Saxon - Innocence Is No Excuse (1985)

Prachtige hoes , maar een zeer matig album. Werkelijk, geen enkel nummer is bij mij blijven hangen na twee luisterbeurten. Wat een verschil als je dit vergelijkt met The Eagle Has Landed en Power & The Glory.

Ik zet 'm op 2,5*, omdat de sound af en toe nog herinneringen oproept aan die van Saxon's beginperiode. Tekstueel stelt het allemaal niet zo veel voor en de songs zijn ook minder sterk dan op bijvoorbeeld Power & The Glory.

Bij dit album komt de commercie om de hoek kijken. Saxon wilde de amerikaanse markt veroveren, en dat gaf een veel gladder geluid.

Het Deff Leppard album van Saxon. Groot verschil met Def Leppard is, dat Def Leppard 3 jaar doet over zo'n LP, Saxon doet het in 3 weken. Wie is nu beter: Saxon natuurlijk, veel betere muzikanten..

Ik kan hier eigenlijk geen favoriete nummers uitpikken. Ik vind het allemaal van gelijke kwaliteit. Geen enkel nummer springt eruit. Het is allemaal wel redelijk, maar de vorige platen tot dan toe vond ik allemaal beter.

De plaat opent sterk met Rockin' again en Call of the wild. Back on the streets is te commercieel, Devil rides out gaat wel en Rock 'n'roll gypsy is te melodieus. Broken heroes is een topper die ze terecht nog lang live speelden.(spelen - het duikt nog steeds op.) Gonna shout is wat flauw, Everybody up een lekkere rocker en Raise some hell een tikje wazig. Uitsmijter is het vette Give it everything you got. Innocence is no excuse is m'n favo-album uit de periode Crusader t/m Destiny.

Dan ben je één van de weinigen die dat vind ben ik bang. Het album klinkt juist allesbehalve als Saxon in de begin jaren!

Over naar het album dan. Ik vind dit één van de beste Saxon albums! En daar zal ik dan wel weer behoorlijk alleen in staan gok ik
Ik vind nummers als Rockin' again, Call of the wild, Back on the streets, Devil rides out, Rock & roll gypsies, Broken heroes, Everybody up en Gonna shout echt heerlijk! Het klinkt niet meer als de oude Saxon maar dat zorgt juist voor de variatie.

Het nummer Live fast die young stamt ook uit deze tijd, echt een vet nummer. Verkrijgbaar op de remaster en een oude uitgave van Destiny.
Op mijn cd-uitgave staan Just let me rock en Do it all for you. Opmerkelijke combinaties. Ik vind Innocence beslist niet minder dan Solid ball of rock.

Ik heb ook de versie met Just let me rock en Doing it all for you er op. Inderdaad vreemde bonusnummers. De originele uitgave was echter nergens meer te vinden en toen ik deze ergens in Tsjechie zag liggen heb ik 'm gelijk gekocht. Als ik me niet vergis op een Frans label, toch?
Ben wel erg benieuwd naar de latere uitgave met Live fast die young erbij op.

Klopt ja, een Frans label. Voor lange tijd was de periode Crusader t/m Destiny moeilijk te vinden. De laatste twee uit dat rijtje wil ik nog wel eens op cd.

Broken Heroes is de sterkste track, ook Back on the Streets en Rockin' Again zijn goed, de andere tracks zijn iets minder.

Hehe, inderdaad

Ik heb begin jren tachtig kennis gemaakt met Saxon. Kiss had voor mij afgedaan en het was verfrissend weer een oorspronkelijke groep als dit te horen. Maar, zoals vele andere groepen, wilde Saxon ook graag wereldwijd doorbreken. Halverwege de jaren tachtig heersde een revival van glam/pop/rock in Amerika, en aangezien Def Leppard (yuch!) er veel succes had, besloot Saxon de zelfde stap te nemen. Met als resultaat dit album, dat wereldwijd door zowel fans als critici wordt gezien als een van de zwakste van Saxon, en tevens de doodsteek voor een evt wereld doorbraak. Alhoewel eea op deze plaat inderdaad het gladde Leppard geluid heeft, en natuurlijk veel commercieler klinkt als op hun beste plaat "Denim and Leather" vind ik deze zo slecht niet. De nummers 3 en 5 zijn hele aardige nummers, en alhoewel het geheel het niet haalt bij hun beste materiaal luister ik deze plaat nog graag. Jammer dat het toch zo voor ze gelopen is. 3,5

Best vreemd dat dit album geen knaller van een succes is geworden destijds! Het heeft alles in zich wat destijds in Amerika aansloeg. Aan het songmateriaal kan het niet gelegen hebben want dat is dik in orde. Het is alleen geen muziek die past bij de noeste arbeiderskoppen en uitstraling van de heren ben ik bang. Het totaalplaatje klopte gewoon niet. Neemt niet weg dat ik dit tot de beste albums van de band reken!

Inderdaad een poging om de VS. te veroveren, wat nog een beetje verder werd doorgevoerd op Rock The Nations en Destiny, waarmee ze tevens hun identiteit ten grabbel gooide. Toch vind ik dit best een goede plaat met: Rockon'Again, Devil Rides Out, Rock 'N' Roll Gypsy. Uitschieter voor mij is Broken Heroes wat ik veruit de beste song vind. Irritant vind ik wel die elektrische drums die in deze tijd populair waren.

Een tijdje geleden heb ik de vinylversie binnengedaan voor 4 eurokes op een rommelmarkt in Oostende, de binnenhoes vind ik zo heerlijk eighties. Veel sex-appeal kun je hen niet toedichten.
http://rockbrat.files.wordpress.com/2010/07/saxon.jpg

Dit altijd een goede plaat gevonden met een sterke a kant
en een mindere b kant

Dit was voor mij de verrassing van de vier aangeschafte remasters. 'Innocence is no Excuse' had ik namelijk echt in gedachten als een gigantische rotplaat met alleen maar slechte nummers op - maar dat valt dus reuze mee. Het is nog steeds geen absolute topper - maar in ieder geval heb je hier niet de grote stijl verschillen die er op Crusader te horen zijn. De cd luistert gewoon lekker - er staan geen gigantische missers op - het geluid is in orde, en met Broken Heroes en Rock & Roll Gypsy zelfs twee toppertjes in mijn ogen. Deze heb ik dus zwaar onderschat en van de periode van 84 tot 90 vind ik dit tegenwoordig zelfs het beste album. Een 3,5.

Getuige een interview in Aardschok zien Biff en co., evenals veel fans, tegenwoordig zelf ook wel in dat dit album zo slecht nog niet is. Beetje late ontdekking als je het mij vraagt. Ik reken 'm al jaren tot de beste Saxon albums!

Maar het is best wel te begrijpen, vind ik, dat veel mensen hem later 'herontdekken'. Het is een beetje hetzelfde als Priest's 'Turbo' - goede platen maar de breuk met het eerdere materiaal is toch best even wennen. Ik heb 'Innocence' ook voor het eerst beluisterd toen ik een jaar of 15 was - toen had ik het allemaal liefst harder en sneller - met de jaren verbreed je smaak zich natuurlijk en ga je al die andere platen toch eens herbeluisteren en soms kom je daarbij tot een paar best verassende ontdekkingen.

Ja dat klopt. Ben ik ook helemaal met je eens. Als het het eerste album van een band is waarbij je instapt is het ook weer een ander verhaal. Maar inderdaad; als je eerdere, hardere albums kent en gewend bent dan kan ik me wel voorstellen dat albums als 'Innocence' of 'Turbo' de wenkbrauwen doen fronsen.

Innocence Is No Excuse. De plaat is goed ingespeeld. Productie vrij goed voor een album uit '85. Biff is goed bij stem en toch is de muziek zielloos. Dat ligt allemaal aan het gladde geluid en de simpele songs die uiteraard allemaal eenvoudig mee te zingen zijn. Saxon doet helaas een Def Leppardje en wil hier te graag indruk maken op de andere kant van de oceaan. Devil Rides Out en Broken Heroes ontstijgen de clichés nog een beetje, maar de rest is het gewoon niet. Jammer dat Saxon deze route gevolgd heeft. Ik kan er weinig meer van maken dat Saxon hier terecht zijn eigen graf groef.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Wheels Of Steel
3. Power & The Glory
4. Denim And Leather
5. Saxon
6. Crusader
7. Innocence Is No Excuse

Ik kan er op zich altijd wel wat mee die jaren '80 sound, al valt het in dit soort gevallen gewoon altijd heel hard tegen wat voor belabberde teksten bands als Saxon meenamen in de commercie. Toch zijn Broken Heroes, Rockin' Again en Raise Hell zeker wel goed te noemen, is de productie binnen de stijl prima en zijn de gitaarsolo's erg goed. Het mag gewoon allemaal wat minder party-rock, al is het gelukkig nog stevig genoeg om me te interesseren.

Tussenstand:
1. Power And The Glory
2. Strong Arm Of The Law
3. Wheels Of Steel
4. Denim And Leather
5. Saxon
6. Innocense Is No Excuse
7. Crusader

Deze plaat heeft me nooit echt kunnen overtuigen. Dat komt vooral door de commerciële aanpak, wellicht in een poging meer succes te vergaren in de VS. Rond dezelfde tijd probeerden ook andere Britse bands als Def Leppard en Judas Priest dat.

Buiten het openingsnummer Rockin' Again en Broken Heroes staan er niet echt noemenswaardige songs op voor mij. De band speelt haar nummers foutloos maar ook futloos. Nee, dan luister ik liever naar Saxon's eerste platen of naar Solid Ball of Rock. Daar kan zelfs de hoes met die mooie jongedame niets aan veranderen: 2,5*

Eerlijk toegegeven ik ben geen Saxon kenner. Is toevallig dat ik dit album eruit pik op Spotify om eens iets van hen te beluisteren. Ik kan me grotendeels vinden in de bovenstaande commentaren. Het klink niet slecht maar het is wel veel van hetzelfde. Gladde productie en instrumenten en zang die allemaal netjes aan bod komen. Geen enkele song steekt boven de andere uit. En geen enkele song blijft hangen na een eerste luisterbeurt. Ga, op basis van de voorgaande reviews, maar eens luisteren naar wat vroeger werk van hen. Voor mij krijgt dit album 2,5 sterren.

Saxon had tenminste de guts om een iets andere koers te gaan varen.

Das wel heel positief omschreven. Zou het niet gewoon een poging zijn om voet aan de grond te krijgen in Amerika, zoals heel veel hardrock/metalbands in die tijd deden?

Haha. Ik moest hieraan denken toen ik de comments bij Steven Wilson zat te lezen.

Saxon is me langzaamaan kwijt aan het raken met dit 2e matige album op rij, terwijl ik al niet bepaald de grootste fan was.
Lees hier in de opmerkingen dat het dus kwam doordat ze geld in de VS wilde verdienen. Maar moest je toendertijd als band niet enorm sexy zijn én klinken?
Niet echt een woord dat van toepassing is op onze boys.
Biff probeert wel iets in de vorm van allerlei geluidjes, het overtuigt allemaal voor geen meter. Devil Rides Out is nog wel geinig, maar dit album laat een bittere nasmaak achter. Neem gewoon eens de tijd om weer een echte knaller te maken, maar nee hoor, ik zie dat ik in 1986 weer aan de bak moet.

1. Strong Arm of the Law
2. Power and the Glory
3. Denim and Leather
4. Wheels of Steel
5. Crusader
6. Innocence is no Excuse

Dat denk ik de laatste 20 jaar: neem de tijd voor een nieuw album, spaar de goede ideeën op en bespaar op de middelmatigheid. En die gedachte was er ook bij Motörhead. Om de twee jaar, of om de drie, een nieuw album om op tournee te kunnen gaan, bleek echter de praktijk. Enige prima albums daargelaten overigens. Voor wie aan Innocence Is No Excuse weinig plezier beleeft komt er pas met Solid Ball of Rock uit 1991 weer een kraker, vrees ik.