Woodkid - The Golden Age (2013)

Dit is alvast een release om naar uit te kijken!

YouTube - WOODKID - The Golden Age - March 18 2013

Absoluut. Hopelijk wordt het net zo mooi als de nummers die we tot nu toe hebben gehad.

Daar hebben we lang op moeten wachten zeg!

Daar heb je zeker gelijk in. Ben zeer benieuwd naar dit hele album. Iron EP beloofde al veel goeds. Hopelijk wordt dit een knaller van jewelste.

Run Boy Run is lekker bombastisch en ook qua clip in de stijl van het fantastische Iron. Bevalt me wel.

En weer een mooie clip (I Love You).

sowieso zwaar op repeat dat nummer, voor mij het beste woodkidnummer tot nu toe.

Hier ben ik dus best nieuwsgierig naar. Middels Iron kwam ik voor het eerst sinds 15 jaar weer bij een game uit nl. Assassin's Creed, die ik helemaal geweldig vind. Opvolger Run Boy Run klinkt ook helemaal goed. Ben erg benieuwd of hij dat niveau een heel album kan vol houden.

Alleen voor deze man zou je toch al naar motel mozaique gaan.

Waarom staan Iron & Run Boy Run niet achter elkaar? Ik kijk heel erg uit naar de lp release maar dat valt me wel een beetje tegen!

Drie knoeperds van singles, allemaal in dezelfde lijn (zo ook de schitterende videoclips).... wat zou het album gaan brengen? Want buiten deze dansbare nummers konden we op de eerste EP ook rustige folky tracks horen. Waar zou de nadruk op komen te liggen voor wat betreft The Golden Age?

Opener en tevens titeltrack maakt al duidelijk dat we alle kanten op kunnen: de dansbaarheid van de singles is aanwezig maar de bombast is in een andere vorm gegoten. Zo kom je nog eens binnen met je debuut-album!
Yoann Lemoine is geen ster-zanger maar juist die wat fletse stem in combinatie met de opzwepende muziek is dusdanig apart dat het weet op te vallen.

En dan hakt Run Boy Run er in: een nummer die nog steeds niet verveelt en nog even krachtig klinkt bij zijn 25e luisterbeurt als ten tijde van zijn 1e. Oh wat had ik dit live graag mee willen maken maar ik kan niet bij alle concerten aanwezig zijn dus voorlopig staat Woodkid nog steeds even op het verlanglijstje.
Trouwens wel erg knap om de grote zaal van Paradiso uit te verkopen als je nog niet eens een debuut uit hebt of ergens anders een grote naam door hebt.

The Great Escape start zoetsappig maar slaat al snel om in een ADHD track vol blazers, toeters en bellen. Groots, pompeus en vooral dwingend. Is dit over the top of niet? Je zou het haast gaan denken maar hier kun je gewoon niet stil blijven zitten en dat is heerlijk. En voort gaat ie weer....

Boat Song neemt gas terug en dan blijkt de stem van Lemoine iets rustgevends te hebben in combinatie met de piano die al snel begeleiding krijgt van vervreemdende geluiden die de boel op een spacy manier weten te kruiden en ja, ook hier ontbreken de blazers verderop in het nummer zeker niet. Toch blijft het hier wel binnen de lijntjes en dat is knap gedaan.

I Love You kennen we inmiddels al weer een aantal weken. Ook dit nummer is voorzien van een prachtige zwart-wit video en is even opzwepend als de twee eerste singles en toch heeft het iets ingetogens t.o.v. die twee. Het is een krachtig nummer dat aan alle kanten klopt. Het pulserende ritme heeft iets hypnotiserends en dat maakt beluistering een bijzondere ervaring.

The Shore heeft een wat melancholieke sfeer. Niet met de folk-inslag van de debuut EP maar met een licht klassieke aanpak. Een fijn rustpunt tussen al deze overweldigende pracht en praal.

Het klassieke gevoel verdwijnt op Ghost Lights dat sterk leunt op percussie. De andere ingrediënten horen we ook terug: wederom een flinke portie blazers en een grootse opbouw.
Toch merk ik hier wel dat Woodkid moet oppassen..... dit lijkt onderhand een trucje te worden, een fijn trucje weliswaar maar hoe lang blijft het houdbaar?!

Op Shadows krijgen we in elk geval een intro met een romantisch, klassieke inslag. Je hoopt gewoon dat de trommels en trompetten even achterwege blijven en dat gebeurt dus ook want dit nummer is een muzikaal intermezzo.

Stabat Mater doet wat de titel al lijkt te beloven. Alsof hare majesteit langzaam naar binnen schrijdt zo klinkt dit nummer.

Vervolgens gaat Woodkid door op Conquest of Spaces dat wederom doet wat je onderhand kunt verwachten van de man. Het is allemaal geweldig maar tegelijkertijd doet het mij ook beseffen dat het unieke, het verrassende die ik op de EP's hoorde er zo een beetje vanaf gaat. Onvermijdelijk wellicht maar toch jammer. De overrompeling is verdwenen.

Falling is een soundscape van 45 seconden waardoor we al snel aankomen bij Where I Live dat wat ingetogener over komt. Misschien mis ik dat wel een beetje op dit album: die folk getinte tracks van de eerste EP. Dit nummer maakt dat gelukkig wel goed maar folky is het allerminst.

En dan komt zo tegen het einde die spetterende debuutsingle Iron. het is en blijft een ijzersterk nummer dat erg indrukwekkend is door de grootse sound. Echt zo'n nummer dat je live moet beleven. Een heerlijke uitsmijter van The Golden Age maar nog niet helemaal...


...... want The Other Side is het laatste nummer. Klokkenspel en piano: ja, ja ze zijn er weer.
Het is een statige afsluiter. Vorstelijk neemt Woodkid afscheid van zijn onderdanen. De balkondeuren sluiten weer en het volk mag nog even juichen.

Juichen kunnen we ook voor dit album met de kanttekening dat we hier ook wel een beetje met het bekende 'overdaad schaadt' te maken hebben. Iets meer afwisseling was mooier geweest en had het album in z'n totaliteit krachtiger gemaakt.
Maar verder: fijne sound en wel verfrissend in het huidige muzikale landschap.

Na uiterst succesvolle singles komt Woodkid met zijn hooggespannen debuutplaat vol theatraal bombast. De 29-jarige Yoann Lemoine weet strijkers, blazers en bombastische percussie te combineren met genoeg songwriterschap om dit over de gehele lengte te laten boeien.

Met een geschiedenis in de filmmakerij is het niet alleen de muziek waarin Woodkid zich laat uiten. Het is niet voor niets dat de awardwinnende video van Iron al 19 miljoen hits op Youtube heeft en dat artiesten staan te dringen om hun clip te laten schieten door deze Fransman. Lana Del Rey heeft met de clip Born To Die zelfs al bijna 100 miljoen hits bereikt, uiteraard een groot aandeel voor het liedje en de zwoele lippen van Del Rey, maar het succes dankt Del Rey niet in de laatste plaats aan een prachtige sfeersettende videoclip uit handen van Lemoine.

Naast videoclips, prijzenwinnende reclames en korte films weet de veelzijdige Lemoine zich ook geliefd in de modewereld waarbinnen hij de Dior Homme collectie van deze winter laat optuigen met een 10 minutenlang pompende versie van Iron. Een donkere collectie doorspekt met jaren '40 achtige oorlogssentimenten, waarvan je bij het zien al snel gaat denken dat de muziek van Woodkid als inspiratie heeft gediend voor de designers van Dior.

The Golden Age is een conceptplaat geworden dat in een periode van 50 minuten de eerste 30 levensjaren van Lemoine onder de loep neemt. Een zeer persoonlijke plaat vol twijfel en persoonlijke strubbelingen waarbinnen vragen en onzekerheid omtrent geaardheid ongetwijfeld een belangrijke rol hebben gespeeld. Met dit album zegt Lemoine eigenlijk, ik heb me 30 jaar getraind en ben nu klaar om vol zelfvertrouwen in het volwassen leven te stappen.

Dit uitblazen van een levensfase lijkt Woodkid bijna letterlijk te doen met een overdaad aan trompetgeschal, tromgeroffel en strijkgeraas. Een over de hele plaat terugkomende combinatie die wonderwel over de gehele linie boeiend blijft. Dit met name door het klasse songwriterschap van Lemoine. Het theatrale met de vocale vibrato waarmee ook Woodkid regelmatig weet te schitteren geraakt bij veel gelijkgeaarde artiesten regelmatig tot een trucje, The Golden Age geeft zich hierin gelukkig knap gedoseerd weg, waardoor irritatie als ook enige geaardsheidsdiscussie volledig weg blijft van de werkelijke context van deze plaat.

Daar is tie dan, lang naar uitgekeken, het debuut van Woodkid. Na een overdonderde kennismaking met Iron en tegelijkertijd ook de herkennismaking met gamen middels Assassins Creed, werd ik wel heel nieuwsgierig naar deze fransman. Die een soort van mannelijke equivalent van Lady Gaga is als het gaat om vernieuwende ideetjes op het gebied van muziek, video en zelfs mode. Het album stelt in i.i.g. niet teleur en voldoet aan de verwachtingen. Dat er meer van zulks een bombast a la Iron erin zou zitten verbaasd mij niet. Het zou alleen jammer zijn als het een soort van Iron 1,2 en 3 armoede zou worden en dat is niet het geval. Wel zijn Run Boy Run en Iron toch wel van een buitenklasse en springen er met gemak boven uit. Maar opener The Golden Age of het barokke Stabat Mater geven ook een eigen draai eraan. Er zijn voldoende rustmomenten om niet bombastmoe te worden en Woodkid neemt je mee door een 14tal nummers die relatief kort zijn, maar wel passend. Wat gezegt zou kunnen worden is, dat de volheid de hoofdtoon voert en de troef is en dat zijn stem daarentegen wat vlak is. Als je even de peer bij de appel erbij haalt; zo'n album als de laatste van Nick Cave is maakt met minder middelen bij mij wel een grotere indruk. Deze is vooral lekker voor de volume knop. Een sterk debuut en zeker een act die live wel het e.e.a. kan laten zien.

Madjack verwoordt mijn mening goed. Op zich is het wel gevarieerd, maar de bombast voert de boventoon. Bovendien vind ik de singles teveel uitsteken boven de rest van het album. Dat zegt echter ook wat over de kwaliteit van die singles. Met name I Love You is van ongekende klasse.

Mijn verwachtingen waren natuurlijk ook gewoon te hoog. Het is een goed album, geen wereldschokkende plaat.

Vier sterretjes...

Moet zeggen dat mijn verwachtingen ook torenhoog waren en dat ze maar gedeeltelijk zijn vervult. Toch merk ik naarmate ik dit album meer luister dat er ook meer favorieten op dit album komen. Zo zijn Where I Live en The Shore toch ook wel enkele hoogtepuntjes naast de singles. Deze muziek komt inderdaad nog beter tot z'n recht met de fantastische beelden die Yoann Lemoine als geen ander kan maken. Live zou ik hem nog zeker wel een keer willen aanschouwen. Ook ik had graag gewild dat er gekozen zou zijn voor een paar echte folk nummers. Een Nummer als Brooklyn had niet misstaan op dit album. Al met al toch een prima album

Vernieuwend en het blijft boeien. Vooralsnog gewoon de volle mep.
Zwakke plekken betekent minpunten, maar die zwakke plekken kan ik vooralsnog niet ontdekken.

Wat klinkt dit heerlijk zeg! Die eerste drie nummers zijn echt een geweldige opening. Over-the-top gearrangeerd en juist dat maakt deze nummers zo goed. The Golden Age en The Great Escape zijn niet de beste nummers, maar zijn wel uitermate genietbaar.

Conquest of Spaces maakt meteen veel indruk. Net zoals Run Boy Run en I Love You dat gedaan hebben toen die net waren uitgebracht. De intro is echt heerlijk (die werd niet voor niets ook al in de albumtrailer gebruikt) en dit zou zomaar eens de volgende single kunnen worden. Als die er komt. Succes gegarandeerd.

Nietszeggende bombast.

In een woord GEWELDIG

Ik hou ervan!

Klinkt lekker bombastisch, op sommige momenten misschien iets teveel van het goede. Maar het luistert wel lekker weg.

Voor nu 3,5 sterren.

Bombast, maar nergens plat, zo leg ik ook uit in mijn recensie. Ik vind dit een erg fijn album, al blijft Iron voor mij wel het hoogtepunt.

Woodkid streeft een dramatisch groots geluid na, en doet dat uiterst effectief, hij brengt zeker wat teweeg, maar gaat zich naar mijn mening nu toch wat te buiten met kerkklokken en strijkers. Yoann had dat wat beter mogen doseren; nu komt het wat te gekunsteld en bombastisch over om het een heel album vol te houden.

Zoiets. Vooral die eerste 2 nummers zijn echt matig. Een schitterend nummer als Boat Song staat hier dan weer onderaan. Zelfde geldt voor The Shore.

Deze plaat ook net vandaag voor het eerst gehoord. Vond hem wel aardig en bij mij maakt de bombast juist de plaat, want de zang zit in dat wat vervelende hoekje wat de laatste tijd nogal vol zit.

Stabat Matar is echt het toppunt van bombast. Bij dit nummer zie ik beelden voor me van een veldslag tussen twee 100.000-koppige legers, een ontdekkingsreiziger die op één reis zowel Indië, Ausralië als de beide Amerika's ontdekt of Atlas die de wereldbol op zijn schouders neemt. Eigenlijk is het hier wel wat over-the-top, maar voor een zo'n nummer wil ik dit wel door de vingers zien

Verder is dit gewoon een heerlijk album. Ik houd van deze sound. Ondanks dat Woodkid veel gebruik maakt van dezelfde onconventionele instrumenten gaat het mij niet vervelen. Ieder nummer is toch weer duidelijk anders dan de vorige.
Run Boy Run, I Love You en Conquest of Spaces zijn mijn favoriete nummers, maar ook van het titelnummer, The Great Escape of Ghost Lights kan ik erg genieten. Zelfs Boat Song (waar ik in eerste instantie weinig aan vond) ben ik erg mooi gaan vinden. 4,5 sterren zijn meer dan verdiend.

Lekker album hoor. Hilarisch om hier een daar te lezen (op de site waar de meeste saaie singer songwrites pronken in alle lijsten) dit dan al niet meer word gewaardeerd door de bombast. Beetje zo een woord wat kennelijk niet mag in de muziek net als kleurtjes al snel angst bij de filmliefhebber op het voorhoofd vertonen. Zie hier een muzikant die niet weer wil klinken als een ander popbandje of de jaren 70tig zo leuk vond dat het maar weer eens moet worden overgedaan. Hulde voor de bombast! Graag zo leeg mogelijk, wat dat ook mag betekenen.

Horen jullie in Conquest of Space ook niet Bliss van Muse? Het intro lijkt er echt ontzettend veel op. Muse is natuurlijk ook een band van het bombast, net als Woodkid.

Mij doet het sterk denken aan de muziek uit de film Koyaanisqatsi (Philip Glass). Beide projecten hebben ook een bepaalde verwante manier om met indrukwekkend grote gebaren een kleiner onderliggend verhaal te vertellen. Geen toevallige link, vermoed ik. Zeker gezien de uitgesproken audiovisuele interesse van Woodkid, en op dat vlak is Koyaanisqatsi must-see materiaal.

Koyaanisqatsi? Dat is zeker geen link die ik zou leggen. Alleen al vanwege het feit dat er geen enkele zang in de (muziek van de) film zit.

Daarbij leunt die film totaal op het herhalende, tot het moment dat het (bijna) hypnotiserend wordt. Een heel stuk minimalistischer dan dit liedjesalbum.

Muzikaal gezien heb ik het enkel over Conquest of Spaces (in reactie op het bericht van Snoeperd). Verder trek ik ook niet echt vergelijkingen tussen de film en dit album, ze verschillen inderdaad erg sterk in beleving, ik leg gewoon een link. Dat was misschien niet zo duidelijk...