiger jaren tijdperk. Bijvoorbeeld Crusader uit 1984 kan je nooit vergelijken met Dogs of war uit 1995. Bij mij staat van de jaren 80 The Power and the glory op 1, Wheels of steel/Strong arm of the law op een gedeelde 2e plaats en Denim and leather op3 Saxon op 4 en de laatste 4 albums op 5,6,7 en 8. De jaren negentig heb ik geen lijst van want die is een stuk moeilijker omdat Saxon toen aan de lopende band goeie albums maakten. Die ik toch vaker moet horen voordat ik een lijst kan maken, maar Forever free is de zwakste van de jaren negentig.

'Forever Free' vind ik ook de zwakste van de jaren 90 en tevens van wat daarna kwam. Eigenlijk een teleurstellende en zwak geproduceerde opvolger van 'Solid Ball of Rock' en het beste staat wel op 'The Eagle Has Landed Part II'.

De eerste van Saxon bij label SPV/Steamhammer, de laatste van de jaren '90. Anders dan bij de overige albums van dat decennium verschillen wij (MuMe-)fans wat meer van mening over de kwaliteit.
Gedwongen door een nekblessure was drummer Nigel Glockler vervangen door Duitser Fritz Randow. Diens nationaliteit lijkt verrassend, maar met label, studio, producers en fanbasis had Saxon in Duitsland al jarenlang een solide tweede fundament.

Producer Charly Bauerfeind (boervijand?) brengt een geluid dat iets directer is dan op voorganger Unleash the Beast. Echter even massief, qua tempo's logger en qua melodieën en riffs vaker monotoon: titel Metalhead doet zijn naam eer aan.
Met zanger Biffs (en mijn) voorliefde voor historie is Conquistador het hoogtepunt, ook al omdat melodie en snelheid zo goed bevallen en omdat er zo'n prachtige contrast met de akoestische gitaar in zit, dankzij gitarist Doug Scarratt.
Song of Evil is Biffs felle aanklacht tegen het geweld in de wereld, de midtempo afsluiter Sea of Life is met zijn dikke 8 minuten durende groove, gitaarsolo en subtiele toetsen mijn tweede favo.

Als geheel is het album me iets te monotoon, met Piss off als gaapmoment. 3,5 of 4 sterren? En dan op naar waar ik Saxon herontdekte: Killing Ground.