Trixie Whitley - Fourth Corner (2013)

eindelijk...:)
the greatest voice

Benieuwd.... Wordt tijd dat deze dame eens echt doorbreekt en niet blijft hangen in de categorie 'veelbelovend'.

Ja hier kijk ik naar uit!!!

Hoera!! Eindelijk is ie er dan, het eerste album van Trixie!

Need Your Love is alvast een prachtige single! Ik heb het volste vertrouwen in dit debutalbum.

die single valt me tegen. stelt muzikaal bitterweinig voor, gelukkig heeft ze een buitengewone stem.

vind ik breathe you in my dreams toch heel wat beter.

en in belgie als humo - abonnee te koop splinternieuw voor 6,90 euro , te gek , ik ga hem straks bestellen , eindelijk eens de dochter van een vader met beiden veel talent !

niet enkel voor de abonnee's, zal eind januari ook gewoon bij de humo zitten , ben eens benieuwd ernaar

Check Ahead: Trixie Whitley, 'Fourth Corner' - Soundcheck - soundcheck.wnyc.org

Hier kan je nu al het volledige album checken !

Wow dit is toch boven mijn verwachtingen hoor zeker na haar single: "Need Your Love" dat ik toch haar minste nummer tot nu toe vind, maar ze heeft blijkbaar haar mooiste nummers nog achtergehouden. Sterk debuutalbum !

Grote klasse, overtreft de verwachtingen.

Artikel in de Humo over haar debuut:

http://www.trixiewhitley.com/wp-content/uploads/2013/01/Humo_20130122_p144_764630055.pdf

Volgende week trouwens bij de Humo te verkrijgen voor maar €6,90 extra!

Black Dub was wel leuk . Met de topper I Believe in You, waarin de stem van Trixie erg goed uit de verf komt!

Ben benieuwd

Dan hoop ik toch echt dat hij bij een dichtstbijzijnde boekenhandel te vinden is want de 5 nummers die ik heb gehoord zijn echt heel goed. Weer zo'n goede muzikant uit Gent, er zit volgens mij iets in het water daar! Deze maand hadden we namelijk ook al The Black Heart Rebellion die met een bijna unieke sound kwamen op Har Nevo.

De 5 nummers die ik heb gehoord (3 nummers op Soundcloud en 2 nummers op de website van Studio Brussel) zijn allemaal compleet verschillend. Need Your Love is een vrij toegankelijk soulnummer terwijl Breathe You In My Dreams een prachtige gospelnummer is. Wat een stem! Extreem soulvol en het wordt nergens glad of overdreven. Of Never Enough hoor ik dan weer bluesy gitaren.

Pieces is een kippenvelopwekkende ballad terwijl Silent Rebel Pt. 2 juist weer een vrij rauw nummer is met duistere gitaren. Daar hou ik van, iemand die verschillende stijlen beheerst. Ik wil deze plaat graag helemaal horen.

TrIxie Whitley is daar dan eindelijk met haar debuutalbum. (eigenlijk haar 2de album maar haar 1ste album zit ergens ver weg in een kluis bij sony) Nu vindt ze dat zelf niet zo erg en misschien is dit wel een voordeel voor haar carrière. Trixie is de dochter van Chris die jammer genoeg veel te vroeg is heen gegaan, ze heeft nog meegewerkt aan zijn laatste album. Na haar samenwerking met Daniel Lanois in de groep Black Dub zijn de verwachtingen voor dit album heel hoog. De hoge verwachtingen werden een beetje in een deuk gegooid toen ik voor het eerst “Need Your Love” hoorde, wat een teleurstelling was dat. Toen de teleurstelling al wat weg was en ik het lied nog eens beluisterde bleek het toch om een groeier te gaan bij mij. Daarmee kwam de interesse voor dit album terug en zeker ook al omdat “Breathe You in My Dreams” , die al vroeger te beluisteren was meer dan aan mijn verwachtingen voldeed.

De verwachtingen werden al direct overtroffen toen ik "Irene" door mijn boxen hoorde . Een geweldig drumloopje (gemaakt door een vriend van haar Dougie Bowie die nog bij Iggy Pop heeft gespeeld), dat tesamen met in het begin een de gezapige stem van Trixie en dan die prachtige uithalen. Prachtig die woede in het refrein omdat ze haar vrijheid kwijt is door de orkaan: Irene. Op "Never Enough" gaat het wat meer de popkant uit maar toch zit hier haar eigenheid in die je in al haar liedjes terug vindt waardoor ze in kwestie bijna een eigen genre uitvindt. "Never Enough" heeft trouwens ook een weerkerend deuntje over heel het nummer, wat het heel integrerend maakt. Daarna hebben we weeral een favoriet van mij “Pieces”. Mag ik hier Daniel Lanois bedanken voor zijn koffiepauze? Ik doe het toch maar hoor want anders zouden we dit prachtige lied nooit te horen krijgen. Toen Trixie bij Black Dub speelde ze op een ochtend wat melodietjes op de piano en daar is dit lied uitgekomen. Heerlijk rustig liedje waar de sterkte van Trixie tot het hoogtepunt kan komen namelijk haar stem, maar ook muzikaal zit dit nummer gewoon perfect in elkaar.
“Need Your Love” is niet direct mijn favoriet zoals je misschien wel al weet, maar ook dit nummer zit heel goed in elkaar. Geen idee waar ik het haal maar het is net een Radiohead nummer maar dan zonder electronica en met een prachtige soulstem op in plaats van de klagende zang van Thom Yorke. Het refrein blijft wel een minpunt in dit nummer. Het volgende nummer “Silent Rebel pt. 2” heeft een prachtige sfeer. Die sfeer creëerde ze door Noord-Afrikaanse ritmes te combineren met strijkers uit het Midden-Oosten. Dit allemaal gecombineerd met nog eens spoken word om haar frustratie uit te drukken over de algehele wantoestand in de wereld. De spoken word past trouwens heel goed op dit nummer en ik zou het zeker aanraden aan haar om dit meer te gebruiken. Ik luister graag naar haar of ze nu praat of zingt het maakt niet uit.
“Breathe You in My Dreams’ heeft dan weer een prachtig pianoloopje in het begin. Dan de drums die erbij komen, daarna haar stem die er eerst zachtjes bijkomt, daarna langzaam aan wat harder, dan komt dat pianoloopje ook nog eens terug. Kortom dit lied zit zo goed in elkaar. Haar geliefde kan niet anders dan tranen in zijn ogen krijgen toen hij dit lied hoorde. Trixie zat toen namelijk in een lange astandsrelatie toen ze dit lied schreef. Een lied die recht uit haar dromen kwam. Haar geliefde ademt misschien in haar dromen maar haar stem ademt gewoon soul uit haar hart. Dit doet me zachtjes aan dromen van haar. In het volgende lied “Gradual Return” haalt ze me al direct uit mijn dromen, door een mooi uptempo nummer. Ook dit zit muzikaal heel erg sterk in elkaar want dit album blinkt niet alleen qua stem uit, maar ook van positieve eigenzinnigheid (want geef toe, ze zou zo gewone popnummers kunnen schrijven waardoor heel de wereld aan haar voeten ligt) en ook qua muzikaliteit.
Van Uptemponummers gesproken, daar komt “Hotel No Name”. Ook dit nummer heeft iets wederkerends maar mij niet gelaten, je zou denken dat dit uptempo gitaardeuntje niet zou passen bij haar soulstem, maar na 1 seconde haar stem te horen weet je wel weer beter. Dit nummer ademt trouwens een heel andere sfeer uit. Ze maakt hier trouwens ook weer passend gebruik van spoken word (ook al doet ze het hier op een andere manier dan in het andere nummer). Nu 1 van mijn favoriete nummers van dit album (oh ja het zijn bijna allemaal favorieten) maar dit is misschien wel mijn favoriet. Weer zo’n prachtig rustig nummer waar ze met zoveel passie zingt dat het er vanaf druipt. Het rustig spelen op de gitaar en haar passionele stem met dan naar het einde toe nog een heerlijk pianostukje dat het lied helemaal afmaakt. Dit is trouwens een nummer dat ze schreef in het stadje Morelia in Mexico, waar ze enige tijd woonde nadat ze haar echte eerste plaat was kwijtgespeeld.
Moest je na dit nummer nog niet emotioneel geraakt worden, dan ben je dat zeker na het horen van het titelnummer “Fourth Corner”. Ook hier zingt ze weer zo passioneel dat je gewoon in de sfeer wordt geblazen. Dit lied heeft ze trouwens geschreven in Marokko. Daarna hebben we nog de sterke afsluiter waar ze zingt over haar passie voor muziek die ze helemaal uitstraalt in dit album. Op het einde zegt ze nog: “I Think That’s Enough”. Hier moet ik haar toch eventjes tegen spreken want ik heb helemaal niet genoeg van haar na deze 11 liedjes, gelukkig hebben ze hier de repeatknop voor uitgevonden. Deze gaat op repeat alleszins tot het concert in de Ancienne Belgique op 9 maart. Wie nog geen ticket heeft voor een liveoptreden van haar, koop dan nu direct een ticket voor ze te groot is om haar te zien in kleine zalen.

Dit album heeft muzikaal misschien niet veel met soul te maken maar dit album blaast, ademt, droomt, passioneert zich gewoon in soul. Dit album is iets unieks en dit kunnen we maar beter met al onze passie voor muziek bewaren.

Interessant stuk. Ik ga ook maar eens een Humo kopen.

Vanaf vandaag is Fourth Corner op de Luisterpaal te beluisteren. Het blijkt nu dat de CD 15 nummers bevat terwijl de Humo-versie er 11 heeft. Er staan 4 bonustracks op: Like Ivy, Strong Blood, A Thousand Thieves en I'd Rather Go Blind.

Dit album ga ik zeker kopen, het is echt ijzersterk. De nummers zijn allemaal heel verschillend maar overal hoor je de soul. Nergens wordt het glad, overdreven of zeikerig. Trixie Whitley heeft echt een prachtige stem die je echt raakt. Uitschieters zijn er niet echt omdat de plaat zeer constant is in de positieve zin. Voor een beoordeling is het nog te vroeg, maar dat gaat richting de 4,5 ster.

Trixie Whitley draagt een geschiedenis in zich. Het muzikale verleden stroomt door haar aderen, woedt doorheen d’r hele lichaam om vervolgens het strot uit te komen. Met het grootste gemak verandert ze haar diep vibrerende soulstem in grauwe rockgrollen en slikt ze de hoge bluesnoten in om een oude gospel te huilen. En waarom geen streep spoken word ertussen. Een artieste die tegelijk Tom Waits in de bloemetjes zet, Donny Hathaway weer tot leven wekt en -recenter- James Blake een knipoog toewerpt. Zonder ook maar in iemands vaarwater te komen. Haar eigen leergierigheid heeft Trixies stem zijn unieke rekbaarheid gegeven. Van een ongelooflijke diepgang maar van een even ongedwongen speelsheid, die Trixie weer even tot de frisse twintiger maakt die ze werkelijk is.

Want ook muzikaal komen enkele muzikale catacomben weer tot leven: Waits, Hathaway, het is slechts het topje van de ijsberg. Gegrond met de traditionele gereedschappen, is het voornamelijk de sobere aanpak die Fourth Corner zijn kenmerkende karakter geeft. Vaak ligt de nadruk op één enkel instrument. Of ze nu voortgestuwd wordt door de drumcomputer, een krachtig gitaarspel de hoofdrol neemt of de strijkers meer naar voor schieten, het complementeert telkens haar plastische stemgeluid en de daarmee gepaard gaande interne stormen. Intiem of een dikke vuist makend, elk nummer overtuigt. Geen doekjes om winden, de sound van Fourth Corner staat gewoon als een huis.

Tussen de zoekende teksten door lijkt ze met dit debuut haar muzikale zoektocht eindelijk thuis te brengen: Trixie Whitley heeft haar plaats gevonden in de geschiedenis. Nu reeds. Ware het niet voor haar onmiskenbare talent, het zou een moeilijke tweede gaan geworden...

Fourth Corner is een ijzersterk album dat alle kanten op gaat, maar toch heel gefocust klinkt. De muziek blijft altijd mysterieus door lichtelijk ontstemde gitaren, dat klinkt heel erg gaaf. De stem van Whitley is er een die mij vanaf de eerste noot te pakken heeft. Wat een beheersing en soul! De muziek wordt nergens glad door de aparte gitaarpartijen en de drumcomputer. Met de bonustracks erbij duurt Fourth Corner maar liefst 65 minuten. Toch is dit compleet geen probleem vanwege de variatie en soul die Whitley tentoon stelt. 4,5 ster.

Papa Chris heeft met zijn debuut een ongelooflijk mooi album gemaakt dat ik nog steeds koester.
Zou Trixie hem daarmee achterna gaan? Dat zal de tijd uiteraard moeten leren.

Vooralsnog vind ik Fourth Corner een knap staaltje maar weten niet alle nummers me even goed te raken. Op de sobere momenten overtuigt ze me het meest misschien omdat haar vocalen daar het best tot haar recht komen. Vocalen waar je u tegen zegt maar waarvan ik soms ook vind dat ze er wat minder mee mag uitpakken: zo'n nummer als Pieces vind ik schitterend maar dan denk ik ook wel 'meid hou je in en het komt nog puurder over'. Ik noem het Anouk-maniertjes want die heeft daar ook wel eens last van.
Verder moet ik door de diverse invalhoeken er ook nog wat beter in zien te komen. Nu veroorzaakt dat nog iets te veel afstand.

Hoe dan ook is Fourth Corner een sterk album dat zeker niet onopgemerkt mag blijven.

Ik heb Fourth Corner nu twee keer beluisterd en ik vind het een erg sterk album. Ik had niet verwacht dat ik dit goed zou vinden, maar ik was erg benieuwd geworden na het mooie stuk van jassn. Trixie Whitley heeft een erg sterke stem en het album staat vol met prachtige nummers. Dit gaat een hoge score worden

hmmmmmm... er staan best een aantal knappe songs op deze plaat maar ik erger me vooralsnog dood aan de vocale manierismen van la whitley. zelfs op de sobere songs duikelt ze op en af de toonladder om aan de buitenwereld te tonen welke geweldige stem ze wel niet heeft. en dat staat in de weg van de songs.

ik heb soms het gevoel dat ik naar een film noir versie van anouk aan het luisteren ben. laat me nu net een grondige hekel aan anouk hebben.

less is more, meiske. less is more.

De meningen over de stem van Trixie Whitely zijn verdeeld. Ik vond deze plaat in vocaal opzicht direct geweldig en had moeite met de songs, de instrumentatie en productie. Inmiddels ben ik helemaal om.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Trixie Whitley - Fourth Corner - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Ik wist eerlijk gezegd niet eens van haar bestaan af, totdat ik op Internet de Vlaamse top 50 aan het bekijken was. Haar debuutalbum is vanuit het niets op 3 binnengekomen. Denk moet toch iets.bijzonders zijn. Valt me niet tegen. Mooie donkere stem en eigenzinnige sound. Top. Hoop dat ze komende tijd niet net als Adele 24 uur per dag te horen is.

Is het album nu e-i-n-d-e-l-i-j-k uit, en mis ik het nog bijna. Ik vernam het nieuws(!) pas dankzij dit artikel over de uitreiking van het gouden album voor 10.000 verkochte exemplaren - Proficiat, bij deze. Maar niet gezeurd, wat maken een paar weken na die ontelbare maanden... Hop, koptelefoon op!

jammer dat 'pieces' ingekort is en met violen en al..
vergelijk dit eens met de versie die ze live bracht met black dub goed 2 jaar terug.
ik was daarbij en dit moment zal ik nooit vergeten. indrukwekkend!!

met klassieke piano-intro

YouTube - Trixie Whitley @ NTG Gent (30-12-10)

Het aspect less is more wordt juist goed toegepast in de instrumentatie en productie vind ik. Die laat precies de gepaste openheid voor Trixie om vocaal los te gaan en het beste van zichzelf te geven. Er gebeurt veel maar nergens wordt het te druk.

Ze zingt de ziel uit het lijf. Haar zangtalent omvat onder andere die acrobatie maar dat klinkt heel natuurlijk, nooit gezocht of geforceerd in mijn oren.

Okay, I think that's enough, zegt Whitley een beetje laconiek als het laatste nummer geëindigd is. Een wat onzeker understatement, waarop nog vier geweldige bonusnummers volgen, die het hoge niveau op peil houden en het album uitbreiden tot ruim een uur intens doorleefde muziek.

Ik heb Trixie al helemaal in het hart gesloten. Fourth Corner is tot hiertoe het meest gedraaide album hier van 2013 en gaat zeker hoog genoteerd staan in mijn eindejaarslijstje.

Amatorski, Liesa van der AA, en nu nog eens Trixie Whitley... Vrouwelijke opmars in België wordt er steeds beter en beter op.

Dit is in ieder geval een echte klassebak, die zich niet meteen prijsgeeft maar een beetje inspanning ruimschoots beloond. Ook nog na meer dan tien luisterbeurten. Ongemerkt langzaam kruipt het onder de huid.

Komt haar zien tijdens de Vierdaagsefeesten Nijmegen! Ik heb al kaarten .