Mötley Crüe - Girls, Girls, Girls (1987)

Mötley Crüe op z'n best... Verwacht geen technische hoogstandjes, want vrijwel nergens ontstijgt deze plaat het niveau van partymuziek. Recht toe, recht aan rock, niets meer, niets minder. Echter, alles wordt met een dusdanige drive gebracht, dat ik er direct enthousiast van werd. Vooral klappers als het titelnummer en All in the Name Of Love doen het goed bij mij.

Tommy Lee is een werelddrummer, maar voor de rest stelt de band muzikaal gezien niet zo bijster veel voor. Dat kan mij er echter niet van weerhouden om hier een goede beoordeling voor te geven: 4*

Mijn eerste aanraking met Mötley Crüe en ik denk alleen maar: Een vermakelijke band met een vermakelijke plaat . 3.5*

"Like "Theatre of Pain," "Girls Girls Girls" could have been a phenomenal
record, but we were too caught up in our own personal bullshit to put any
effort into it. You can actually hear the distance that had grown between us in
our performance. If we hadn't managed to force two songs out of ourselves (the
title track and "Wild Side"), the album would have been the end of our
careers." -Nikki Sixx from "The Dirt" (a Crue bio)

Wie The Dirt of misschien zelfs wel The Heroin Diaries heeft gelezen zal ook zijn of haar wenkbrauw ook fronsen en zich afvragen hoe dit album er ooit is gekomen en nog belangrijker.. Waarom verkocht dit als een raket? Gelukkig kunnen de leden er zelf wel om lachen.

Ik vind dit toch een vermakelijke plaat. Het titelnummer is echt top. De andere single Wild Side en de ballad All I Need zijn ook mooie nummers. De andere nummers luisteren ook goed weg.

Ja, enkel Dancing on Glass zou ik daar nog bij willen voegen als niet matig maar dat kan wat mij betreft het geheel niet redden.

Heb Mötley Crüe nooit echt veel aangevonden en buiten Wild Side en Girls, Girls, Girls staat op deze plaat ook erg weinig dingen die blijven hangen.

Nona (een stomzinnige ballade), Five Years Dead (smaakloos nummer, zeker gezien het feit dat Vince Neil net zijn taakstraf erop had zitten na de dood door schuld van de drummer van Hanoi Rocks).

Enfin, als je de Crue toch wilt leren kennen, luister dan naar het debuut en Dr. Feelgood.

Five Years Dead is de titel van een boek dat Nikki Sixx las ten tijde van zijn kluizenaars junkie bestaan, de auteur ontschiet me even. Dat staat althans te lezen in zijn Heroin Diaries. De beste Mötley plaat is voor mij Shout at the Devil.

Shout at the Devil is inderdaad ook goed te pruimen.

Aardig album dit maar niet meer vind ik. Titelnummer, Wild side, You're all I need en All in the name of...vind ik te gek. De rest is aardig maar niet meer dan dat. Nou vooruit, Dancing on glass is ook wel goed.

Motley Crue en Guns n Roses transformeerden Glamrock in Sleazerock.

Wel dezelfde attitude, muziek en tekstuele ideeen, maar minus de make-up en de verwijfde outfits.

Tattoos, leer en haarbanden.
Smerige rock over seks en what not more.

Het is allemaal heel basaal en uiterst banaal, maar heerlijk eerlijk en de soundtrack tot het leven van de white middleclass.

Topband, toppplaat!

Guns N' Roses en Motley Crue? Guns N' Roses is muzikaal toch wel heel wat niveautjes hoger.
Tekstueel gezien ook overigens.
Hoe dan ook kan ik van dit album wel genieten, beter dan Theatre of Pain, minder explosief als Dr. Feelgood.
Favo's voor mij zijn Wild Side, 3x Girls, All in the Name Of en You're All I Need.

Nou nou, het muzikale niveau van Guns is misschien wel ietsje hoger maar zeker geen 'heel wat niveautjes'!
Zo verschrikkelijk veel ontlopen beide bands elkaar wat dat betreft niet. Ze hebben beide klasse nummers gemaakt maar ook beide bagger nummers.

Wat ik wilde duidelijk maken is dat liedjes van Motley Crue gebaseerd zijn op toch wel hele simpele songstructuren in vergelijking met Guns. Ik heb voor beide bands een zwak en zeg dit niet omdat ik meer van Guns hou of andersom. Ze zijn gewoon intelligenter qua melodieën, (die in Motley Crue sowieso bijna niet te vinden zijn) en teksten. Zelfs de 'bagger' nummers, zoals jij ze noemt, zaten nog slim in elkaar. Daarbij druipt het bluesgevoel uit je speakers bij deze band en krijg ik van Motley Crue 'slechts' een immens adrenaline shot om te gaan feesten

Ik had het totaal niet over niveau...

Ik had het vnl over de attitude.

Beide bands waren ruiger dan de rest van de glambandjes uit de jaren tachtig...

Daar geef ik je meteen gelijk. Excuses dan, ik had het verkeerd begrepen.

Wat attitude betreft zitten ze beide op een zeldzaam niveau inderdaad

@Rizz; ik begrijp je opmerking opzich wel, en ik zeg dan ook dat Guns op een iets hoger niveau zit qua songwriting. Ik vind het verschil alleen niet zo groot als jij blijkbaar. Dat kan en mag, niks mis mee.

Wat een onzin cd Werkelijk. Jammer dat je geen ster kunt geven. Deze heeft dat dik verdiend Brrrr. Die kun je beter als asbak gebruiken.

Het is niet Crüe's beste. Maar er staat toch zeker wel een handvol lekkere braniestampers op. Dancin On Glass, Wild Side en het psychotische You're All I Need kunnen best een potje breken.

Girls Girls Girls was wel de eerste Mötley Crüeplaat die een wat gladdere productie kende en zo wat meer een stadionactgevoel de huiskamer inbracht. Dat ging een beetje ten koste van het punk/garagegevoel van de eerdere albums.

Wild Side is echt wel een partynummer van jewelste. En zo heerlijk vet gedrumd...

Het is je muziek niet...

Jammer dat je uberhaupt stemt....

Ik vind dit best een vermakelijke cd het is een beetje fout maar rockt wel degelijk. Ik werd laatst erg blij toen Girls, Girls, Girls voorbij kwam in de kroeg.

Ik vind Mick Mars ook echt wel een goed gitarist.

Tommy Lee is om andere dingen beroemd geworden, maar heeft ook echt wel leuke ritmes en fills bedacht.

En inderdaad Girls Girls Girls is waanzinnig gaaf. Heerlijke solo ook.

Inderdaad, Tommy Lee en Mick Mars zijn absoluut talentvolle muzikanten. Tommy Lee geeft echt een enorme energie boost aan de nummers op dit album (en ook op anderen) en Mick Mars is een bescheiden maar toffe en herkenbare gitarist. Jammer alleen dat ze zich net in het glam-era bevonden, hoewel ze in hun tijd behoorlijk origineel waren staat het glam-era toch een beetje bekend als het lachertje van de rock n roll. En door hun beruchte levensstijl hebben veel nummers op Theatre of Pain en deze Girls, Girls, Girls behoorlijk aan kwaliteit verloren. Maar geweldige rockers schrijven konden ze (Lees: Wild Side, Girls, Girls, Girls)

Wat is er jammer aan de glam-era?

Ik ben juist blij met blije rock.

Ik word helemaal depressief van grunge en gothic, en punk en hardcore nemen zichzelf ook te serieus.

Speed/Thrash, heavy- en glam-metal zijn echt mijn kop thee.

Berichten verplaatst naar Genres > Rock > Grunge

All in the name of rock!!!

Tjee man mars een talentvolle muzikant? Nou ja wanneer is dat dan gebeurd? Niet op meisjes meisjes meisjes of ik moet iets gemist hebben? En volgens mij is dat niet zo. Ik hoor BLRRRup kliop00nicjuy"""" of zo iets sorrie. Lee kan inderdaad terug vallen op zijn natuurlijk talent de rest stelt echt weinig tot geen zak voor. Teminste niet bij mijn (beperkte) oortjes. Wat een onzin plaat......Effe mijn eigen muzikale dommigheid afreageren. Dit is niks niks en nog eens niks

Het imago vertroebelt je blik. Dat druipt van je post af.

Maar Iggy, Wild Side is toch gewoon een goed nummer? En probeer de opvolger eens, Dr. Feelgood. Niets mis mee. Niet mijn favorieten band maar zo nu en dan toch goed te hebben. Je nickname vermoedt dat er een echte rock and roller in je zit maar in de praktijk valt dat volgens mij wel mee.

Oei, dit is ook al eens bij Bon Jovi en Europe gebeurd.

Afrekenen op de outfits, het haar en de videoclips.

Kiss, Slade en T. Rex scoren wel hoog, maar Motley Crue vind ik persoonlijk in ieder geval beter dan de eerste twee, dus ik hoop dat Iggy eens in een goede bui, een hogere score geeft aan deze leuke party-metal-plaat.