Annihilator - Set the World on Fire (1993)

Annihilator: Alice In Hell, prachtig debuut, Never Neverland, bevestiging van hun kunnen en deze derde ... Voor mij een dubbeltje op zijn verkeerde kant: eindelijk heeft Jeff Waters een redelijk goede zanger, maar wat vind ik de songs in zijn geheel zwak. Het zegt al veel dat ik opveer bij nummer elf, een cover van Judas Priest notabene. Veel te commercieel album met een aantal povere songs en werkelijk bedenkelijke teksten. Heeft hij dan eens goeie muzikanten die hij de vrije hand laat op een album, dan komen ze met zoiets af. Verre van onvergetelijk, noem ik dit. Ik heb er nog eens mijn oude Aardschok 6/1993 bij gehaald. Deze kreeg zowaar een 8/10 destijds, ik begrijp het nog altijd niet. Die zanger heet trouwens Aaron Randall, just for the record.

Er zitten wat vreselijke missers tussen (Phoenix Rising, Snake in the Grass, The Edge), maar voor de rest vind ik het wel een vrolijk plaatje voor zo af en toe. Misschien is vrolijk niet meteen de redden waarom je Annihilator op zal zetten, maar het titelnummer is ondertussen toch een Annihilator-klassieker, Sounds Good to Me is een lekker, up-tempo nummertje, niks wereldschokkends, maar ook absoluut niet verkeerd. En deze plaat bevat ook enkele van mijn Annihilator-favorieten: Knight Jumps Queen, Bats in the Belfry en het zieke Brain Dance

Erg matig album, wat mij betreft de minste plaat die ik tot nu toe ken van de band. De energie spat er niet bepaald af. Een paar leuke songs, maar al met al niet sterk genoeg.

Leuk derde album waar Annihilator inderdaad niet met de 'groten' mee loopt en gewoon heerlijk vandaan gaat. Een prima album hoor, leuke zang en lekkere riffs met goede solo's zoals we ze kennen van deze band. Maar toch val ik er een beetje over, de ballads waren wel héél erg aanwezig en misschien was het iets te veel van het goeie. Ik kwam daardoor soms het harde en snelle geluid van Annihilator een beetje zoek, wat ik erg jammer vind. Het begon wel leuk, maar na de derde ballad heb ik het wel een beetje gehad, en dat zo kort achter elkaar. Ze zijn niet slecht, maar één of twee vind ik vaak wel voldoende. Toch een aardig leuk albumpje verder, alleen inderdaad kan hij niet meer tippen aan zijn twee voorgangers.

Voorlopige tussenstand:

01. Alice in Hell
02. Never, Neverland
03. Set the World on Fire