Autechre - Exai (2013)

Ik vond deze review op Pitchfork: Autechre: Exai | Album Reviews | Pitchfork

Ben het er niet echt mee eens. Ik moet toegeven dat er enkele nummers zijn die me minder bevallen en die eruit hadden mogen geknipt worden. Zoals die 'T ess XI' maar het is juist geweldig dat ze eens niet alles proper opgekuist hebben en het bij ruwe jams (zoals ze bij mij overkomen) hebben gehouden. Het is bovendien allemaal relatief toegankelijk zoals John Doe al zei.

Die Nodezsh is momenteel één van mijn favorieten. Geniaal stukje muziek. Momenteel hoor ik vooral invloeden van Untilted terug en dat kan alleen maar een goed teken zijn.

Ik vind 'T ess xi' juist een heel tof nummer. Doet me wat aan Stereolab denken. Maar dan ben ik al gauw om, moet ik zeggen.

Vind die ook dik genieten, maar is de meest ouderwetse van de dubbelcd, vandaar dat sommige mensen er eerder kritiek op hebben.

Kende je deze mix al? YouTube - stereolab-refractions in the plastic pulse autechre remix

Goed punt om over Exai op te merken (maar wat mensen die weinig tijd en aandacht uittrekken niet snel merken) is dat er véél verschil is tussen keiharde voorgrond klanken en superzachte achtergrond elementen op dit album, achtergrond elementen die een extra prachtige dimensie openen voor de aandachtige luisteraar. Dit zachte en vage maakt het extra open voor de fantasie, het eigen voorstellingsvermogen. Iets wat bijvoorbeeld de distortion en vervaging bij shoegaze ook zo de moeite waard maken.

Als je genres gaat noemen voor deze plaat die zoals Autechre betaamd constant genres overbrugt en waar op geen enkel moment exact één genre te horen is, dan is ''dub'' hét te noemen genre. Dit is namelijk een genre waarbij effecten de muziek maken en dat is wat hier ook het geval is, op Exai vervaagt de grens tussen synths/drums en echo's, alles is doordrenkt met effecten.

Volgens veruit de meeste Autechre liefhebbers een heerlijke, gedetailleerde plaat dit en dat zijn best kritische figuren die meestal een stuk minder unaniem positief zijn over een Autechre release.

Prima recensie van Supernormal hier trouwens: Autechre - Exai - CD-bespreking | Kwadratuur

VekoS, Tuinorizn even in het zonnetje zetten. Tracks die niet meteen opvallen. VekoS begint heel chaotisch. Langzaam is er steeds meer structuur in te horen, prachtige onverstaanbare vocalen en schrapende mechanische beats. De synths en reverb naar het einde toe zijn zo mooi vervlochten met de ritmes. Tuinorizm is extreem funky als je 'm gewend bent. 'Moeilijk' funky om het met straattaal te zeggen, dat dekt de lading . Heel bevredigende kleine track, die bij vaker luisteren niet echt moeilijk meer is, enkel heerlijk, wild maar perfect.

Hier de Japanse bonustrack in HD trouwens : YouTube - Autechre - 18 (keyosc)

Wauw, dit is een verrassend goede schijf! Heb mij enkele maanden geleden eens gewaagd aan Oversteps, maar dat trok ik helemaal niet. Toen ik echter iemand enthousiast hoorde praten over Exai, wou ik deze artiest toch nog maar eens een kans geven. Dit keer lijk ik het wel enorm te trekken, al is het vooral als achtergrondmuziek (via koptelefoon wordt het vermoeiend) en beluister ik het vooral in stukken, want de volle twee uur in één zit uitzitten valt me toch lastig. Ben benieuwd hoe de plaat hier zal uitgroeien.

lol. Ja makkelijke muziek is het niet, maar als je de smaak te pakken hebt, valt er
nog veel leuks te luisteren: Incunabula, Tri Repetae etc..

Enjoy!

Amber is een stuk toegankelijker en meer op melodie gericht. Misschien wel de beste Autechre om mee te beginnen. Oversteps is vreselijk.

YouTube - Baby listens to Autechre

. .

Held!
Geweldige opvoeding.

Lekker plaatje of beter gezegd:plaatjes van Autechre. Op een gegeven moment na veel luisterbeurten klikt het ineeens.daarna valt alles als puzzelstukjes allemaal op z'n plaats.
Favo tracks: irlite (get 0), tuinorizn, Bladelores, Deco Loc.

Schitterend

Muziek van een andere dimensie, een mechanische beest.
Als aliens muziek zouden maken, komt dit het meest in de buurt.
Het is een combinatie van warmte en kou.
Als je eenmaal aan de sound gewend bent, kom je in een flow en gaat er een wereld voor je open.
Hi-tech op een rauwe manier!

Misschien is dat gewend zijn aan de sound mijn probleem. Exai is het eerste album dat ik beluisterd heb van Autechre, maar ik kan er nog niet zoveel mee. Toen ik dit album voor het eerst beluisterde was ik vooral verbaast, het is allemaal erg vaag maar het heeft ook wel iets. Wat dat is, weet ik nog steeds niet, maar Exai is een erg ongrijpbare plaat.. Ik kan nergens een duidelijke lijn ontdekken en het blijft allemaal een beetje vaag voor mij. De lange speelduur helpt dan natuurlijk ook niet mee.

Ik zal Exai nog wel wat kansen geven, het lijkt me geen album dat je makkelijk pakt. Ben benieuwd of Autechre me kan overtuigen, ben er nu nog niet echt kapot van.

Exai is dan ook niet de toegankelijkste Autechre vind ik.
Ik zou beginnen met Amber. Daarna Untilted, ook niet zo'n makkelijke maar ook wel erg goed.
Dat je hier geen duidelijke lijn in kunt horen lijkt me normaal, je moet ook die lijn niet proberen zoeken. Laat je gewoon meenemen door de muziek. Dan is Exai echt een parel!

Ik heb ook zeker twee erg fijne luisterbeurten gehad, maar de andere keren dat ik Exai heb beluisterd mis ik toch wel een beetje een lijn. Twee uur luisteren met veel van hetzelfde en vooral veel vaagheid word dan helaas erg saai.

Maar goed, ik zal Exai vandaag nog een keertje beluisteren en wie weet denk ik er binnenkort wel anders over.

Spanning in de vorm van opbouw en dergelijke is er inderdaad niet.
Maar ik vind het heerlijk hoe het duo hier constant voor donkere onderhuidse spanning zorgt.
Ook de beatchanges in sommige tracks zijn wel vet!

Die onderhuidse spanning merk ik soms ook wel, een nummer als Bladelores vind ik bijvoorbeeld erg sterk. Maar helaas zijn er ook genoeg nummers die dat gevoel niet bij mij oproepen, maar misschien moet ik dit album gewoon wat meer tijd geven. Amber en Untitled zal ik ook zeker eens beluisteren!

Vooralsnog trek ik cd 1 beter dan cd 2. Cd1 vind ik zelfs indrukwekkend. De eerste is melodieuzer, de tweede abstracter en nerveuzer. Herkenbaar?

Ik deel het enthousiasme van de meesten hier.
Ik kan het album nog niet helemaal goed 'overzien' (duurt altijd even bij Autechre albums), maar ik hoor al wel veel moois.

Favorieten tot nu toe zijn:
Deco Loc , Irlite (Get 0) (ontwikkelt zich mooi in de tweede helft van het nummer), VekoS (gaaf 'vol' beatwerk), Bladelores (deed me eerst wat langdradig aan, maar heeft me nu wel gepakt) en..
Spl9 !!! , ERG gaaf nummer dit , doet me erg denken aan een live-set van Autechre die ik ooit eens heb mogen meemaken, allemaal net wat harder en wilder, maar nog even gedetailleerd

Spl9 is wat mij betreft ook zeker een flink hoogtepunt. In de tweede helft het meest intense wapenfeit.

Zet bv. VekoS op repeat. Waanzinnig wat daarin allemaal gebeurt heb ik gemerkt en draait heerlijk door op repeat waarbij steeds nieuwe dingen opvallen. Kan 'm niets anders dan waanzinnig noemen nu, terwijl het eerst wat modderig en chaotisch klonk. Aanrader met open design koptelefoons heb ik gemerkt, daarbij viel die bij mij helemaal, terwijl het kort daarvoor al nagenoeg een vijfsterren track was voor me. Ik ga ook niet iedere keer voor 2 grote lange schijven zitten, ook niet met Selected Ambient Works II van Aphex Twin. Maar je mist toch wel wat speciaals als je nooit of nauwelijks iets ervan proper ervaart. Ook een dikke aanrader op wat verschillende systemen deze plaat te laten langskomen, steeds weer nieuwe elementen die opvallen en gevoelsbetekenis krijgen erdoor, meer dan bij menig ander werk.

Wat de muziek van dit album mij gevoelsmatig verteld is iets als: 'ga woekeren met je talenten, perfectie bestaat niet, maar het moment kan perfect worden aangegrepen'. Een loslaten geeft zoeen staat en het lijkt me dat dit iets is wat veel mensen kunnen gebruiken.

Al sinds zijn releasedatum wou ik deze plaat beluisteren, maar om de één of andere reden had ik altijd wel een 'excuus' om het uit te stellen. Nu had ik de afgelopen weken geen enkel excuus meer, waardoor ik eindelijk deze plaat kon beluisteren. En ik zou me beter schamen voor mijn uitstelgedrag, want dit is gewoon een verschrikkelijke goede plaat. Ik was altijd een beetje bang dat deze donkere mathematische (in de vorm van structuur) me niet zou liggen, maar Autechre heeft het tegendeel bewezen. Gelukkig lag deze plaat voor mij in het verlengde van al mijn favoriete drum & bass artiesten (Goldie, Digital, Photek, Source Direct, Foul Play, etc.) waardoor die angst onterecht bleek te zijn. Die tijdsduur mocht dan wel lang zijn (een hekelpunt die ik opgelost heb door de twee helften apart te beluisteren), de tijd vloog echter voorbij. Het is tevens ook een plaat waar je echt het gevoel hebt dat je onderdeel bent van de muziek die je hoort. Of die je fantasie genoeg voer geeft om absurde dingen te projecteren in je hoofd. Een gegeven dat ook werd versterkt door mijn hoofdtelefoon. Ben ik trouwens de enige die vindt dat deze plaat uitstekend geschikt is als een soundtrack voor een kwalitatieve sci-fi film als Blade Runner en de eerste twee delen van de Alien(s)-franchise?

Maar goed, ik ben blij dat mijn eerste kennismaking met Autechre geslaagd is, want met een goede start als deze kan ik met genoeg motivatie mijn ontdekkingsreis verderzetten in de discografie van Autechre.

Leuk reviewtje. Hierna zou ik Tri Repetae, Chiastic Slide of Untilted luisteren, soepele overgang vanaf deze. Sci-fi achtige beelden passen hier veelal zeker bij vind ik ook. Veel passages zijn alleen te wild en te uniek om bij een willekeurige bestaande sci-fi aan te sluiten. Misschien in actiescenes passend, maar het zou al gauw teveel de aandacht afleiden van het beeld. Dit soort muziek roept al z'n eigen beelden op. Hier heeft iemand een digitale visualisatie gemaakt voor z'n ervaring met het album.

IK heb volgens mij nog niks gelezen over mijn favoriete track op het album. Namelijk: Runrepik.
Mischien wel de meest pure track op het album. Er zit een superlekkere drive in het nummer. Voor mij klinkt het alsof je net ontsnapt bent uit een testkamer in een ruimteschip. En een deur doorgaat en in een smalle futuristiche ufo gang op de hielen word gezeten door kleine vervelende robotjes. Die net zo onderhuids willen kruipen als deze beat. Een spannend tafereel. Dat is de videoclip die ik in mijn hoofd te zien krijg. Ja dat is wat Autechre met je kan doen.
Verder nog hele toffe waves erboven en veel subtiele samples, breakjes en geluidswisselingen.

Voor mij Autechre zijn beste album. En beste uit 2013 samen met The Inheritors en R plus Seven. Wat was 2013 toch een mooi jaar in muziek en het beste muziekjaar dat ik meegemaakt heb.

En verder is Recks On echt superbruut. Mischien wel een soort trap/hip hop op zijn Autechres.

Wel wat over geschreven, namelijk: 'Runrepik' dacht ik eerst het minst te vinden. Nou dat is een flink beeldoproepende track met cinematische galmen àla Murcof over een footwork-achtige beat -zou passen bij beelden van science fiction actie . Dus net als jij vond ik het sci-fi beelden oproepen. Ook één van mijn favoriete tracks. Denk dat veel mensen initieel niet veel verder luisteren dan de kicks op de voorgrond. Helpt ook flink als je deze track luistert via een installatie of koptelefoon die een weidse enigzins cinematische soundstage ervaring kan weergeven. Zeker niet gek dat je dit de beste release van Autechre vind ook, op sommige dagen is 'ie dat voor mij ook.

Ze hebben in deze track ook een hiphop beat gesampled van The Geto Boys. Binnenkort is Autechre live te ervaren met deze sound (zoals gewoonlijk live vooral de dansbare kant, dus meer tracks als Runrepik en Recks On ), zie de artiest discussie pagina voor meer info.

Toch alweer een album van Autechre dat stilletjesaan begint te groeien. Een lange zit soms maar het abstracte in hun muziek bevalt me wel. Niet direct proberen van te begrijpen maar gewoon ondergaan en de rest komt vanzelf. Ga me nu een tijdje focussen op de albums die ik al van hen heb gehoord en die langzaam laten groeien maar het boeit me allemaal genoeg om verder door te gaan met Chiastic Slide, Amber, Oversteps en Quaristice (de zwakste als ik op de ratings moet verder gaan).

On topic is deze Exai dus een hele brok Autechre maar toch ook weer een album dat me aangenaam heeft verrast.

Inderdaad. Mogelijk spelen ze ook nog met de uitspraak (net als bij L-event (Eleventh)). De titel van dit elfde album spreek je eigenlijk gewoon uit als X I (Ex Ai).

De afsluiter YJY UX is trouwens (nog steeds) erg genietbaar (maar waar dié letters voor staan blijft een raadsel).

Ja, de achtergrond.
En niet alleen bij dit werk. Heb al zeer lang de indruk dat de meeste mensen (die ik ken) over het algemeen niet verder lijsteren dan de voorgrond, eender welke muziek.
Ik heb zo'n 2 maand geleden eindelijk eens speakers gekocht, maar het meer dan 3 jaar 90% van mijn muziek via een goede koptelefoon beluisterd en, zeker bij muziek als deze, krijg je veel meer te horen.