Skid Row - Slave to the Grind (1991)

erg vette cd. met als hoogte punten, monkey business, slave to the grind en afourse last but not least wasted time:P

Skid Row joeg al hun vrouwelijke fans (die zwijmelden op 18 &Life en de looks van zanger Bach) met dit album weg.
Dit is gewoon een prima plaat, die bijna pure Heavy Metal is.
Get The Fuck Out is een knipoog naar Extreme en met Quicksand Jesus, IADR en Wasted Time bewijst Skid Row dat metalbands prachtige ballads kunnen schrijven.

Quicksand Jesus

Toppertje van Skid Row. Meer harde rock dan het eerste album en dat werkt goed uit, met name op Get The Fuck Out kun je nog altijd goed los gaan.

In 1991 was dit naar mijn idee van de beste rockalbums: Skid Row op het hoogtepunt met een album dat van begin tot einde blijft boeien. OK, je moet wel een paar zoete ballads kunnen verteren maar blijkbaar moesten alle rockalbums toen minimaal 2 ballads bevatten; ach valt mee te leven

Het intro van Monkey Business vind ik nog steeds te gek: rustig aan en dan de gitaren die er snoeihard in komen: geniet daar nog steeds van. Gevolgd door de titeltrack: een zeer krachtige song waarna het album je lekker meesleurt in een variatie van stevige rocksongs en een paar ballads die ik zelf erg te pruimen vind: een lekkere rockballad vind ik wel kunnen op z'n tijd.

Op alle nummers zijn de gitaristen goed op dreef en Bach bewijst een zeer goed zanger te zijn met een flink bereik: de hoge noten blaast die er uit als een Geoff Tate in zijn jonge jaren!
Ik heb Skid Row altijd een beetje een Guns'n'Roses kloon gevonden maar daar doe ik ze toch mee tekort. Skid Row heeft een eigen sound en Bach is een betere zanger dan Axel Rose maar dat zegt uiteindelijk ook niets: is maar net wat je zelf moi vindt.

Na dit album was de koek toch wel een beetje op en zat het muzikale klimaat ook wat tegen: de grunge kwam er aan. Het eerstvolgende studio-album kwam in 1995 dacht ik: Subhuman Race en dat was toch niet echt mijn ding. Daarna ben ik ze een beetje uit het oog verloren.

4,5 sterren.

Volgens missen jij en ik niets aan het huidige Skid Row. Ik zit niet te wachten op die band zonder de karakteristieke vocalen van Baz. Dit is inderdaad een sterke stevige plaat die op een gegeven moment inkakt om je met Wasted Time nog éénmaal bij de les te houden. Die song handelt over ex GNR drummer Steven Adler die op dat moment, en volgens mij nog steeds, verloren had in drugsverslaving.

Daar waar het debuut ons verblijde met vrij eenvoudige doch aanstekelijke party rock, biedt opvolger Slave To The Grind ons aanzienlijk meer serieus bedoeld materiaal.
Mocht er met de groovende opener Monkey Business nog enige twijfel zijn, dan wordt dat met daaropvolgende titelnummer op vernietigende wijze de grond ingeboord. Zo'n snelle nekkenkraker verwacht je niet van een band die kort daarvoor de verkoopsuccessen te danken had aan de lange wapperende manen van frontman Sebastian Back.
De produktie is vrij kaal en bereheavy. Een typische jaren 90 produktie, eigenlijk. Het past erg goed bij moddervette klodders van nummers als Mud Kicker, Creepshow of het geniale Psycho Love. Het eerder aangehaalde titelnummer en het punky Riot Act zijn de snelheidsduiveltjes van de plaat. Vage herinneringen aan het debuut worden enigszins opgeroepen met maar liefst drie ronduit schitterend ontroerende ballades waarvan hekkesluiter Wasted Time de absolute uitschieter is. Sebastian Bach laat hierop horen dat hij naast het gebruikelijke pompeuze geschreeuw ook heel erg gevoelig kan zingen. Over de gehele linie zijn de teksten ook erg sterk. De metaforen die gebruikt worden zorgen ervoor dat de geschetste situaties gemakkelijk in het eigen leven zijn in te passen. Erg knap gedaan.

Rauwe en eerlijke rock/metal uit een tijd dat gitaristen nog goden waren.
Niet al te glam en niet al te metal, maar hip genoeg om een tijdje zeer veel airplay te hebben gehad.
Al rocken de heren hier harder dan Megadeth en Metallica in deze periode.

Meneer Bach vond zichzelf God's greatest gift to women, maar heeft een prima stemgeluid.


Lekker in het rijtje Guns n Roses, Jackyl, Gun, Thunder, Trouble en Poison.

Een knaller (letterlijk!) van een opvolger van een lang niet onverdienstelijk debuut! Je moet maar durven! Ik ken meer bands die veilig de ingeslagen koers (lees; dollars) verkiezen boven artistieke ontwikkeling dan omgekeerd. De opmerkingen dat Skid Row een band zonder eigen smoel is, kunnen dan ook op de schroothoop wat mij betreft!
Ik heb trouwens de versie met Beggar's day i.p.v. Get the fuck out en ook dat nummer is heerlijk! De ballads op dit album zijn inderdaad, zoals hierboven al vaker gezegd, fenomenaal!! Wasted time....tsjonge wat mooi!!

Inderdaad Wasted Time .... het komt uit zijn tenen! Zoals velen al hebben gezegd: het beste Guns 'n Roses album dat Guns 'n Roses nooit heeft gemaakt.
Goed, vet gelud, en bijna allemaal goeie songs (Mudkicker daar gelaten...)

Ik vind Skid Row wel echt een eigen smoel hebben. Vooral op Slave To The Grind. De Guns n Roses gelijkenis zit hem wat mij betreft alleen in het gebruik van overstuurde gitaren.

Ik bedoelde het een beetje sarcastisch. Skid Row met Bach vind ik zooooooooo veel beter dan Guns 'n Roses.
De vergelijking werd echter vaak gemaakt. Skid Row speelde ook nog in het voorprogamma van Guns 'n Roses. Muzikaal is Skid Row meer metal vooral op deze plaat.

Ach zo dan is het goed. Skid Row (met Bach inderdaad) is kwalitatief inderdaad veel beter dan de Guns.

Harder als Megadeth?
Ze hadden het jaar ervoor nog Rust in Peace uitgebracht, dat is toch heel wat harder als dit plaatje.
Slave to the Grind is ook een heerlijk plaatje dat ik de laatste tijd weer veel op heb staan op me mp3-tje.

Destijds mijn voorzichtige verkenning van de wat stevigere muziek...zeker als je komt uit een In Limbo dat de top 40 heet.
Prima plaat, waar ik destijds geen buil aan valde. Past idd. in het rijtje van bands die toen meer op de voorgrand kwamen als: Tesla, Poison o.a.

Slave To The Grind zou ik niet zonder meer in dat rijtje plaatsen. Het debuut wel, maar dit is toch wel veel heaviër dan Tesla of Poison.

Voor al wie twijfelt tot aanschaf van deze plaat, 1 goede reden: Wasted Time!
Wereldnummer! Voor het overige staan er trouwens ook alleen maar prachtige dingen op
een enkele mindere track (oa Mudkicker) niet te na gelaten. Klasseschijf!
Die break in Pscyho Love is ook geweldig.

Ik heb op track 6 Beggar's Day op CD staan, op welke uitgave staat Get The Fuck Out dan?

In de VS zijn er twee verschillende versies in omloop. De gekuiste en ongekuiste versie.

De Europese persingen hebben allemaal Get The Fuck Out erop staan.

Geen idee waarom dat zo was. Beide nummers misstaan niet op de plaat imo.

De Japanners doen dat slimmer. Die hebben ze allebei erop gezet.

Ik denk dat dit de reden is: astemblieft.

Edit: Edwynn was me al voor .

Ik had een aantal weken geleden de versie gekocht met Beggar's Day erop, prima nummer mijn inziens, Ik ga toch maar eens loeren of ik die japanse editie kan bemachtigen.

Get The Fuck Out is juist een van mijn favoriete tracks op het album, zo'n nummer om lekker mee te blairen.

Sowieso is dit een best lekkere beuk plaat van Skid Row, sterker dan het debuut die het vooral van zijn hitjes moest hebben.(deze heeft dat dan weer niet)

Het album dat hierna komt, wat een beetje met Grunge danst is ook vrij sterk.

Ik heb Subhuman Race ook genoeg kansen gegeven, maar na Slave To The Grind is dat een tegenvaller van jewelste.

Niets valt zo tegen als de dáár op volgende 2 releases...

Ja daar ben ik gelukkig ook niet zo bekend mee, ik ben dan wel benieuwd naar de nieuwe solo plaat van Bach.
De nieuwe single Kicking and Screaming roept bij weer een beetje Slave To The Grind herinneringen op, nu maar hopen dat de rest van de plaat ook dat niveau haalt

Je zegt het mooi. Zoals veel bands uit die tijd werd Skid Row ook zwaar beïnvloed door Pantera. Dat leidde tot deze bere goeie plaat. Lekkere combi tussen sleaze rock en metal. Later werd hun sound nog heavier, maar dat paste niet bij hen. Op deze sound hadden ze moeten doorborduren. Lekkere heavy sleaze rock!

Dit album was ik een beetje vergeten. Leuk om weer eens terug te horen. Komt zeker niet verouderd over. Eerder verfrissend in deze tijden omdat het lekker rauw klinkt, onder andere met het wat ongecontroleerde geschreeuw van zanger Sebastian.

Mee eens Kronos. Heb dit album vroeger grijs gedraaid. Nu draai ik 'm 1 hooguit 2 keer per jaar en zo blijft ie lekker! Toendertijd sloeg dit behoorlijk in kan ik me herinneren. Toch wel even uit een iets ander vaatje getapt in vergelijking met hun (overigens ook prima) debuut. De produktie van Wagener speelt hier een grote rol in. Zeer direkt en 'to the point'.

Skid Row nam snel afstand van de hairscene. Met Slave To The Grind voelde men precies aan waar het in de jaren 90 naartoe ging. Met wat mij betreft prima Subhuman Race sloeg het een beetje door en uiteindelijk uit elkaar.

Overigens heb ik een gekuiste Amerikaanse persing met Beggar's Day in plaats van Get The Fuck Out. Dat nummer stond geloof ik alleen op de Europese versies.

Wat betreft Skid Row hield ik er altijd een aantal vooroordelen op na (iets met jaren ’80 en haar). Slave to the Grind verwijst al die vooroordelen regelrecht naar de prullenbak.
Dit is een snoeihard album, geen partyrock. Het album begint erg sterk met Monkey Business, maar het echte hoogtepunt komt meteen daarna, met het loeihard en strakke titelnummer. Pas tegen het einde begint het album een beetje in te zakken. Riot Act en Mudkicker maken relatief weinig indruk, maar met Wasted Time komt er dan toch nog een ijzersterk nummer. Normaal gesproken ben ik niet zo van de ballads, maar Skid Row laat me realiseren dat er uitzonderingen op die regel zijn. Niet allen Wasted Time, ook Quicksand Jesus vind ik erg de moeite waard (In A Darkened Room vind ik dan weer wat minder).

Slave to the Grind heeft me dus verrast. In positieve zin gelukkig. Een sterk en afwisselend album. Ik heb het hier op LP staan, maar mijn platenspeler is al een tijdje niet aangesloten op de versterker. Zodra dat weer het geval is, is dit waarschijnlijk het eerste album dat ik erop leg.

4.0*

Wat een energie zat er in dit album. Vergeet de 'hair metal' bandjes van eind jaren 80 en schaf deze plaat aan. Er wordt weleens gezegd; dit is de plaat die Guns n' Roses nooit maakte. Een wat vreemde constatering als je bedenkt dat Skid Row een veel betere zanger had, het theatrale achterwege laat en daarnaast op dit album meer naar metal neigt. Bijna elke song is raak maar wat mij met name achtervolgt is de pit die deze plaat kenmerkt. Nummer niet bespreken zou bijna een belediging zijn maar 2 stuks wil ik er uitlichten; de heerlijke opener Monkey Business en de ballad aller ballads Wasted Time. Binnen het genre kun je van deze plaat spreken van ambachtelijk vakmanschap.