Alquin - The Mountain Queen (1973)

Kijk, een hele vooruitgang! Waar op het eerste album de band heel aardig pingelt, vind je op The Mountain Queen echte composities. The Dance is een flinke kluif, maar door de toevoeging van de toetsen (of ze zijn nu veel beter te horen), klinkt het geheel een stuk spannender. De zanger wordt vaker en effectiever ingezet. Nog altijd Job Tarenskeen geen geweldige zanger, maar wat hij hier laat horen is absoluut niet verkeerd. Dit album is duidelijk spannender dan de voorganger. Gestructureerder en regelmatig zelfs wat trippy. Het zijn de drie lange nummers die de aandacht trekken. De titeltrack bouwt goed op en de afsluiter swingt behoorlijk! Het is echt heel leuk hoe er steeds gewisseld wordt tussen de gitaar, de dwarsfluit, de toetsen en (jawel, hier geen problemen mee) de saxofoon. Voor nu vier sterren, maar ik sluit een verhoging in de toekomst niet uit.

1. The Mountain Queen
2. Marks

De verbetering die nodig was, is doorgevoerd. De zang is nog niet ijzersterk, maar absoluut niet hinderlijk meer. Zodoende is er nog meer aandacht voor de instrumenten en die mogen er wederom zijn. 'Funky' is iets dat ik voorheen als positieve term niet zou hebben verbonden aan progrock, maar Alquin slaagt er goed in. Geeft wederom aan dat er hier in de jaren '70 een hoop eigenzinnigheid en kwaliteit rondliep. Ben het met Ruud eens dat de lange nummers beduidend het beste zijn, maar ook de rest mag er zeker wezen. Topplaat!

Voorlopige tussenstand:
1. The Mountain Queen
2. Marks

Nog net zo fris als het debuut en met zonder uitzondering sterke composities. Uiteraard vragen de drie lange nummers om de meeste aandacht (de twee allerlangste staan bij de Statistieken dan ook met grote voorsprong op de eerste twee plaatsen van de Favoriete Tracks, en ik doe daar aan mee), maar de korte stukken mogen er ook zijn, met Soft-eyed woman dat me aan Focus doet denken (een gitaarnummer met fluitsolo, mooi idee) en Convicts of the air met dat hypnotiserende "vooruit-echoënde" gitaarnootje en dat einde met sax, fluit en (even later) elektrische gitaar in unisono. Sowieso voelt dit album als meer gitaar-georiënteerd aan, hoewel ik het moeilijk zou vinden om dat "cijfermatig" hard te maken – misschien hebben de toetsen en de blaasinstrumenten wel evenveel speeltijd, maar wat bij mij beklijft is de indruk van een iets belangrijker rol voor de gitaar, zowel ten opzichte van Marks als in verhouding tot de overige instrumenten op dit album. Hoe dan ook zorgen al die verschillende melodie-instrumenten (gitaar, piano, orgel, fluit, sax, viool) er voor dat ook deze tweede plaat weer enorm kleurrijk en afwisselend is, hetgeen ook een zeer hoge draaibaarheidsfactor in de hand werkt. Zoals gezegd een foutloze plaat, maar mijn favoriete passage wordt toch gevormd door de subtiele manier waarop het openingsnummer door de laatste wegstervende anderhalve minuut wordt afgebouwd, inclusief vanaf 12:30 die prachtige glissando-nootjes van de gitaar.

Dit is vind ik hun beste album.
Marks 2de.
Daarna met de bezettingswisselingen werd het in mijn ogen toch wat minder spannend.

De eerste twee albums zijn op 1 disc uitgebracht een tijdje terug... Laat ik deze twee albums nou zo'n beetje het vaakst draaien. Het musiceer plezier druipt er van af. Opnames zijn ook heerlijk vet, met veel bass drum en bass... wat nog wel eens wil ontbreken bij 70-er jaren opnames.