Shakira - Laundry Service (2001)

Een verassend goed album, wat tot mijn verbazing in het geheel is geschreven én geproduceerd door de beste meid zelf! Verder een leuke collectie afwisselende nummers met geinige arrangementen zo af en toe.

3.5*

Haar allerbeste album ooit! Dit album doet me denken aan de tijd dat Shakira wél goede muziek wist te maken die steeds bleef boeien en waarvan je kon zeggen: Dit kan niemand anders. Al die invloeden geven deze cd extra kleur en ook de rock invloeden zijn heerlijk! Objection, The One en Poem to a Horse zijn echt mijn grote favorieten, maar ook de andere nummers zijn absoluut niet slecht. Van deze cd heeft ze een meesterwerk gemaakt en dat wordt echt duidelijk als je het vergelijkt met die troep die ze nu heeft uitgebracht: She Wolf, zware k*t cd als je het mij vraagt. Des te meer waardeer ik Laundry Service en ik denk dat meerdere mensen het met mij eens zullen zijn.

Shakira lag jaren geleden in de aanbieding in de tweedehands bakken en daarna dus bij mij thuis, de cd dan! Laatst even geript en vandaag is een perfecte dag om dit eens te luisteren zo met het zonnetje buiten. Ik ken dit album al enige tijd via streams maar zoals meer fans vind ik Shakira in haar element vooral op haar puur Spaanstalige albums.

Het doorbraakalbum bij het internationale publiek want in eigen land had ze toe al 2 top albums aan de man gebracht. Niet slecht voor een allochtoontje wiens eerste 2 albums (als tiener) echt afgrijselijk zijn (niet zoeken en niet naar luisteren!), maar paps had een beetje geld en geloofde in de dromen van zijn dochter. Ik zeg allochtoon want haar familie kwam via omwegen vanuit Spanje, Italië, Libanon en de VS uiteindelijk in Colombia terecht. Dat wisten velen niet toen er Arabische klanken klonken in nummers als Whenever, Wherever en daar kreeg ze onterecht kritiek op. Ze zou alleen muziek met invloeden moet maken uit haar vaderland/moederland was het argument, dat deed ze ook, maar dat wisten de meesten niet. Controverse die volgens mij nauwelijks in Europa gehoord werd maar het is al zo lang geleden dat ik dat niet meer herinner.

Het is weinig Latijns-Amerikaanse artiesten een internationale carrière gegund, vaak komen ze niet verder dan Latijns-Amerika en de Hispano gemeenschap in de VS. Het is dan ook een klein wonder dat het haar wel gelukt is en nu (veel) meer fans heeft dan Beyoncé of Rihanna aldus Last.fm / Facebook / Youtube. Hiervoor moesten Epic overtuigd worden door moederbedrijf Sony anders waren er maar een paar Engelse nummers op een Spaans gedomineerd album gekomen ipv anders om.

Shakira kreeg veel hulp bij het schrijven van dit album en in die zin is zij net zo zakelijk / professioneel (geworden) als Madonna in te weten wat nodig is om iets te doen slagen. Dat geldt volgens mij voor alle succesvolle pop-prinsessen en -koninginnen. Was Shakira (=Arabisch voor dankbaar) op Donde Estan Los Ladrones? nog bezig de Latijnse Alanis Morissette te worden hier moest het zwarte haar wijken en werd ze vanaf toen een (peroxide) blondine; 'Blonds have more fun' (en meer succes!).

Als Engels niet je moedertaal is dan wordt het lastiger om nummers daarin te schrijven dus die hulp was welkom maar dan heb je ook meer mensen die aan je album zitten en wordt die niet zo persoonlijk als haar vorige Spaanstalige albums, maar als je Pop voor ogen hebt dan is dat niet zo'n probleem hoogstens dat het minder consistent en/of gladder wordt door de productie. Persoonlijk vind ik dat het een zeer geslaagd album is geworden waar veel goede nummers op staan: mijn all-time-favorite staat er niet op maar Underneat Your Cloths kan ik altijd wel luisteren ongeacht plek of tijdstip (whenever, wherever ) Er zijn hierna nog diverse betere albums gekomen maar die zijn of Spaanstalig of gewoon door meer ervaring beter geworden. Het meeste recente Engelstalige album Shakira. (2014) vind ik zelfs iets minder dan deze.

Het is moeilijker om dit album nú te waarderen omdat er 15 jaar verschil zit tussen de release en vandaag. Mijn stereo is al minstens 2x gewisseld alsmede de boxen en nu luister ik een rip van een CD via mijn PC op de stereo. Mijn oren zijn natuurlijk ook niet meer zoals toen en ik ben ook niet meer de persoon die ik toen was. Dat soort zaken maken dat ik (je) dit album nu anders hoort. Ik ben echter weinig melancholisch over dit album aangezien ik de voorgangers en andere Spaanstalige albums vaker beluister. Van de Engelstalige albums ben ik nog steeds overtuigd dat dit de beste is of evenaart. Hits staan er op al haar (officiële) albums en ook intieme juweeltjes, het zijn de overige albumtracks die de complete ervaring bepalen. Van de The Rules en Fool kan ik niet warm of koud worden, de rest is goed tot uitstekend.

Nu dat Shakira met een voetballer getrouwd is (en moeder met kinderen) en al sinds 2014 de grootste is in de Pop is mijn liefde voor haar (en haar muziek ) enigszins bekoeld maar tot en met Live in Paris is er veel goed zeker op de Spaanstalige albums.

Zet dit album dit gewoon op en denk er niet te veel bij na, het is Pop. En als je dan toch ergens over moet nadenken, bedenk dan dat er over de hele wereld 100 miljoenen meisjes dromen van Shakira's succes, dat een allochtoontje met zwart haar met krijsende valse stem uit een land die 25 jaar (burger-)oorlog kent internationaal succes zal kennen en geen enkele blanke zangeres voor zich hoeft te dulden en trouwt met een miljoenen verdiende voetballer. Als dat niet het sprookje van een pop-Princes is wat dan wel?

Een album dat werkelijk fantastisch begint met een trio geweldige nummers, maar na die drie hits kan het dat niveau helaas niet vasthouden. Toch een hoge score omdat de nummers ook nergens door een ondergrends zakken, en het belangrijkste: het klinkt allemaal geweldig, met een heerlijke twang-gitaar, een stevige bas, swingende drums en weinig synthetische percussie. Haar oude werk ken ik niet, dus ik kan ook niet oordelen of dat (nog) organischer klonk, maar bij Laundry service vind ik het in ieder geval een pluspunt dat alles zo hard en fel en nergens "soft" klinkt, hoogstens smaakvol ingetogen zoals op Underneath your clothes en Que me quedes tú. Grootste obstakel had haar zang kunnen zijn (ik lees hier al vleiende beschrijvingen als "geitachtig" en "gemekker"), maar op de één of andere manier kan ik haar maniertjes (Chrissie Hynde-galmen, hete aardappel, kirren enz.) goed hebben waar ik bij andere gemaniëreerde zangers en zangeressen vaak afhaak.
        Kortom, totaal niet in mijn straatje, maar toch een heerlijke plaat. (Gewoon aangeschaft in een reguliere versie via een webwinkel die een CD van 13 nummers beloofde, maar mijn CD bleek niet alleen de drie bonusnummers te bevatten maar ook nog eens een DVD over Objection (Tango), met daarop een optreden van Shakira bij MTV's Music Video Awards 2002, MTV's "Making Of" van de videoclip, en het uiteindelijke resultaat (de clip zelf dus), samen ongeveer 24 minuten.)