Skid Row - Slave to the Grind (1991)

Wat betreft Skid Row hield ik er altijd een aantal vooroordelen op na (iets met jaren ’80 en haar). Slave to the Grind verwijst al die vooroordelen regelrecht naar de prullenbak.
Dit is een snoeihard album, geen partyrock. Het album begint erg sterk met Monkey Business, maar het echte hoogtepunt komt meteen daarna, met het loeihard en strakke titelnummer. Pas tegen het einde begint het album een beetje in te zakken. Riot Act en Mudkicker maken relatief weinig indruk, maar met Wasted Time komt er dan toch nog een ijzersterk nummer. Normaal gesproken ben ik niet zo van de ballads, maar Skid Row laat me realiseren dat er uitzonderingen op die regel zijn. Niet allen Wasted Time, ook Quicksand Jesus vind ik erg de moeite waard (In A Darkened Room vind ik dan weer wat minder).

Slave to the Grind heeft me dus verrast. In positieve zin gelukkig. Een sterk en afwisselend album. Ik heb het hier op LP staan, maar mijn platenspeler is al een tijdje niet aangesloten op de versterker. Zodra dat weer het geval is, is dit waarschijnlijk het eerste album dat ik erop leg.

4.0*

Ik weet nog hou verbaasd ik was toen ik Monkey Business voor het eerst hoorde. Was dit dezelfde band van Rattlesnake Shake en 18 And Life? Nog steeds ben ik diep onder de indruk als ik dit nummer hoor. De energie! De riff! En wat zingt Sebastian Bach hier fenomenaal!

Zo sterk als het openingsnummer wordt het nergens meer op dit album, maar ook nummers als Living On A Chain Gang, Slave To The Grind, The Threat en Quicksand Jesus zijn heerlijke hardrocknummers. Sebastian Bach zingt en schreeuw de longen uit zijn lijf en het spel van het gitaartandem Sabo en Bolan is erg sterk. Helaas halen Beggars Day (ik heb de US persing), Riot Act en Mudkicker het niveau wat naar beneden. Desondanks kom ik wel op 4,5 sterren voor dit album.