Woodkid - The Golden Age (2013)

Drie knoeperds van singles, allemaal in dezelfde lijn (zo ook de schitterende videoclips).... wat zou het album gaan brengen? Want buiten deze dansbare nummers konden we op de eerste EP ook rustige folky tracks horen. Waar zou de nadruk op komen te liggen voor wat betreft The Golden Age?

Opener en tevens titeltrack maakt al duidelijk dat we alle kanten op kunnen: de dansbaarheid van de singles is aanwezig maar de bombast is in een andere vorm gegoten. Zo kom je nog eens binnen met je debuut-album!
Yoann Lemoine is geen ster-zanger maar juist die wat fletse stem in combinatie met de opzwepende muziek is dusdanig apart dat het weet op te vallen.

En dan hakt Run Boy Run er in: een nummer die nog steeds niet verveelt en nog even krachtig klinkt bij zijn 25e luisterbeurt als ten tijde van zijn 1e. Oh wat had ik dit live graag mee willen maken maar ik kan niet bij alle concerten aanwezig zijn dus voorlopig staat Woodkid nog steeds even op het verlanglijstje.
Trouwens wel erg knap om de grote zaal van Paradiso uit te verkopen als je nog niet eens een debuut uit hebt of ergens anders een grote naam door hebt.

The Great Escape start zoetsappig maar slaat al snel om in een ADHD track vol blazers, toeters en bellen. Groots, pompeus en vooral dwingend. Is dit over the top of niet? Je zou het haast gaan denken maar hier kun je gewoon niet stil blijven zitten en dat is heerlijk. En voort gaat ie weer....

Boat Song neemt gas terug en dan blijkt de stem van Lemoine iets rustgevends te hebben in combinatie met de piano die al snel begeleiding krijgt van vervreemdende geluiden die de boel op een spacy manier weten te kruiden en ja, ook hier ontbreken de blazers verderop in het nummer zeker niet. Toch blijft het hier wel binnen de lijntjes en dat is knap gedaan.

I Love You kennen we inmiddels al weer een aantal weken. Ook dit nummer is voorzien van een prachtige zwart-wit video en is even opzwepend als de twee eerste singles en toch heeft het iets ingetogens t.o.v. die twee. Het is een krachtig nummer dat aan alle kanten klopt. Het pulserende ritme heeft iets hypnotiserends en dat maakt beluistering een bijzondere ervaring.

The Shore heeft een wat melancholieke sfeer. Niet met de folk-inslag van de debuut EP maar met een licht klassieke aanpak. Een fijn rustpunt tussen al deze overweldigende pracht en praal.

Het klassieke gevoel verdwijnt op Ghost Lights dat sterk leunt op percussie. De andere ingrediënten horen we ook terug: wederom een flinke portie blazers en een grootse opbouw.
Toch merk ik hier wel dat Woodkid moet oppassen..... dit lijkt onderhand een trucje te worden, een fijn trucje weliswaar maar hoe lang blijft het houdbaar?!

Op Shadows krijgen we in elk geval een intro met een romantisch, klassieke inslag. Je hoopt gewoon dat de trommels en trompetten even achterwege blijven en dat gebeurt dus ook want dit nummer is een muzikaal intermezzo.

Stabat Mater doet wat de titel al lijkt te beloven. Alsof hare majesteit langzaam naar binnen schrijdt zo klinkt dit nummer.

Vervolgens gaat Woodkid door op Conquest of Spaces dat wederom doet wat je onderhand kunt verwachten van de man. Het is allemaal geweldig maar tegelijkertijd doet het mij ook beseffen dat het unieke, het verrassende die ik op de EP's hoorde er zo een beetje vanaf gaat. Onvermijdelijk wellicht maar toch jammer. De overrompeling is verdwenen.

Falling is een soundscape van 45 seconden waardoor we al snel aankomen bij Where I Live dat wat ingetogener over komt. Misschien mis ik dat wel een beetje op dit album: die folk getinte tracks van de eerste EP. Dit nummer maakt dat gelukkig wel goed maar folky is het allerminst.

En dan komt zo tegen het einde die spetterende debuutsingle Iron. het is en blijft een ijzersterk nummer dat erg indrukwekkend is door de grootse sound. Echt zo'n nummer dat je live moet beleven. Een heerlijke uitsmijter van The Golden Age maar nog niet helemaal...


...... want The Other Side is het laatste nummer. Klokkenspel en piano: ja, ja ze zijn er weer.
Het is een statige afsluiter. Vorstelijk neemt Woodkid afscheid van zijn onderdanen. De balkondeuren sluiten weer en het volk mag nog even juichen.

Juichen kunnen we ook voor dit album met de kanttekening dat we hier ook wel een beetje met het bekende 'overdaad schaadt' te maken hebben. Iets meer afwisseling was mooier geweest en had het album in z'n totaliteit krachtiger gemaakt.
Maar verder: fijne sound en wel verfrissend in het huidige muzikale landschap.

Hopla, halfje erbij tot 4****. Terwijl ik aanvankelijk vooral werd aangetrokken door de aanstekelijke mix tussen indie en bombast, kunnen nu ook de iets rustiger songs mij bekoren.

Duidelijk een groeiertje, dit album. Favoriet met voorsprong blijft Run Boy Run. Verslavend, die roffelende drums