Ozzy Osbourne - No Rest for the Wicked (1988)

Als ik het niet had gelezen, had ik door de hoeveelheid pig squeals meteen al kunnen horen dat Zakk Wylde op dit album meedoet. Ik weet niet of het aan hem ligt, maar ik kan mijn aandacht echt maar met moeite hierbij houden. Het materiaal voelt allemaal te lichtvoetig om ook maar enige indruk achter te laten. Aardig geproduceerd, zuiver gezongen (en dat is even het beste wat ik er over zeg, want zanglijntechnisch gezien doet het me niets) en netjes gespeeld, maar verder gewoon aalgladde hairmetal die buiten iets andere teksten gewoon nergens opvalt.

Tussenstand:
1. Bark At The Moon
2. Diary Of A Madman
3. The Ultimate Sin
4. Blizzard Of Ozz
5. No Rest For The Wicked

Ben het wel met reactie eens hierboven. Het is dat Miracle Man, Breakin' All the Rules en Fire in the Sky het gemiddelde nog wat omhoog trekken. Van de overige tracks word ik niet warm of koud. Bloodbath in Paradise, Devil's Daughter Tattooed Dancer en Demon Alcohol - met een tenenkrommende zanglijn en dito tekst - ik kan er niet mee uit de voeten.
Wat ik nooit heb begrepen en nooit zal doen is dat wellicht de beste track van de schijf: Hero, als bonustrack is toegevoegd. Juist op dit nummer komt het spel van Wylde hoewel wat dik aangezet, het beste tot zijn recht. Het is wellicht de meest frisse en spetterende track op dit album.

No Rest For The Wicked markeert de entree van Zakk Wylde, de blonde gitaarbeul met een voorliefde voor pinch harmonics en massieve riffs. Zijn spel is rauw, onstuimig en vol bravoure. Daarmee geeft hij Ozzy’s vijfde soloplaat een nieuw, krachtig geluid, dat zich onderscheidt van het werk met Randy Rhoads en Jake E. Lee.

Het album opent furieus met Miracle Man, waarvan de riff onmiskenbaar knipoogt naar Hendrix’ Foxey Lady. Wat volgt is een ijzersterke A-kant, met nummers als Devil’s Daughter, Crazy Babies en Breakin’ All the Rules, die allemaal drijven op Wylde’s spetterende gitaarwerk. Ozzy’s herkenbare vocalen klinken op dit album weer uitstekend en de productie is vet en stevig, precies passend bij de bombastische jaren ’80 metal waar Ozzy zich inmiddels volledig in thuis voelt.

De B-kant doet nauwelijks onder voor de ijzersterke eerste helft. Bloodbath in Paradise is een heerlijk beuknummer, terwijl Fire in the Sky zich langzaam opbouwt tot een epische ballad vol drama en fantastische gitaarthema’s. Ook Tattooed Dancer knalt overtuigend uit de speakers met een furieuze riff, en Demon Alcohol sluit het geheel op passende wijze af.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. Diary Of A Madman
5. Bark At The Moon

Ik zit absoluut in 'team namsaap'. Waarbij ik nog wil vermelden dat bonustrack 'Hero' absoluut op het album had moeten staan. Wereldnummer!

Ook helemaal team namsaap hier, dit is mijn favoriete Ozzy album.

Hero is natuurlijk een geweldige song, sterker nog, als het nog als reguliere track op het album was gekomen, was dit ook direct een van de sterkste nummers geweest. De helft van dit schijfje vind ik sterk, de overige songs maken een uiterst flauwe indruk op mij.
Wylde - die zijn debuut maakt op No Rest for the Wicked - heb ik trouwens altijd een aanwinst gevonden bij Ozzy. Een totaal andere gitarist dan Rhoads, maar zijn zwaar aangezette riffs en solo's heb ik altijd wel kunnen appreciëren.

Dit was de eerste van Ozzy die ik ooit in huis haalde, naar aanleiding van een item bij Countdown Cafe meen ik. Was helemaal lyrisch van het album en eigenlijk nog steeds; Miracle Man, Crazy Babies, Fire In The Sky...gitaarwerk van Zakk Wylde vind ik helemaal geweldig op dit album en zou op No More Tears en Patient #9 nog beter worden.

Nu mijn Ozzyverzadiging weer wat gezakt is, durf ik het weer aan om verder te luisteren. No Rest For the Wicked is dan meteen een plaat die ik wel eens in mijn handen heb gehad, maar nooit mee naar de toonbank gelopen ben. Het is ook niet zijn meest bekende of populaire werk. Hoewel de plaat prima opent met Miracle Man, wordt snel duidelijk dat daarmee het meeste kruit alweer verschoten is. Het niveau zakt direct weer terug naar dat van The Ultimate Sin. Soms nog een licht positieve uitschieter als Fire In The Sky en de ritmesectie valt niet meer zo in negatieve zin op. Ook ik herken dan meteen het gitaarwerk van Zakk Wylde. Ik ben geen groot fan van hem, maar vervelend is hij ook niet. Wat wel heel tergend is, zijn singles als Crazy Babies. Dat is wel echt om te huilen. Ozzy is op deze plaat 39 jaar oud. Precies zo oud als ik en ik zou me dood schamen als ik zoiets moest inzingen.

Tussenstand:
1. Bark at the Moon
2. Blizzard of Ozz
3. Diary of a Madman
4. No Rest for the Wicked
5. The Ultimate Sin