Sammy Hagar - Red Voodoo (1999)

Sammy Hagar's eerste soloalbum na zijn vertrek uit Van Halen, "Marching to Mars" was toch redelijk serieus van toon met wat sneertjes naar zijn dienstverband bij Van Halen. "Red Voodoo" daarentegen is behoorlijk luchtiger en opgewekter van toon. Waar Sammy Hagar op "Marching to Mars" werd bijgestaan door een keur aan verschillende muzikanten heeft hij op "Red Voodoo" een vaste begeleidingsband, The Waboritas genaamd. Ok, toegegeven gitarist Vic Johnson is geen Eddie Van Halen, drummer David Lauser is geen Alex Van Halen en bassiste Mona is geen Michael Anthony, maar The Waboritas vormen een uitstekende begeleidingsband voor de party rock van Sammy Hagar. Over het algemeen ligt het tempo lekker hoog en staat de gain op de gitaren lekker hoog. Johnson en Hagar zijn een prima gitaartandem wat dat betreft. "Lay Your Hand on Me" en afsluiter "Returning of the Wish" zijn de enige echte rustpuntjes. De overige songs rocken de pannen van het dak. Persoonlijke hoogtepunten voor mij zijn "High and Dry Again" en "Right on Right". Die nummers doen me qua sfeer het meeste denken aan Hagar's soloalbum "I Never Said Goodbye". Al met al is "Red Voodoo" een heerlijk rockalbum voor de opgewekte tijden. Sammy Hagar weet hoe hij een feestje moet maken en "Red Voodoo" is een feestje van begin tot eind.

In februari maakte ik met het debuut van Montrose een begin met het doorploegen van Sammy Hagars discografie. Dan heb ik nu (effe telle) twee langspelers van Montrose gehoord, van Hagar solo negen studioplaten plus twee livealbums, éénmaal HSAS en bij Van Halen vier studioalbums plus éénmaal live. Daarmee is dit de negentiende die ik van Hagar hoor en tevens zijn vrolijkste ooit. Mijn naamgenoot noteerde hierboven terecht dat Red Voodoo "behoorlijk luchtiger en opgewekter van toon" is.

Financieel gezien zal hij al honderd keer binnen zijn geweest. Wat knap is, is dat Hagar desondanks fris en gretig blijft klinken. Niet routineus en al zeker niet uitgeblust; ten tijde van Red Voodoo is hij 42. Dan was hij sinds 1990 ook nog bedrijfsleider van club Cabo Wabo met een eigen tequila én begon hij in 1993 hobbyband Los Tres Gusanos.
In 1999 komt daar the Waboritas bij. Ronald vermeldde al wie de groepsleden waren, ter aanvulling de vermeldingen dat drummer David Lauser al sinds Standing Hampton (1981) in Hagars soloband speelde en toetsenist Jesse Harms vanaf VOA (1984). De laatste trouwens ook op Eat 'em and Smile van David Lee Roth.

Mas Tequila is een vrolijke rockshuffle waarin Hagar uitlegt hoe hij een feestje ziet; het was niet alleen een single (geen hit), het diende ook als reclamelied bij zijn zojuist gelanceerde tequila. In Shag klinken blazers én zijn bedoelingen met een vrouwspersoon, waarna in het midtempo Sympathy for the Human zijn visie op religies volgt.
Het titelnummer is een swingend rockertje met hammondorgel en ballade Lay Your Hand on Me kan wellicht zelfs de goedkeuring van Sir Spamalot ontvangen, zó pakkend wordt er gespeeld met mooie variatie tussen stil en luid, inclusief huilend gitaarwerk van Vic Johnson en Hagar. Het wordt gevolgd door het volgend lichte rockertje genaamd High and Dry Again, inclusief effectieve elektrische piano.

Het is weliswaar feestelijk maar niet altijd even pakkend, zoals de vrolijk huilende gitaarrock van The Revival, gevolgd door slidegitaar in Don't Fight It, oorspronkelijk van zijn Los Tres Gusanos, hier met blazers. The Love is een volgend hoogtepunt: stevige adult oriented rock, zoals hij die op zijn soloplaten bij Geffen in de jaren '80 zette.
Right on Right begint met het geluid van livepubliek, waarna een stevige rocker volgt als in zijn jaren vóór Van Halen. Lauser leeft zich in het tweede deel uit op zijn kit. Powerballade Returning of the Wish sluit af; vooral de gitaarsolo mag er zijn.

Dan ontdekte ik zojuist dat er op streaming een livealbum van de man staat, dat slechts aan de overkant van de Grote Oceaan verschenen. Of is het een livecompilatie? Even terug naar klassiek werk van de rode rocker met Red Hot! uit 1989.