Ozzy Osbourne - No Rest for the Wicked (1988)

Ik had Ozzy Osbourne toch wat rauwer en harder voorgesteld...
Ik vind het echt te soft, 3 sterren kan ik nog wel geven..

3 sterren

Miracle man, fire in the sky, tattooed dancer En bloodbath in paradise zijn toch echt fantastische nummers.
Bonustrack the liar is ook Prachtig.

Qua imagovorming had Ozzy Osbourne (of beter: zijn management) alles op orde, zo toont de hoes. Het waren de hoogtijdagen van hairmetal, al is zijn muziek serieuzer van aard. Lekker griezelen met die voorkant of het intro van Bloodbath in Paradise, met in de introriff een kleine verwijzing naar zijn vorige broodheer Black Sabbath. Commercieel was hij Tony Iommi en zijn huurlingen inmiddels ver voorbijgestreefd. Dat uitgerekend Sabbaths eigen Geezer Butler de bassist van zijn band was tijdens de tour voor No Rest for the Wicked, droeg alleen maar bij aan de status van de madman.

Bob Daisley werd weer binnengevlogen om voor Osbourne te schrijven en te bassen, hij was echter wederom niet goed genoeg om in de groep te spelen. Graag zou ik zijn biografie 'For Facts Sake' lezen, maar de prijs is veel hoger dan hetgeen ik ervoor over heb. Op Amazon vond ik de recensie van ene KCMJ die schrijft het boek met pijn te hebben gelezen: "One thing which kept bugging me while I read on though, was how many times Bob continued to go back to work with the Osbournes, continually referring to them as "his friends", when it was clear that they were anything but."
Wel op de foto mochten de inmiddels onherkenbaar jonge gitarist, tevens nieuwe aanwinst Zakk Wylde, plus drummer Randy Castillo. Gevieren zetten ze een harder album neer dan Osbourne op de vorige platen deed, met die typische jaren '80-drumsound; productie door Keith Olsen.
Wylde bleek na Rhoads, Tormé, Gillis en Lee de vijfde getalenteerde snarenracer op rij, in dit geval eentje met intensere licks dan zijn voorganger; wellicht omdat Osbourne het steviger wilde hebben, maar wát een krachtpatser weer!

Wat ik echter nauwelijks heb is dat de nummers blijven hangen. Miracle Man lijdt onder het refrein met dat zangeffect; niet mijn ding. Daarna klinkt soms een aardige riff en de solo's zijn natuurlijk dik in orde, maar de eerste compositie die zowel een pakkende gitaar- als melodielijn heeft is voor mij Tatooed Dancer en dan zitten we al bij track 7. Demon Alcohol is met zijn toepasselijke tekst wederom raak, waarmee de oorspronkelijke plaat is afgelopen.
Toetsenist John Sinclair, vervanger van Don Airey, is er vast bijgehaald door Daisley: de twee speelden samen bij Uriah Heep op Abominog (1982). Zijn bijdragen zorgen voor de noodzakelijke sfeer, waardoor het nét wat ronder wordt. Mijn cd heeft nog bonustrack Hero, waar zijn toetsenlaagje zich al helemaal uitbetaalt, al blijft het een middelmatig nummer.

Sinclair ging mee op tournee en zal het nodige rond Osbourne en zijn excessen hebben meegemaakt, zeker in Amerika. No Rest for the Wicked is een spreekwoord met bijbelse oorsprong. Van hetgeen ik begrijp uit de lezersrecensies over Daisley's boek zeer toepasselijk op de rusteloze frontman.

Tenslotte enige speculatie van mijn kant: naar mijn gevoel staat Osbourne op z'n laatste album Patient Number 9 een stuk dichter bij zichzelf dan op deze geoliede plaat, die mij evenwel nauwelijks iets doet. Misschien is dat wel het probleem: John Osbourne was diep weggeduwd om showman Ozzy zijn ding te laten doen. In mijn beleving is dat te horen.

Als ik het niet had gelezen, had ik door de hoeveelheid pig squeals meteen al kunnen horen dat Zakk Wylde op dit album meedoet. Ik weet niet of het aan hem ligt, maar ik kan mijn aandacht echt maar met moeite hierbij houden. Het materiaal voelt allemaal te lichtvoetig om ook maar enige indruk achter te laten. Aardig geproduceerd, zuiver gezongen (en dat is even het beste wat ik er over zeg, want zanglijntechnisch gezien doet het me niets) en netjes gespeeld, maar verder gewoon aalgladde hairmetal die buiten iets andere teksten gewoon nergens opvalt.

Tussenstand:
1. Bark At The Moon
2. Diary Of A Madman
3. The Ultimate Sin
4. Blizzard Of Ozz
5. No Rest For The Wicked

No Rest For The Wicked markeert de entree van Zakk Wylde, de blonde gitaarbeul met een voorliefde voor pinch harmonics en massieve riffs. Zijn spel is rauw, onstuimig en vol bravoure. Daarmee geeft hij Ozzy’s vijfde soloplaat een nieuw, krachtig geluid, dat zich onderscheidt van het werk met Randy Rhoads en Jake E. Lee.

Het album opent furieus met Miracle Man, waarvan de riff onmiskenbaar knipoogt naar Hendrix’ Foxey Lady. Wat volgt is een ijzersterke A-kant, met nummers als Devil’s Daughter, Crazy Babies en Breakin’ All the Rules, die allemaal drijven op Wylde’s spetterende gitaarwerk. Ozzy’s herkenbare vocalen klinken op dit album weer uitstekend en de productie is vet en stevig, precies passend bij de bombastische jaren ’80 metal waar Ozzy zich inmiddels volledig in thuis voelt.

De B-kant doet nauwelijks onder voor de ijzersterke eerste helft. Bloodbath in Paradise is een heerlijk beuknummer, terwijl Fire in the Sky zich langzaam opbouwt tot een epische ballad vol drama en fantastische gitaarthema’s. Ook Tattooed Dancer knalt overtuigend uit de speakers met een furieuze riff, en Demon Alcohol sluit het geheel op passende wijze af.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. Diary Of A Madman
5. Bark At The Moon

Nu mijn Ozzyverzadiging weer wat gezakt is, durf ik het weer aan om verder te luisteren. No Rest For the Wicked is dan meteen een plaat die ik wel eens in mijn handen heb gehad, maar nooit mee naar de toonbank gelopen ben. Het is ook niet zijn meest bekende of populaire werk. Hoewel de plaat prima opent met Miracle Man, wordt snel duidelijk dat daarmee het meeste kruit alweer verschoten is. Het niveau zakt direct weer terug naar dat van The Ultimate Sin. Soms nog een licht positieve uitschieter als Fire In The Sky en de ritmesectie valt niet meer zo in negatieve zin op. Ook ik herken dan meteen het gitaarwerk van Zakk Wylde. Ik ben geen groot fan van hem, maar vervelend is hij ook niet. Wat wel heel tergend is, zijn singles als Crazy Babies. Dat is wel echt om te huilen. Ozzy is op deze plaat 39 jaar oud. Precies zo oud als ik en ik zou me dood schamen als ik zoiets moest inzingen.

Tussenstand:
1. Bark at the Moon
2. Blizzard of Ozz
3. Diary of a Madman
4. No Rest for the Wicked
5. The Ultimate Sin