Trixie Whitley - Fourth Corner (2013)

TrIxie Whitley is daar dan eindelijk met haar debuutalbum. (eigenlijk haar 2de album maar haar 1ste album zit ergens ver weg in een kluis bij sony) Nu vindt ze dat zelf niet zo erg en misschien is dit wel een voordeel voor haar carrière. Trixie is de dochter van Chris die jammer genoeg veel te vroeg is heen gegaan, ze heeft nog meegewerkt aan zijn laatste album. Na haar samenwerking met Daniel Lanois in de groep Black Dub zijn de verwachtingen voor dit album heel hoog. De hoge verwachtingen werden een beetje in een deuk gegooid toen ik voor het eerst “Need Your Love” hoorde, wat een teleurstelling was dat. Toen de teleurstelling al wat weg was en ik het lied nog eens beluisterde bleek het toch om een groeier te gaan bij mij. Daarmee kwam de interesse voor dit album terug en zeker ook al omdat “Breathe You in My Dreams” , die al vroeger te beluisteren was meer dan aan mijn verwachtingen voldeed.

De verwachtingen werden al direct overtroffen toen ik "Irene" door mijn boxen hoorde . Een geweldig drumloopje (gemaakt door een vriend van haar Dougie Bowie die nog bij Iggy Pop heeft gespeeld), dat tesamen met in het begin een de gezapige stem van Trixie en dan die prachtige uithalen. Prachtig die woede in het refrein omdat ze haar vrijheid kwijt is door de orkaan: Irene. Op "Never Enough" gaat het wat meer de popkant uit maar toch zit hier haar eigenheid in die je in al haar liedjes terug vindt waardoor ze in kwestie bijna een eigen genre uitvindt. "Never Enough" heeft trouwens ook een weerkerend deuntje over heel het nummer, wat het heel integrerend maakt. Daarna hebben we weeral een favoriet van mij “Pieces”. Mag ik hier Daniel Lanois bedanken voor zijn koffiepauze? Ik doe het toch maar hoor want anders zouden we dit prachtige lied nooit te horen krijgen. Toen Trixie bij Black Dub speelde ze op een ochtend wat melodietjes op de piano en daar is dit lied uitgekomen. Heerlijk rustig liedje waar de sterkte van Trixie tot het hoogtepunt kan komen namelijk haar stem, maar ook muzikaal zit dit nummer gewoon perfect in elkaar.
“Need Your Love” is niet direct mijn favoriet zoals je misschien wel al weet, maar ook dit nummer zit heel goed in elkaar. Geen idee waar ik het haal maar het is net een Radiohead nummer maar dan zonder electronica en met een prachtige soulstem op in plaats van de klagende zang van Thom Yorke. Het refrein blijft wel een minpunt in dit nummer. Het volgende nummer “Silent Rebel pt. 2” heeft een prachtige sfeer. Die sfeer creëerde ze door Noord-Afrikaanse ritmes te combineren met strijkers uit het Midden-Oosten. Dit allemaal gecombineerd met nog eens spoken word om haar frustratie uit te drukken over de algehele wantoestand in de wereld. De spoken word past trouwens heel goed op dit nummer en ik zou het zeker aanraden aan haar om dit meer te gebruiken. Ik luister graag naar haar of ze nu praat of zingt het maakt niet uit.
“Breathe You in My Dreams’ heeft dan weer een prachtig pianoloopje in het begin. Dan de drums die erbij komen, daarna haar stem die er eerst zachtjes bijkomt, daarna langzaam aan wat harder, dan komt dat pianoloopje ook nog eens terug. Kortom dit lied zit zo goed in elkaar. Haar geliefde kan niet anders dan tranen in zijn ogen krijgen toen hij dit lied hoorde. Trixie zat toen namelijk in een lange astandsrelatie toen ze dit lied schreef. Een lied die recht uit haar dromen kwam. Haar geliefde ademt misschien in haar dromen maar haar stem ademt gewoon soul uit haar hart. Dit doet me zachtjes aan dromen van haar. In het volgende lied “Gradual Return” haalt ze me al direct uit mijn dromen, door een mooi uptempo nummer. Ook dit zit muzikaal heel erg sterk in elkaar want dit album blinkt niet alleen qua stem uit, maar ook van positieve eigenzinnigheid (want geef toe, ze zou zo gewone popnummers kunnen schrijven waardoor heel de wereld aan haar voeten ligt) en ook qua muzikaliteit.
Van Uptemponummers gesproken, daar komt “Hotel No Name”. Ook dit nummer heeft iets wederkerends maar mij niet gelaten, je zou denken dat dit uptempo gitaardeuntje niet zou passen bij haar soulstem, maar na 1 seconde haar stem te horen weet je wel weer beter. Dit nummer ademt trouwens een heel andere sfeer uit. Ze maakt hier trouwens ook weer passend gebruik van spoken word (ook al doet ze het hier op een andere manier dan in het andere nummer). Nu 1 van mijn favoriete nummers van dit album (oh ja het zijn bijna allemaal favorieten) maar dit is misschien wel mijn favoriet. Weer zo’n prachtig rustig nummer waar ze met zoveel passie zingt dat het er vanaf druipt. Het rustig spelen op de gitaar en haar passionele stem met dan naar het einde toe nog een heerlijk pianostukje dat het lied helemaal afmaakt. Dit is trouwens een nummer dat ze schreef in het stadje Morelia in Mexico, waar ze enige tijd woonde nadat ze haar echte eerste plaat was kwijtgespeeld.
Moest je na dit nummer nog niet emotioneel geraakt worden, dan ben je dat zeker na het horen van het titelnummer “Fourth Corner”. Ook hier zingt ze weer zo passioneel dat je gewoon in de sfeer wordt geblazen. Dit lied heeft ze trouwens geschreven in Marokko. Daarna hebben we nog de sterke afsluiter waar ze zingt over haar passie voor muziek die ze helemaal uitstraalt in dit album. Op het einde zegt ze nog: “I Think That’s Enough”. Hier moet ik haar toch eventjes tegen spreken want ik heb helemaal niet genoeg van haar na deze 11 liedjes, gelukkig hebben ze hier de repeatknop voor uitgevonden. Deze gaat op repeat alleszins tot het concert in de Ancienne Belgique op 9 maart. Wie nog geen ticket heeft voor een liveoptreden van haar, koop dan nu direct een ticket voor ze te groot is om haar te zien in kleine zalen.

Dit album heeft muzikaal misschien niet veel met soul te maken maar dit album blaast, ademt, droomt, passioneert zich gewoon in soul. Dit album is iets unieks en dit kunnen we maar beter met al onze passie voor muziek bewaren.

Trixie Whitley draagt een geschiedenis in zich. Het muzikale verleden stroomt door haar aderen, woedt doorheen d’r hele lichaam om vervolgens het strot uit te komen. Met het grootste gemak verandert ze haar diep vibrerende soulstem in grauwe rockgrollen en slikt ze de hoge bluesnoten in om een oude gospel te huilen. En waarom geen streep spoken word ertussen. Een artieste die tegelijk Tom Waits in de bloemetjes zet, Donny Hathaway weer tot leven wekt en -recenter- James Blake een knipoog toewerpt. Zonder ook maar in iemands vaarwater te komen. Haar eigen leergierigheid heeft Trixies stem zijn unieke rekbaarheid gegeven. Van een ongelooflijke diepgang maar van een even ongedwongen speelsheid, die Trixie weer even tot de frisse twintiger maakt die ze werkelijk is.

Want ook muzikaal komen enkele muzikale catacomben weer tot leven: Waits, Hathaway, het is slechts het topje van de ijsberg. Gegrond met de traditionele gereedschappen, is het voornamelijk de sobere aanpak die Fourth Corner zijn kenmerkende karakter geeft. Vaak ligt de nadruk op één enkel instrument. Of ze nu voortgestuwd wordt door de drumcomputer, een krachtig gitaarspel de hoofdrol neemt of de strijkers meer naar voor schieten, het complementeert telkens haar plastische stemgeluid en de daarmee gepaard gaande interne stormen. Intiem of een dikke vuist makend, elk nummer overtuigt. Geen doekjes om winden, de sound van Fourth Corner staat gewoon als een huis.

Tussen de zoekende teksten door lijkt ze met dit debuut haar muzikale zoektocht eindelijk thuis te brengen: Trixie Whitley heeft haar plaats gevonden in de geschiedenis. Nu reeds. Ware het niet voor haar onmiskenbare talent, het zou een moeilijke tweede gaan geworden...