Saxon - Innocence Is No Excuse (1985)

Aan goeie ideeën op dit album juist geen gebrek zou ik zeggen. Dat het je niet aan staat dat kan en mag. Maar de band neemt juist prima revanche op het in mijn ogen pas écht matige Crusader album. Ze gaan prima met de op dat moment heersende trends mee. Het klopt dat ze hun looks en image niet mee hebben om echt succesvol te zijn maar dat doet niks af aan de songs. Die zijn voor het grootste deel namelijk dik voor mekaar op dit album. Ik snap echter wel dat als je er destijds bij was, en met smart op een nieuw album zat te wachten, het nogal een stap was. Maar nogmaals, dat doet mijns inziens niks af aan de kwaliteit van het gebodene.

Ik heb albums van bands altijd los van elkaar gezien platen vergelijken doe ik niet veel. Strong arm en wheels of steel sloegen bij mij in als een bom. Dit altijd gewoon een goede plaat gevonden. A kant heel sterk
B kant minder. Crusader en opvolger rock The Nations vind ik wel erg matig.

Dat is ook de bedoeling denk ik, dat je de albums los van elkaar ziet. Als ze altijd hetzelfde zouden doen, word het saai en voorspelbaar. Maar ook ik kan dit album met alle plezier luisteren. Maar heel veel mensen vinden Crusader ook niks, maar ook daar heb ik geen moeite mee. Natuurlijk doen ze misschien me en tikkel minder als strong arm of the law enzo, maar dat heeft er meer mee te maken dat ik net als velen door die platen kennis maakten met de band. En dat heeft altijd iets speciaals. Rock the nations vind ik ook nog en prima plaat hoor. Ze begonnen voor mij pas de plank mis te slaan met destiny

Live blijft het eigenlijk al jaren bij 'Rock 'n' Roll Gypsy' en vooral 'Broken Heroes'. Zoiets als 'Back on the Streets' mocht wel weer eens afgestoft worden, of 'Everybody Up'. Feit is dat ik de periode 'Crusader' t/m 'Destiny' vaker draai dan de classic albums 'Wheels of Steel' t/m 'Denim and Leather', ook al ligt er nogal wat verschil in de persoonlijke albumrating. Die classics uit het Pete Gill tijdperk staan veel vaker op de setlist en op livealbums. Niet meer dan logisch natuurlijk, maar draagt toch bij dat ik die '80-'81 albums minder draai.

Hier precies hetzelfde. Ik vond Destiny altijd maar een zo zo album. Maar sinds ik de heruitgave op vinyl heb, en ik de plaat sinds jaren weer eens draaide, viel ie me eigenlijk heel erg mee. Ik luister er liever naar dan Crusader. Daar ging het net de andere kant op. Vond het altijd wel een oké plaat maar toen ik die na jaren weer eens luisterde viel ie me wat tegen. Terug naar dit album; Innocence is no excuse vind ik één van hun sterkste albums.

Na het succes van de albums 2 t/m4 en de megakraker van de jaren 80 The power and the glory is het zaak om het te continueren. Hierin faalt Saxon volledig. Elke band heeft een vormcrisis zo ook Saxon en dat heeft 5 jaar geduurd: van 1984 t/m 1988. 4 zwakke albums, en fans die de band (denk ik) tijdelijk de rug heeft toegekeerd. Vanaf Crusader merk je al dat de band de muzikale draad is kwijt geraakt. En op Innocense is no excuse is het nog erger geworden dan de voorganger. En als je dan denkt dat de gifbeker nu wel leeg is komt bedrogen uit want het absolute dieptepunt moet dan nog komen. Het beste nummer van dit album is uitgerekend het laatste nummer: Give it everything you got een snel en krachtig nummer wat hoog boven de 1e 9 nummers uitsteekt. De 1e 9 nummers fungeren als opwarmer. Je kunt het zien als je een motor start heeft hij in dit geval 38:36 minuten nodig om op temperatuur te komen. En daarna gaan alle remmen los. Het zal tot het jaar 1991 duren als Saxon dan ineens genadeloos hard terug slaat met Solid ball of rock, misschien wel de Wheels of steel van de nineties.

Hoezo is Power and the glory de megakraker van de jaren 80 dan? Prima album hoor maar megakraker? Of bedoel je alleen van Saxon? Dan nog ben ik het niet met je eens trouwens maar goed...
Wat betreft Innocence is no excuse ben ik het overigens ook totaal niet met je eens. Het laatste nummer vind ik bijvoorbeeld één van de mindere nummers op het album. Beetje een krampachtige poging om er nog een soort van heavy nummer in de bekende stijl uit te persen. De kracht van dit album is juist dat ze qua stijl en benadering een andere weg in slaan. De band had zelf ook wel in de gaten dat ze mee moesten met de nieuwe lichting bands die het stokje aan het overnemen waren. En dat doen ze voortreffelijk vind ik. Sterke melodieuze rocksongs voorzien van fijne hooks. Dat veel fans dit niet konden waarderen zegt meer over hun dan over de kwaliteit van het album. Wellicht was de koerswijziging iets te groot? Al kan ik me dat niet zo voorstellen omdat ze naar mijn idee op voorganger Crusader ook al andere paden bewandelden. In mijn ogen een stuk minder overtuigend dan op Innocence is no excuse maar dat heb ik bij dat album al beschreven.

The Power and the glory is een megakraker van Saxon uiteraard. De megakrakers van albums die in de tachtiger jaren allemaal zijn gemaakt dat zijn er heel veel en The Power and the glory hoort daar zeker bij. Evenals Wheels of steel, Strong arm of the law en Denim and leather. Vergeet niet dat de The Power and the glory ook hele goeie recensies had in de Aardschok destijds. Terwijl Aardschok toen nogal een reputatie had om albums genadeloos tot de grond toe af te kraken terwijl het best goeie albums zijn. Ook op de jaarlijsten in 1983 van de medewerkers van Aardschok waren er 2 albums die hoog stonden en dat was Kill 'em all van Metallica en The Power and the glory van Saxon. Bij mij staat als het gaat om albums van de jaren tachtig van Saxon The Power and the glory op 1 en Wheels of steel en Strong arm of the law een gedeelde 2e plaats en Denim and leather op 3 en het album dat stijf onderaan staat dat is Destiny. Ben het wel met je eens dat de koerswijziging iets te groot is destijds, maar dat hebben ze in de jaren negentig helemaal recht gezet.

In 1985 was ik afgehaakt bij Saxon. Er kwamen nieuwere bands die wél met de nodige agressie speelden, een ingrediënt dat ik bij mijn voorheen favoriete metalbandje node miste. Pas in 2014 ontdekte ik hun nummer Killing Ground (2001) en volgde groeiende herwaardering van mijn kant. Van dit Innocence Is No Excuse kwamen Back on the Streets en Broken Heroes op een afspeellijst met hoogtepunten uit Saxons discografie, gebaseerd op de tips die ik op MuMe las. Gedurende een volledige, negen uur durende rit van Zuid-Duitsland naar huis knalde hun muziek in mijn auto.
Hierboven kom ik tegengestelde meningen tegen, waarbij vielip onvermoeibaar en enthousiast voor dit album pleit. Meestal ben ik het met hem eens, kan ik opnieuw mee?

Na twee albums in de Verenigde Staten te hebben opgenomen, werd Innocence Is No Excuse in München voor Parlophone, een sublabel van EMI, op tape gezet. Aldus Malcolm Dole in het boekje bij de cd-uitgave uit 2010, die de nodige bonussen bevat.
Hij laat zanger Biff Byford vertellen dat deze veel muziek met bassist Steve Dawson schreef. De twee konden (zo weet ik uit de docu ‘Heavy Metal Thunder’) niet alleen botsen, maar kennelijk nog altijd samenwerken, nota bene tot Dawsons laatste Saxon toe. Volgens de zanger is dit de reden dat het gitaarwerk soms wat minder fel is dan voorheen: had Graham Oliver zich meer met het liedschrijven bemoeit, dan was de muziek waarschijnlijk wat heftiger geweest, vertelt hij aan Dome.
De band wilde eigenlijk Robert ‘Mutt’ Lange als producer en kwam vrij dichtbij, maar uiteindelijk werd het een medewerker van hem, Simon Hanhart. Deze liet de productie hecht klinken, beter dan Kevin Beamish op voorganger Crusader.

Het songmateriaal is net als op die voorganger wederom tammer dan in de jaren 1980 - 1983, zeker op de eerste plaatkant. Waar ik Saxon in 1980 ontdekte als een verbazingwekkend effectieve combinatie van de hoekige riffs van AC/DC en de intensiteit van Motörhead, keert de groep hier enigszins terug naar de hardrock van hun debuut (1979), de stijl van Crusader (1984) herhalend.
Anders dan vielip ben ik op de A-zijde zelden onder de indruk van de composities, al klinken hier en daar aardige fragmenten. Toch kan ik alleen Call of the Wild als ‘sterk’ aanwijzen; Back on the Streets is me negen jaar later gaan vervelen. De kwaliteit van de overige composities in de eerste helft ontgaat me.

Anders is het op de B-zijde. Hier wordt de muziek steeds intenser, beginnend met de sterke semi-ballade Broken Heroes met zijn anti-oorlogstekst en eindigend met snelle dubbele basdrums in Give it Everything You Got met bovendien een lekkere gitaarsolo.
Tekstueel gaat het me te vaak over ‘we gaan rocken, gooi je armen in de lucht, brekken en angaon’ en de lyrieken van het tweetal liedjes over dames zijn ook niet echt geïnspireerd. Dan hoor ik veel liever hetgeen Byford in latere jaren ging neerpennen.

Met de bonussen van de 2010-heruitgave, ook op streaming te vinden, horen we B-kantjes van singles inclusief livemateriaal, gevolgd door voorheen onuitgebracht livewerk. Mijn waardering stijgt verder. De 12"-versie van Back on the Streets is niet onaardig, Live Fast Die Young is uptempo en stevig, waarna Krakatoa klinkt alsof het over was van Power & the Glory en dat is een compliment: lekker!
Bij The Medley krab ik eens over mijn knar: na een fijne, huilende gitaarsolo volgen klassiekers Heavy Metal Thunder, Stand Up and Be Counted, Taking Your Chances, Warrior en terug naar Heavy Metal Thunder; maar… veel langzamer dan oorspronkelijk. Het resulteert in een snel shuffleritme. Verdwenen is de meedogenloze Motörheadaanse intensiteit. Dan mis ik toch echt vuur en energie. Hierna komen liveversies van nummers van dit Innocense voorbij, vooral de composities die me niet pakken.

Een album dat beter is dan ik in 1985 aannam, waarbij de eerste bonussen mijn reserves grotendeels wegnemen. Mijn voorkeur ligt bij de B-kant, met steeds fellere nummers bovendien effectief opgebouwd. Als hardrockband (de A-kant) ontbeert Saxon veelal de pakkende riffs en melodielijnen om de spanning vast te houden: de meeste nummers daar ben ik al na drie minuten zat…

Ik noteer drie sterren voor het oorspronkelijke album, denk er een halfje bij met de bonussen.

Ik hoor je niet over Rock 'n' roll gypsy. Beste nummer van het album vind ik. Biff zei ooit; dit was onze poging om als Def Leppard te klinken. En dat doen ze dan ook. Maar die band ligt jou ook niet dus tja, dan snap ik het wel. Je omschrijft het verschil met eerdere albums trouwens wel precies goed hier; . Dat is op dit album inderdaad zo goed als verdwenen. Voor mij is en blijft dit echter één van Saxon's sterkste albums.

We hebben hier inderdaad een smaakverschilletje en dat is inderdaad precies de reden dat ik met Rock 'n' Roll Gypsy weinig kan en de tekst boeit me al helemaal niet. Tegelijkertijd is deze Saxon over de hele linie een stuk beter dan ik indertijd dacht/vond.
Ach ja, ik wilde het heftiger en sneller, het metalgenre was bezig met de volgende versnelling met thrash metal en consorten en Saxon ging precies de andere kant op. En toch een bandje naar mijn hart: ups en downs horen bij het leven, dus ook bij de carrière van een groep. Knap hoe ze de magere tweede helft van de jaren '80 en '90 (grunge deed ook de oude metalgarde geen goed) hebben overleefd om vervolgens nieuwe groepen fans te bereiken!