Saxon - Killing Ground (2001)

Die uitvoering met die bonus disc heb ik ook gehad. Wat een ellende! De magie en sound waar die oude nummers ooit klassiekers door zijn geworden zijn finaal om zeep geholpen bij die heropnames. Het komt niet eens meer in de buurt van de originelen qua feel en beleving. Nee, slecht idee en nooit meer doen! Ik haal trouwens wat van m'n score af. 3* is meer dan genoeg voor dit redelijke album.

Hebben ze wel gedaan vielip nieuwe heropnames en wel op Unplugged and Strung Up. Een allegaartje deels met orkest, deels unplugged en deels gewoon elektrisch à la Heavy Metal Thunder. Kan me nog herinneren dat Biff Byford op een concert een album met heropnames aankondigde toen de toeschouwers weer een 'old one' wilden horen. Zal dat album ook weer eens opzoeken, vooral heel hard in mijn herinnering. Misschien wou men een statement maken richting Oliver/Dawson, die ook oude nummers opnieuw opnamen.

Ik zag een jaar of twee terug Oliver/Dawson Saxon een keertje live. Had er totaal geen verwachting van maar tjonge, dat was gaaf zeg! Saxon zoals Saxon hoort te klinken in mijn oren. Die ouwe sound werd echt akelig dicht benaderd. En ook de zanger was fantastisch! Buiten dat hij beter zingt dan Biff de laatste 15 jaar doet had hij ook nog eens een charisma van hier tot Tokyo. Heeft Biff ook uiteraard maar bij deze man had ik dat niet verwacht. Sinds dat optreden heb ik besloten dat ik die uitvoering van Saxon liever live zie dan de Saxon met Biff. En dat had ik eerlijk gezegd nooit gedacht.

Dat moet Bri Shaughnessy zijn, die zanger. Men wisselt nog wel eens van bandleden alsmede een andere gitarist dan op Re://Landed, wat uit 2000 stamt. Zou Oliver/Dawson Saxon ook wel eens graag live zien.

Jep dat is 'm! Prima zanger dus met ook nog eens een goed gevoel voor humor. Daardoor een fijne podiumpresentatie.

Redelijk album??? dit album is nog beter dan Crusader,Innocence is no excuse, Rock the nations en Destiny bijelkaar opgeteld. Die bonus cd Classics Re-Recorded is of je haat het of je haat het niet. Een tussenweg is er niet. Ze hebben de klassiekers in een modern jasje gestoken met de opname technieken van 2001. Waarmee ze vermoedelijk willen aangeven hoe de klassiekers zouden klinken als ze in de zero's waren opgenomen. Ja ik vind het wel aardig klinken maar tegelijk denk ik wat is de toegevoegde waarde daarvan??? En mijn voorkeur gaat ook naar het tachtiger jaren geluid in de tijd toen deze klassiekers werden opgenomen en dat is altijd het beste geluid naar mijn mening. Als bijvoorbeeld Bad Company in hun hoofd zal halen om de klassieker Can't get enough opnieuw zouden gaan opnemen in 2023 zal het ook heel anders klinken dan 53 jaar geleden, maar anders is lang niet altijd beter. Anyway terug bij dit waanzinnige album. 1 nummer wat minder is Shadows on the wall waarbij Biff ineens op een rauwere manier gaat zingen. Wat hem overduidelijk niet ligt en aan het nummmer weinig toevoegd. Voor de rest is het net als in 1980,1991 en in 2001 een goede start van een tijdperk.

'Classics Re-Recorded' deden ze voor mensen als mij die tijdens de concerten nog steeds om oud werk stonden te roepen. "What do you wanna hear, an old one or a new one?" heb ik Biff menigmaal horen vragen en soms kreeg je dat oude spul dan ook, al dan niet voorafgegaan door nieuw werk. Wat heropnames betreft zoek ik het meer in 'Unplugged and Strung Up', dan in de 'Heavy Metal Thunder' heropnamen.

Saxon in de jaren tweeduizend-nul. Qua populariteit had de groep het aanvankelijk nog zwaar, wat dankzij een reeks kwalitatieve albums, media-aandacht, trouwe fans en Duitse professionals stapsgewijs zou worden omgebogen.
Derde kwaliteitsalbum op rij is Killing Ground. Het titelnummer ontdekte ik via YouTube in liveversie en ik werd omvergeblazen. Een thrashachtige riff, een sterke melodie en dat op hoog tempo? En die krijs van zanger Biff aan het einde, wist niet dat hij dat in zich had... Ja, ze konden het nog: beuken! Met die ontdekking was ik veelzeggend laat: de beelden stammen uit 2001, maar belandden pas zomer 2008 op JijBuis.

Het album start overrompelend goed met weer zo'n instrumentaal intro, dan het spectaculaire titellied gevolgd door een prachtige cover van Court of the Crimson King. Robert Fripp van King Crimson zal tevreden hebben geglimlacht om de invulling van gitaristen Paul Quinn en Doug Scarrett.
Op de volgende twee nummers kakt het in, met Dragons Lair word ik wakker geschud. Wat volgt is degelijk tot lekker. Spectaculair noch ondermaats en zeker geschikt voor optredens. Meer historie op opvolger Lionheart.