Depeche Mode - Playing the Angel (2005)

Normaal gesproken heb ik het niet zo op artiesten die meer dan 15 jaar geleden groot waren. Ik ga er dan gemakshalve vanuit dat ze al voorbij hun artistieke hoogtepunt zijn. De cd's die nog uitgebracht worden, lijken vaak meer een excuus om weer eens te toeren met de oude hits dan dat het nieuwe materiaal daadwerkelijk iets toevoegt aan het oeuvre.

Van Depeche Mode kende ik alleen de 2 singles-cd's (81-85 en 86-98). Dit cd'tje belandde toch een keer op m'n pc en heb hem na een aantal beurten ergens goedkoop op de kop weten te tikken.

Playing the Angel begint sterk met 5 prima nummers: best catchy nummers, fijne synthesizersound, mooie bijpassende zang, en het klinkt gedreven. De tweede helft is voor mij duidelijk minder, alhoewel de nummers afzonderlijk best oké zijn. Toch kakt het wat in, de liedjes zijn wat slomer en ik mis in de tweede helft een positieve uitschieter die m'n aandacht er weer even bij grijpt. Een negatieve uitschieter bevat dit album wel in de vorm van I want it all, wat helaas ook nog eens veel te lang duurt.

Overall ben ik blij met dit plaatje. De sound is fijn en vernieuwd t.o.v. het andere werk dat ik van Depeche Mode ken, en de nummers zitten prima in elkaar. Vooral het eerste gedeelte bevat een aantal liedjes die ik wel tot de fijnste nummers van deze band reken.

De voorgang Exciter vond ik niet zo geweldig. Freelove kent iedereen wel alleen de rest van het album weet me niet te pakken.
Dit duistere en rauwe Playing The Angel duidelijk wel. Dave Gahan beschreef de sfeer als waar dit album in is opgenomen gelijk aan de opnamesessies voor Violator. Dat is te horen.
Verder opvallend aan dit album is dat Gahan zelf nu ook songs gaat schrijven; Suffer Well (met behoorlijk stevige en rauwe electronica) en Nothings Impossible (wat subtieler) bijvoorbeeld.
Ben Hillier tekent voor de productie (evenals de volgende twee albums) en opnames vinden plaats in Californië.

Playing the Angel is qua tekst en sfeerzetting behoorlijk zwaarmoedig en teneergeslagen. Kennelijk speelt de scheiding van Martin Gore mee. De songtitels laten ook niets tot de verbeelding over. Pijn, lijden, zondaar en beschadigd zijn wel de trefwoorden.

Evenals op Ultra worden rock en electronica weer vakkundig met elkaar in overeenstemming gebracht. Echter Playing the Angel is stukken rauwer en neigt soms naar lichte techno.
Ik vind het een uiterst geslaagd album wat ik niet meer had verwacht na 25 jaar dat de band actief is. Enige mindere nummers vind ik Damaged People en Macro. Verder een consistent geheel wat mij de aandacht 100% vasthoudt.
Erg sterke plaat, die misschien wel wat tijd nodig heeft.

2005 PLAYING THE ANGEL

Een opvallend speels album na de somberte van Ultra en de ingetogenheid van Exciter. Op sommige momenten lijkt DM haar elektro erfenis te willen onderstrepen met Kraftwerkiaanse fantasietjes. Ik vind het aangenaam om naar te luisteren zonder dat de nummers echt potten breken. Maar dat hoeft niet te verwonderen. Het geluid is vertrouwd en de plaat is gevarieerd genoeg. Precious is heel duidelijk als een single opgenomen. Meest intrigerende nummers waren voor mij Introspective en Damaged People waarop Gore zijn voorliefde voor klassieke muziek (die we al kenden van de Counterfeit albums) in de verf zet. Toch fijn als er af en toe nog eens een nummer uitspringt dat ik meteen opnieuw wil beluisteren.

Ik wil even stilstaan bij dit voor mijzelf beste album dat Depeche Mode deze eeuw heeft gemaakt. Ik transporteer mijzelf even naar het moment dat dit album uitkwam op 17 oktober vandaag exact 20 jaar geleden.

Destijds werd ik erg blij van dit album omdat ik Exciter op zijn minst teleurstellend vond. De albums ervoor waren zeer sterk.

Ik reisde op dat moment 5 dagen per week met de auto naar mijn werk en herinner me dat deze cd een lange tijd in mijn auto heeft gelogeerd.

Met een schurende geluid wordt met a Pain That I’m Used To de toon gezet voor het thema van de plaat. De pijn waarvan ik begrijp dat die onder andere werd veroorzaakt door de strubbelingen tussen Martin Gore en zijn partner, hetgeen uiteindelijk leidde tot een scheiding.

Op de achterzijde van de albumhoes staat dan ook; Pain and suffering in various tempos
Het is donker en gruizig. Het is Depeche Mode op zijn best.

Al bij dit nummer voelde ik in 2005 dat dit een topplaat is.
Het is het heerlijk herkenbare geluid waar ook eerdere albums zoals Ultra en Songs of Faith and Devotion mee starten. (Barrel of a gun, I feel you)

John the Revelator is prima maar Suffer Well zorgt er nog steeds voor dat ik niet kan stilzitten door de heerlijke drive.

The Sinner in me is ook een van de vele hoogtepunten. Het nummer deed me altijd denken aan Massive Attack bij het instrumentale intermezzo vanaf 3 minuten in het nummer. Het had wat mij betreft niet misstaan op Mezzanine…

Vanaf Macro tot en met Damaged People gaat het tempo wat terug zoals dat op veel platen van DM gebeurt. Dit maakt ze voor mij tot een unieke band, waarbij het contrast tussen de intense zware stem van David en de breekbaarheid van de stem van Martin een soort balans creëert.

Daarna gaat het tempo en de intensiteit omhoog wat zorgt voor nog twee hoogtepunten; Lilian en The Darkest Star.

Het duurde destijds ook niet lang om te beslissen om ze weer eens live te zien. Het jaar erna kwamen ze in Ahoy op 26 maart 2006. Het was 16 jaar ervoor dat ik ze voor het laatst live zag (ook in Ahoy).
Ook in 2006 werd het geen teleurstelling;)

Playing the Angel is een gevarieerd album en inderdaad gevuld met pijn(lijden) op verschillende tempo's

Hierna zijn de albums van DM prima geweest. Maar pas bij Momento Mori veerde ik weer enthousiast op en dat album komt wat mij betreft het dichtst bij het niveau van Playing the Angel….. maar dat is uiteraard gebaseerd op mijn subjectieve mening.

Ik ben benieuwd welk DM album anderen het beste vinden van de laatste 25 jaar…..