Annihilator - Set the World on Fire (1993)

Dit Annihilator-album zal ook mensen aanspreken die niet van metal houden. Annihilator heeft op Set The World On Fire, anders dan op de eerste twee albums, gekozen voor een meer commerciële aanpak en dat komt tot uiting in de songs. De nieuwe zanger zingt de rustige stukken overtuigend; snelle songs zijn er nauwelijks want zoals gezegd heeft Annihilator op dit album vaart geminderd. Vooral de ballad Phoenix Rising en het up-tempo Sounds Good To Me zijn juweeltjes. Prachtig album, daarom 4 sterren!

Schitterende plaat! Heb hem pas in mijn bezit sinds vorige week en dit is misschien bij het beste of zelfs HET beste wat Jeff Waters meet zijn Annihilator heeft uitgebracht...

Wat de zang betreft: bij Annihilator is het altijd een komen van gaan van zangers, maar deze was beter gebleven. Echt goede zanger.. En het is idd. misschien wel het meest toegankelijke Annihilator album..

De titelsong "Set the world on fire" is ronduit meesterlijk !

Redelijk album, maar haalt bij lange na het niveau niet van de eerste 2 knallers van deze band. Alleen Set the World on Fire en Knight Jumps Queen doen daar nog enigszins aan denken. Phoenix Rising heb ik eerlijk gezegd altijd al een niet op z'n plaats zijnde draak van een nummer in plaats van een juweeltje gevonden. Krappe 3.

Het valt mij wel op dat rond die tijd heel veel thrashmetal bands met zulke toegankelijke albums kwamen. Metallica (black album), Megadeth (Youthanasia), Exodus (Force of Habit), Testament (The Ritual). Vaak vind ik ze niet echt heel veel slechter als hun vroegere meesterwerken. Ook hier: het titelnummer, Bats in the Belfry, Snake in the Grass en Brain Dance vind ik echt geweldige nummers.

Wel vreemd dat Annihilator in dat geval teruggreep naar jaren 80 hardrock, waar metallica en megadeth toch moderner gingen klinken. Geen slechte plaat, wederom een goeie zanger, alleen de ballads doen me niks. Het titelnummer en Brain Dance zijn absolute toppers.

Verbazingwekkend hoe positief er op dit album gereageerd is, terwijl dit toch één van de zwakste schijven van Annihilator is, m.i.
De softe, commerciële aanpak waar Jeff Waters hier voor gekozen heeft, hebben in het geval van dit album de songs geen goed gedaan. Tevens vind ik de zanger nogal zemelend zingen, maar dat is persoonlijk.
Zoals lennert al opmerkte, zijn het titelnummer en Brain Dance de beste van de plaat, en wat er tussenin zit, tja, is niet echt om over naar huis te schrijven.
Ik bedoel, kom op: Phoenix Rising - Jeff.....hallo?! Waar was je met je hoofd toen je dat misbaksel schreef?
Ondanks alle goede bedoelingen ten spijt, kan ik dit album geen voldoende toekennen.

Annihilator komt hier op de proppen met een poging commercieel succes te halen. Met name het nummer Phoenix Rising deed de metal fans het hart overslaan..... Het is niet eens dat het slecht is, maar het past niet bij een thrash band. Bijvoorbeeld Armored Saint had het beter gepast. Overigens staan er meer nummers op die wel erg toegankelijk zijn, zoals The Edge en Sounds Good To Me. De titeltrack is verreweg het leukst, hier komen nog wat elementen van het debuut in terug.

Euh... sommige nummers zijn misschien wel de moeite, maar is het niemand opgevallen dat die zanger - de blonde krullenbol (!) - enorm lispelt? Als je dat een keertje gehoord hebt, is deze plaat plots een stuk minder...

'Phoenix Rising' klinkt als een poging om een 'Nothing Else Matters' like-song uit de mauw te schudden. Niet eens slecht gedaan, overigens. De rest van dit album was niet aan mij besteed. Ik heb meer met de eerste twee platen van Jeff Waters en huurlingen en zelfs die staan maar heel spaarzaam op.

Heel erg slecht vervolg op 2 supergoeie platen.
Phoenix Rising is echt verschrikkelijk, dieptepunt.

Annihilator: Alice In Hell, prachtig debuut, Never Neverland, bevestiging van hun kunnen en deze derde ... Voor mij een dubbeltje op zijn verkeerde kant: eindelijk heeft Jeff Waters een redelijk goede zanger, maar wat vind ik de songs in zijn geheel zwak. Het zegt al veel dat ik opveer bij nummer elf, een cover van Judas Priest notabene. Veel te commercieel album met een aantal povere songs en werkelijk bedenkelijke teksten. Heeft hij dan eens goeie muzikanten die hij de vrije hand laat op een album, dan komen ze met zoiets af. Verre van onvergetelijk, noem ik dit. Ik heb er nog eens mijn oude Aardschok 6/1993 bij gehaald. Deze kreeg zowaar een 8/10 destijds, ik begrijp het nog altijd niet. Die zanger heet trouwens Aaron Randall, just for the record.

Er zitten wat vreselijke missers tussen (Phoenix Rising, Snake in the Grass, The Edge), maar voor de rest vind ik het wel een vrolijk plaatje voor zo af en toe. Misschien is vrolijk niet meteen de redden waarom je Annihilator op zal zetten, maar het titelnummer is ondertussen toch een Annihilator-klassieker, Sounds Good to Me is een lekker, up-tempo nummertje, niks wereldschokkends, maar ook absoluut niet verkeerd. En deze plaat bevat ook enkele van mijn Annihilator-favorieten: Knight Jumps Queen, Bats in the Belfry en het zieke Brain Dance

Zo denk ik er ook precies over. Een stuk minder als je het vergelijkt met de eerste twee platen, maar er staan genoeg leuke nummers op(Brain Daince is inderdaad geweldig ).

Erg matig album, wat mij betreft de minste plaat die ik tot nu toe ken van de band. De energie spat er niet bepaald af. Een paar leuke songs, maar al met al niet sterk genoeg.

Ik kende deze nog niet van Annihilator, ik vin hem zwaar tegenvallen na twee ijzersterke platen. zoals eerder beschreven, heeft hij einelijk een goede zanger is het song materiaal erg zwak.

De sound is wel goed, maar de teksten van echt om van te huilen. Het metal genre staat natuurlijk niet bekend om de prachtige poezie, maar de lyrics hier zijn zo slecht dat het echt afdoet aan de kwaliteit van het album. Telkens wanneer de éne zin komt, weetje al wat het volgende rijmwoord wordt. Voorbeeld:

'Cause there's something in me you can't learn in school
They teach it on the street, it's the only rule

of:

Do you think the free world is going to wish you well
No god can save you now, you're going straight to hell


Erg jammer en moeilijk serieus te nemen. Wel vette riffs, en de zanger weet mij met vlagen ook zeker wel te bekoren

Het mag dan geen Shakespeare zijn, dit is toch wel een beetje gemiddeld. Ik heb vééél slechtere teksten gelezen.

Ik vind het trouwens een erg leuk album. Phoenix Rising is dan geen favoriet, maar ik kan er best naar luisteren. Weinig genoemd zijn Knight Jumps Queen en Snake In The Grass. De opbouw van de laatste is erg fijn en in dit nummer wordt er lekker venijnig uitgehaald (naar vast een oude vlam van Jeff).

Matig tot slecht album.
Het titelnummer en het allerbeste Annihilator Sounds good to me zijn de beste nummers.

Voor mij is deze plaat een guilty pleasure. Natuurlijk kun je dit album al bijna geen metal meer noemen. Natuurlijk zijn de twee voorgaande albums klassiekers en passen meer in de tijdsgeest. Ik vind dit album echter pakkend, afwisselend en de zanger vind ik tegenstelling tot wat andere reviewers vinden een uitstekende zanger. Jeff Waters pakte na dit album weer de zang voor zijn rekening, ik vind hem echter beperkt. Deze plaat was duidelijk geent op het grote publiek; luister de ballads er maar op na. Toch kan ik genieten van de titelsong, No Zone, Snake in the Grass en Brain Dance. Weliswaar geen klassieker maar ik denk dat iedereen wel zo'n album in zijn metal collectie heeft zitten.

Bijna geen metal meer? Omdat er een paar ballads op staan? Snake in the Grass vind ik nog steeds erg metal hoor. Ik vind dit wel een heel rare conclusie.

Gezien het poppy karakter van meerdere songs, enkele harde riffs daargelaten en het stemgeluid van Randall vind ik de term metal niet helemaal van toepassing. Snake in the Grass is inderdaad een iets hardere song maar dan ook alleen in en rondom het refrein. In vergelijking met veel andere albums van Annihilator is dit toch de meest zachte plaat.

Het is wat toegankelijker, maar dat maakt het niet per se poppy. Dit is gewoon een metalplaat. Zeker als je luistert naar de titeltrack, Knight Jumps Queen en Braindance. Die paar ballads doen daar weinig aan af en de kritiek op Randall... Ik snap totaal niet wat je bedoelt.

Vandaag het album weer eens na lange tijd aan een luisterbeurt onderworpen en ik moet mijn mening wat bijschaven. Wellicht is mijn geheugen aan slijtage onderhevig maar hij is toch steviger dan ik dacht. Wellicht viel hij destijds wat weg in het geweld tussen andere bands. Enkele songs van destijds zijn blijven hangen en dat waren niet de metal krakers. En de stem van Randall, hij kon toch wel van leer trekken. Set the World on Fire en Braindance zijn daar voorbeelden van. Zo zie je maar weer, je zit er soms een beetje naast.

Tsja, de derde van Annihilator...een nogal afwijkend album ten opzichte van het thrash geweld van de albums hiervoor. Destijds (en wellicht nog steeds) niet helemaal lekker opgepikt in de, best wel kortzichtige en bekrompen, metalscene kan ik me nog herinneren. Eigenwijs als ik altijd was en nog steeds ben vond en vind ik dit helemaal geen slecht album. Ja het is anders. So what?! Ik hou wel van wat onverwachtse, tegendraadse stappen zo nu en dan. Toegegeven; het niveau van de twee voorgangers wordt bijna nergens gehaald. Maar Ik vind eigenlijk alleen The edge echt wat saai. De rest van nummers mag ik graag horen. Met Set the world on fire, Brain dance, Phoenix rising en Knight jumps queen als hoogtepunten op het album.

Eens, veel metal puristen zullen nummers als Sounds Good to Me, The Edge en Phoenix Rising niet snel verteren. Ik vond en vind het heerlijke nummers. Set the World On Fire is mijn ogen nog steeds een frisse schijf, met een uitstekende Randall en een kraakheldere productie. Dat de band wat meer uit de traditionele heavy metal hoek stapte vond ik alleen maar verassend en stoer. Doodzonde dat Randall na dit album alweer werd ingeruild.

Leuk derde album waar Annihilator inderdaad niet met de 'groten' mee loopt en gewoon heerlijk vandaan gaat. Een prima album hoor, leuke zang en lekkere riffs met goede solo's zoals we ze kennen van deze band. Maar toch val ik er een beetje over, de ballads waren wel héél erg aanwezig en misschien was het iets te veel van het goeie. Ik kwam daardoor soms het harde en snelle geluid van Annihilator een beetje zoek, wat ik erg jammer vind. Het begon wel leuk, maar na de derde ballad heb ik het wel een beetje gehad, en dat zo kort achter elkaar. Ze zijn niet slecht, maar één of twee vind ik vaak wel voldoende. Toch een aardig leuk albumpje verder, alleen inderdaad kan hij niet meer tippen aan zijn twee voorgangers.

Voorlopige tussenstand:

01. Alice in Hell
02. Never, Neverland
03. Set the World on Fire

De transformatie van thrashmetal naar spierballenrock is compleet op deze plaat. In een andere dimensie zou Annihilator doorgebroken zijn, maar het mocht niet baten. Iedereen was in de ban van grunge en altrock, dus Annihilator verdween van de radar.

Is deze plaat daarom geen goede plaat? Nee hoor, het is een alleraardigste plaat met stevig drumwerk van Mike Mangini en Mr. Big-achtige hardrockzang van Aaron Randall.

De thrash is ver te zoeken, alles is ook wat midtempo en meer gefocust op zware rockriffs, funky bass/drums ritmes en meezingrefreintjes.

Toch heb ik op deze plaat ook wel mijn favorieten: Snake in the Grass, Sounds Good to Me, Don't Bother Me en de titeltrack.

Noot: Snake in the Grass heeft mij altijd door de nodige heartbreaks geholpen, heerlijk om die mee te schreeuwen als je hartzeer hebt.

Phoenix Rising is geproduceerd door Randy Staub in de studio van Brian Adams en dat zegt genoeg.

Mag ik iedereen ook even wijzen op het waanzinnige No Zone. Wat een strak gedrumde song (Mike Mangini), lekkere vocale uithalen en supersnelle solo's. Misschien geen thrash, maar op zijn minst (melodieuze) speedmetal.