Mötley Crüe - Theatre of Pain (1985)

Behoorlijke miskleun van een plaat. Hier begint het drugsgebruik de heren duidelijk parten te spelen. Tien mat gespeelde en bovenal matige songs. Nergens is de energie van voorganger 'Shout at the Devil' ook maar te vinden. Het is een wonder te noemen dat dit album in de VS de status van dubbelplatina heeft gehaald. Dat heeft men toch met name te danken aan de powerballad 'Home Sweet Home' en de daaruitvloeiende airplay op MTV. Ik ben overigens niet de enige die hier zo over denkt, bassist Nikki Sixx is het volledig met mij eens.

Das dan jammer voor jou en Nikki maar ik vind dit best een leuk album!
Doet wat mij betreft niet onder voor Girls. Home sweet home is gewoon een klassieker! Keep your eye, City boy en Loudet than hell zijn gewoon goede nummers vind ik. Of zou het komen doordat dit het eerste Crue album was wat ik destijds via m'n buurjongen op bandje kreeg??

Inderdaad, Sixx kan dit album honderd keer niks vinden, zonder Home Sweet Home zou Crüe amper bestaansrecht hebben.
En zoveel anders dan Shout At The Devil klinkt het album verder niet. Het is iets gepolijster dat wel. Maar verder gewoon lekkere rauwe rellerige rock n rol met uitstekende tracks als Keep Your Eye On The Money, Tonight en Raise Your Hand To Rock en de fles Jack Daniel's dicht in de buurt.

Ik vind het een prima album! Neemt me lekker mee naar de jaren 80!

Ik heb trouwens de Remaster met 5 tracks extra!

Wat een crap smoking in the boys room daar kan ik nog om grinniken. Home sweet home aardig. De rest is niet om aan te horen. Cliche na cliche na cliche het solo werk van die mars is nou niet mijn ding. Ik word er een beetje moe van.

Haha. Even verderop lees ik dat je alle platen van Mötley Crüe gekocht hebt en vervolgens lees ik mondjesmaat de kwellingen die je ermee doormaakt.

Luister jij die platen toevallig ook in een dondere kelder behangen met kettingen en leren zweepjes?

Naa dude ik lig in mijn luierstoel in mijn thaise tuin onder mijn zonnescherm samen met mijn kef boxen. En af en toe komt hond coocky ook nog eens langs. Eigelijk heb ik maar een probleem en dat is als ik wil skippen dan moet ik iedere keer opstaan. Mijn installatie staat namelijk binnen en bij deze crue ben ik helaas vaak moeten opstaan. You can't have it all ha. Eigelijk heb ik niet eens een kelder maar bedankt voor de tip meschien iets voor de toekomst.

Deze vanmiddag weer eens op de draaitafel gelegd. Toch best een lekker no-nonsens album. Verstand op nul en gewoon lekker meebrullen. Toegegeven; enig jeugdsentiment speelt mij parten maar toch...

Aardige plaat zonder uitschieters. Degelijkheid troef.

Dit derde album van de jongens bij Mötley Crüe word inderdaad nergens echt 'goed' en heeft na Home Sweet Home niet veel te vertellen dan veel onzuivere nummers waar geen vonken van afspatten. Hoe de drugsgebruik van de heren was kan me geen biet boeien, en wil ik ook niet eens weten aangezien ik zover mogelijk van deze goedjes weg wil blijven, je kunt inderdaad dan wel merken dat er een invloed speelt van hun gebruik waar de nummers best on-origineel overkomen en vaak ongeïnspireerd. Het ene nummer is beter dan het ander, en dat zal je denk ik bij elke band en album wel hebben, alleen is het verschil bij dit album van Mötley Crüe toch wel erg groot. Ik kon er niet echt veel van genieten en dit was echt een dip in hun carrière die ze zonder 'Home Sweet Home' niet hadden gehad, want buiten de algemene samenstelling van dit smakeloze album schiet dat nummer toch best hoog omhoog waarbij het lijkt alsof daar al hun bloed, zweet en tranen na toe zijn gegaan van dit hele album.

Voorlopige tussenstand:

01. Shout at the Devil
02. Too Fast for Love
03. Theatre of Pain

Gewoon een prima Crüe plaat. De clichés zijn niet van de lucht maar dat mag de pret wat mij betreft niet drukken.
De plaat begint matig met een slappe Aerosmith pastiche (City Boy Blues) en een belachelijke cover van het sowieso al flauwe Smokin' in the Boys Room, maar vervolgens (vooral op kant 2) herpakt de band zich en weet het een aantal lekkere rockers neer te zetten.

3*

Onzin. Kickstart My Heart, Girls Girls Girls en Dr Feelgood zijn grotere hits. Dit album is 1 goed nummer in een zwembad van drek. De band zelf vindt 'm ook verschrikkelijk. Al zegt dat eigenlijk ook niets want want zij hebben de wansmaak praktisch uitgevonden. Theatre of pain aan je oren.

Allemaal van latere datum.

Ja und? Je zegt dat Crüe zonder dit nummer amper bestaansrecht zou hebben. Dat is onzin. Daarvoor speelden ze al voor grote menigten, hadden ze een flinke fanbase, scoorden ze met 'Shout At The Devil.' En ze hebben dus grotere hits, zoals ik al zei. Je bestaansrecht-theorie is van alle kanten onjuist.

Toch het nummer waar de meeste mainstreamers de Crüe van herinnerden. In ieder geval totdat de film verscheen. Maar goed, je vindt het een kutplaat en je ziet je mening graag gestaafd door allerlei hitparadefeitjes. Dat gun ik je van harte.

En je denkt dat hitparade en mainstream niets met elkaar te maken hebben? Bijzonder. Zonder het bestaan van 'Home Sweet Home' was Theatre of Pain een nog grotere kutplaat geweest maar verder was de carriere en de impact van Crüe exact hetzelfde gebleven.

Dat vraag ik me af. Zonder de hit zouden ze zonder meer gedropt zijn. Zo lekker ging het allemaal niet met de band.

Dat is denk sowieso een beetje tekenend voor de meeste platen van Mötley Crüe, platen werden gered door de sterke hits. Na het zien van de film over MC ben ik alle platen weer eens langs gegaan. Vanaf deze worden alle platen, in mijn ogen, gedragen door een paar steengoede nummers maar de rest is middelmatig tot zwak. Deze plaat wordt voor mij gered door ‘Home Sweet Home’ en ‘Smoking in the Boys’ room en in mindere mate door ‘use it or loose it’. Ik vind overigens de tweede helft van plaat wat sterker dan de eerste helft. Mötley was natuurlijk een live band pur sang waarbij de muziek onderdeel was van het totaal plaatje.

En toch is Home Sweet Home dé signature song van de band.

Klopt!

Onzin. Wel één van hun mooiste ja kusjes!