W.A.S.P. - The Headless Children (1989)

Veel stemmen zijn pleite geraakt vanwege mijn uitschrijven ooit.
Ze komen er wel weer een keer. Maar aan de andere kant merk ik dat ik er veel minder waarde aan hecht dan menigeen hier. Eigenlijk alleen handig om aam het eind van het jaar te kijken wat ik allemaal geluisterd heb.

Dat gezegd hebbende, denk ik wel dat Blackie hier op zijn allerbest is. Serieuzer maar ook nog in balans met de oudere W.A.S.P.

Omdat ik de ambitie heb mijn cd verzameling een beetje uit te dunnen viel mijn oog op deze cd. Ik was verbaasd over de hoge waarderingen hier. En over het aantal stemmers. Ik wist niet dat W.A.S.P. zo populair was in Nederland.

Vervolgens zag ik dat het bij mij nog onbekende The Crimson Idol zelfs nog hoger scoorde. Vooruitlopend op een nieuwe luisterbeurt van The Headless Children probeerde ik gisteravond eerst even The Crimson Idol op Youtube. Wel ok, maar niet zo ok dat ik die alsnog wil aanschaffen.

Vandaag dan deze plaat. Ik had niet onthouden dat dit gewoon zo'n lekkere plaat is. Vol sterke knallers met toch nog een paar uitschieters naar boven: The Heretic (The Lost Child) en The Neutron Bomber. Deze doe ik dus toch maar niet weg: 4,5*. Alleen de ballad Forever Free is voor mij niet nodig.

Had deze op lp, klonk een stuk beter dan de cd-versie die ik later aanschafte. The Heretic is zo fantastisch, het beste Maiden nummer dat Maiden nooit opnam. Fijn om Ken Hensley te horen, de man leek in de jaren 80 van de aardbodem verdwenen.

Inderdaad; The heretic is fantastisch! Die break in het midden van het instrumentale stuk is echt hemels! Alle goede WASP platen ten spijt; dit blijft toch echt mijn favoriet.

Een erg fijn album van W.A.S.P. Ik vind zelf the Crimson Idol nog veel beter, daar zit voor mij veel meer emotie in.
Dat neemt niet weg dat dit een heerlijk album is.

Fantastische plaat! Heb van mijn vriendin de remaster gekregen die nu knalt door mijn huis, mijn originele cd heeft kuren helaas. Ben dan ook benieuwd naar de bonustracks, doorgaans geef ik daar niet zo om, maar als het er 6 zijn is het de moeite waard om te checken.
Top opener uiteraard en ik ben niet zo van de covers, maar The Who wordt hier toch wel eer aan gedaan, de bas is ook helemaal fantastisch in dat nummer. Titelnummer is een beest uiteraard, heerlijk dat zuigende orgel ook in het begin. De ballad is ook troef, daartussenin nog Neutron Reagan, het vuige "Mean Man" en het machtige "Thunderhead". En zelden een plaat zo weergaloos horen afsluiten als met "Rebel In The F.D.G."!
Een super plaat! Een klassieker wat mij betreft...
(en btw, vind Blackie helemaal niet zo'n slechte zanger, integendeel)

Bonusnummers For Whom the Bell Tols en Lake of Fools zijn voor mij ook 2 prijsnummers!

Bij "War Cry" hoor je verschillende nummers langskomen, vat wel waarom dat maar een bonus is. Maar die twee zijn inderdaad niet verkeerd zeg, hebben een fijn sfeertje!



Hahaha ja, dat laatste nummer, okay dat was leuk

Matige plaat met slechte productie.

OMG, licht dit toe... De productie zou ik kunnen inkomen, maar op alle fronten is dit W.a.s.p's beste plaat. Alleen kant A al. Waar wordt dit matig???

Het debuut van WASP is een mooie binnenkomer. Band zet zich op de kaart, imago is minstens zo belangrijk. Het zaadje is gepland. De twee albums hierna, zijn al een stuk minder, een live-album kan de zaak ook al niet rechttrekken.
Dan komt deze, The Headless Children. Qua sound is er discussie mogelijk (ik mis wel wat bas hier en daar), maar dit album heerst vanaf het eerste nummer. Kant A is onovertroffen. Zonder enige opsmuk knallen de nummers je hoofd in. Kant twee haalt dit niveau net niet, maar een knappe kop die me kan overtuigen dat Mean Man, The Neutron Bomber en Forever Free slechter zijn dan eender welk nummer op de 3 voorgangers! Beter werd het nooit meer.

Voor mij is dit nog altijd de allerbeste W.A.S.P. Dit staat vol met opzwepende tracks zoals The Heretic, het machtige titelnummer, Maneater, Rebel In The F.D.G. Het houdt maar niet op met regenen van 'vuist-in-de-lucht'-tracks. Het enige minpuntje blijft de kleurloze uitvoering van The Real Me. Dat vind ik meer een bonustrack.

Zelfs de door velen bejubelde opvolger kan wat mij betreft niet tippen aan deze bijna perfecte opmaat daartoe.

Ja daar ben ik het ook wel mee eens geloof ik. Hoe goed ik The Crimson Idol ook vind, dit blijft de ultieme W.A.S.P. lp voor mij. Nostalgie speelt daarbij ook zeker een rol maar puur muzikaal en song technisch beschouwd staat dit als een huis.

Eerste helft van het album is erg sterk, slaat al die melige zooi die hiervoor kwam makkelijk van de baan, behalve Blind in Texas natuurlijk.

1. The Headless Children
2. The Last Command
3. W.A.S.P.

Hoewel The Crimson Idol door veel fans nog wat hoger wordt aangeslagen is mijn voorkeur altijd uitgegaan naar The Headless Children.
Niet dat de bekendere opvolger slecht is, integendeel, maar mijn voorkeur uit naar dit schijfje uit 1989.
The Headless Children is energiek, afwisselend en voor mijn gevoel zijn de heren destijds de studio ingekropen en heeft de band de songs snel op plaat 'geknald'. Zonder opsmuk en tierelantijnen.
Lawless gaat lekker los, weliswaar niet de beste zanger die de wereld rijk is, maar zijn wat onconventionele zang geeft de plaat nog wat extra cachet en zit vol met karakter.
Of het nu de gevarieerde en met gitaarsolo's doorspekte opener betreft, de dwingende ritmesectie in de titelsong, het venijnige Mean Man of de rollende en donderende drums in The Neutron Bomber, het wordt met overgave gebracht.
En daar zit de kracht van The Headless Children; het is als een spuitende fles cola, alsof alle opgekropte energie er in 1 keer uitkomt. Hoewel ik moet toegeven dat de 2e helft van het album het niveau niet helemaal kan vasthouden vermaak ik mij nog steeds uitstekend met het muzikaal gebodene.

Ik weet niet welke versie je geluisterd hebt, maar ik kan de uitgebreide versie aanraden. Bij de bonusnummers For Whom the Bell Tols en Lake of Fools gaat bij mij het volume altijd nog wat omhoog.
Heerlijke energieke en afwisselende plaat.

De bonustracks zijn redelijk tot goed in mijn ogen. Echter halen deze songs in mijn beleving niet het niveau van de overige tracks van deze schijf.

Die bonustracks zijn wel degelijk een prima aanvulling bij het album. En als je het album pas hebt leren kennen mét die extra nummers dan kan ik me voorstellen dat je ze als onderdeel van het album ziet. Heb je het album echter leren kennen met de oorspronkelijke 10 nummers dan voelt het toch wat anders. Althans, bij mij wel. De nummers zijn prima en klinken ook als de rest van het album qua productie maar toch...

Ik heb W.A.S.P. gisteravond zien optreden in mijn woonplaats op het altijd gezellige Into the grave festival. Ik ben wel nieuwsgierig wat er nog van de Noddy Holder strot over is van Blackie Lawless. Nou daar kwam ik gisteravond snel achter. De Noddy Holder strot heeft niks aan kracht ingeboet. Een nagenoeg perfect optreden van Blackie Lawless en de mannen. Ook het optreden van Death Angel eerder op de dag van hetzelfde laken een pak. De vrijdag optredens van Exodus en Savatage ook helemaal niks op aan te merken. Kortom de bands uit de jaren 80 hebben op mij een een hele goeie indruk achter gelaten. Dat mocht ook wel want de kaartjes zijn flink duurder geworden : 119 Euro voor de Vrijdag & Zaterdag is een flinke rib uit het lijf, maar het was het allemaal dubbel en dwars waard. De Headless Child is het enige album wat ik ooit heb gekocht. Aanleiding was en is die prachtige ballad Forever Free die erop staat. Maar dat is natuurlijk bij lange na niet het enige. De opener alleen al, ben het helemaal eens met Arjan Hut. De WHO cover The real me is een hele goeie uitvoering, W.A.S.P. geeft aan hoe goed je een cover van de WHO kan maken. Daar kan Limp Bizkit nog een voorbeeld aan nemen met hun uitvoering van Behind Blue Eyes : VRESELIJK!!!!!! wat slecht, dit terzijde. Dacht eerst dat er nog een cover op stond : Maneater zal dit een hardere uitvoering zijn van Daryl Hall & John Oates??. Maar dat bleek het niet te zijn, het is een eigen nummer behoort overigens ook tot de hoogtepunten. Dieptepunten kent dit album naar mijn mening niet. Heb nooit geweten dat The Heretic bij Iron Maiden op de planken lag en nooit is opgenomen. Mocht W.A.S.P., Exdodus, Death Angel en Savatage volgend jaar weer terug komen op het Into the Grave Festival mijn zegen hebben ze. De volle score voor dit album een 5.0

Van mij hoeven ze niet zo. Omdat op mijn originele cd een loeder van een kras zit, heb ik de uitgebreide versie ooit aangeschaft. Ik vind het vooral vermoeiend. Leuk voor een keer maar dat is het wel.

For Whom The Bell Tolls keerde trouwens in grotere glorie terug als Gypsy Meets The Boy op The Crimson Idol.

Is de remaster beter qua geluid van het origineel? De iele, schelle productie verpest namelijk veel voor mij.

Bij mij klinkt de remaster wat harder en zijn de bassen wat dieper. Het oorspronkelijke geluid is verder niet aangetast. Ik heb een UK persing uit 1989 en een Europese persing uit 1998.

Ja klopt. Daar heeft Blackie nog wel iets mooiers van weten te maken.