Saxon - Innocence Is No Excuse (1985)

Innocence Is No Excuse. De plaat is goed ingespeeld. Productie vrij goed voor een album uit '85. Biff is goed bij stem en toch is de muziek zielloos. Dat ligt allemaal aan het gladde geluid en de simpele songs die uiteraard allemaal eenvoudig mee te zingen zijn. Saxon doet helaas een Def Leppardje en wil hier te graag indruk maken op de andere kant van de oceaan. Devil Rides Out en Broken Heroes ontstijgen de clichés nog een beetje, maar de rest is het gewoon niet. Jammer dat Saxon deze route gevolgd heeft. Ik kan er weinig meer van maken dat Saxon hier terecht zijn eigen graf groef.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Wheels Of Steel
3. Power & The Glory
4. Denim And Leather
5. Saxon
6. Crusader
7. Innocence Is No Excuse

Ik kan er op zich altijd wel wat mee die jaren '80 sound, al valt het in dit soort gevallen gewoon altijd heel hard tegen wat voor belabberde teksten bands als Saxon meenamen in de commercie. Toch zijn Broken Heroes, Rockin' Again en Raise Hell zeker wel goed te noemen, is de productie binnen de stijl prima en zijn de gitaarsolo's erg goed. Het mag gewoon allemaal wat minder party-rock, al is het gelukkig nog stevig genoeg om me te interesseren.

Tussenstand:
1. Power And The Glory
2. Strong Arm Of The Law
3. Wheels Of Steel
4. Denim And Leather
5. Saxon
6. Innocense Is No Excuse
7. Crusader

In 1985 was ik afgehaakt bij Saxon. Er kwamen nieuwere bands die wél met de nodige agressie speelden, een ingrediënt dat ik bij mijn voorheen favoriete metalbandje node miste. Pas in 2014 ontdekte ik hun nummer Killing Ground (2001) en volgde groeiende herwaardering van mijn kant. Van dit Innocence Is No Excuse kwamen Back on the Streets en Broken Heroes op een afspeellijst met hoogtepunten uit Saxons discografie, gebaseerd op de tips die ik op MuMe las. Gedurende een volledige, negen uur durende rit van Zuid-Duitsland naar huis knalde hun muziek in mijn auto.
Hierboven kom ik tegengestelde meningen tegen, waarbij vielip onvermoeibaar en enthousiast voor dit album pleit. Meestal ben ik het met hem eens, kan ik opnieuw mee?

Na twee albums in de Verenigde Staten te hebben opgenomen, werd Innocence Is No Excuse in München voor Parlophone, een sublabel van EMI, op tape gezet. Aldus Malcolm Dole in het boekje bij de cd-uitgave uit 2010, die de nodige bonussen bevat.
Hij laat zanger Biff Byford vertellen dat deze veel muziek met bassist Steve Dawson schreef. De twee konden (zo weet ik uit de docu ‘Heavy Metal Thunder’) niet alleen botsen, maar kennelijk nog altijd samenwerken, nota bene tot Dawsons laatste Saxon toe. Volgens de zanger is dit de reden dat het gitaarwerk soms wat minder fel is dan voorheen: had Graham Oliver zich meer met het liedschrijven bemoeit, dan was de muziek waarschijnlijk wat heftiger geweest, vertelt hij aan Dome.
De band wilde eigenlijk Robert ‘Mutt’ Lange als producer en kwam vrij dichtbij, maar uiteindelijk werd het een medewerker van hem, Simon Hanhart. Deze liet de productie hecht klinken, beter dan Kevin Beamish op voorganger Crusader.

Het songmateriaal is net als op die voorganger wederom tammer dan in de jaren 1980 - 1983, zeker op de eerste plaatkant. Waar ik Saxon in 1980 ontdekte als een verbazingwekkend effectieve combinatie van de hoekige riffs van AC/DC en de intensiteit van Motörhead, keert de groep hier enigszins terug naar de hardrock van hun debuut (1979), de stijl van Crusader (1984) herhalend.
Anders dan vielip ben ik op de A-zijde zelden onder de indruk van de composities, al klinken hier en daar aardige fragmenten. Toch kan ik alleen Call of the Wild als ‘sterk’ aanwijzen; Back on the Streets is me negen jaar later gaan vervelen. De kwaliteit van de overige composities in de eerste helft ontgaat me.

Anders is het op de B-zijde. Hier wordt de muziek steeds intenser, beginnend met de sterke semi-ballade Broken Heroes met zijn anti-oorlogstekst en eindigend met snelle dubbele basdrums in Give it Everything You Got met bovendien een lekkere gitaarsolo.
Tekstueel gaat het me te vaak over ‘we gaan rocken, gooi je armen in de lucht, brekken en angaon’ en de lyrieken van het tweetal liedjes over dames zijn ook niet echt geïnspireerd. Dan hoor ik veel liever hetgeen Byford in latere jaren ging neerpennen.

Met de bonussen van de 2010-heruitgave, ook op streaming te vinden, horen we B-kantjes van singles inclusief livemateriaal, gevolgd door voorheen onuitgebracht livewerk. Mijn waardering stijgt verder. De 12"-versie van Back on the Streets is niet onaardig, Live Fast Die Young is uptempo en stevig, waarna Krakatoa klinkt alsof het over was van Power & the Glory en dat is een compliment: lekker!
Bij The Medley krab ik eens over mijn knar: na een fijne, huilende gitaarsolo volgen klassiekers Heavy Metal Thunder, Stand Up and Be Counted, Taking Your Chances, Warrior en terug naar Heavy Metal Thunder; maar… veel langzamer dan oorspronkelijk. Het resulteert in een snel shuffleritme. Verdwenen is de meedogenloze Motörheadaanse intensiteit. Dan mis ik toch echt vuur en energie. Hierna komen liveversies van nummers van dit Innocense voorbij, vooral de composities die me niet pakken.

Een album dat beter is dan ik in 1985 aannam, waarbij de eerste bonussen mijn reserves grotendeels wegnemen. Mijn voorkeur ligt bij de B-kant, met steeds fellere nummers bovendien effectief opgebouwd. Als hardrockband (de A-kant) ontbeert Saxon veelal de pakkende riffs en melodielijnen om de spanning vast te houden: de meeste nummers daar ben ik al na drie minuten zat…

Ik noteer drie sterren voor het oorspronkelijke album, denk er een halfje bij met de bonussen.