IQ - The Seventh House (2000)

Dit album is wat onevenwichtig, waardoor hij voor mij bij IQ in de middenmoot verdwijnt. Opener The wrong side of weird klinkt weer onmiddellijk vertrouwd, het titelnummer behoort tot het meest kippenvelopwekkende wat ze gemaakt hebben en Zero hour vind ik ook een erg ondergewaardeerde ballad.

Maarr... Shooting angels komt er toch wat pompeus achteraan en Guiding light met zijn kwijlteksten vind ik helemaal een koude douche. Niettemin voor de eerste vier nummers (vooral de drie genoemde) nog 3½*

Ai.. terwijl er in dat nummer zeker 1 en volgens mij zelfs meerdere momenten in zitten dat ze aan groot zelfplagiaat doen. Toen ik het voor het eerst hoorde ging op bepaalde momenten zo andere nummers meebleren en het paste ook nog.
Komt ook nog eens bij dat ze het onderwerp van dit nummer (de verschrikkingen van WWI) al eens eerder en in mijn ogen veel bondiger / pakkender hebben behandeld met het nummer Common Ground.

En face it.... het ultieme WWI (en feitelijk elke andere oorlog) blijft toch Twelfth Night's versie met Geoff Mann van Sequences: 'Over the top, we go.....'

Maar ja, dat is natuurlijk niet de versie die Peter Nicholls graag zingt.



Alleen jammer dat zo weinigen dat nummer kennen.

En dat valt dus heel erg mee want zo uit mijn blote hoofd zijn dit nummers uit de Paul Menel periode die Nicholls regelmatig heeft gedaan:

- No Love Lost
- Nomzamo
- Human Nature
- Common Ground (het nummer wat ik dus bedoel)
- War Herous
- Nostalgia / Falling Apart At The Seams
- Wurensh
- Nothing At All

Kortom, alle niet poppy nummers zeg maar. Nicholls heeft ook regelmatig gezegd dat hij daar helemaal geen moeite mee had omdat het simpelweg zulke goede nummers zijn. En dat ben ik ook erg met hem eens. Jammer dat niemand weet waar Paul Menel zit, want misschien had hij wat gevoeld voor een John Helmer-constructie zoals bij Marillion, dus zo af en toe wat teksten aanleveren.

....zoals?

O jee, dan moet ik dat nummer gaan luisteren om dat te checken.. zou je me dat wel aan doen, collega?

't hoeft niet op stel en sprong

Ik ben het met je analyse wel redelijk eens, Casartelli, alleen vind ik Guiding Light toch wel een erg aardig nummer, maar dan vooral vanwege het (instrumentale) tweede gedeelte. Jammer van het wat lompe Shooting Angels. Haalt niet het niveau van bijvoorbeeld Ever, 4 *.

hmmmmmmm ben het niet erg eens met de andere reviewers.
Zero Hour is samen met Shooting Angels DE dip van dit album, en dat maakt het iets minder dan de overige jaren 90 IQ albums.

Seventh House EN Guiding Light zijn de absolute hoogtepunten.

hm ik had nog geen favoriete nummers aangevinkt. Nu wel en Zero hour hoort daar beslist wél bij. Verder opende ik het bal ooit met 3½* en daar houd ik het nog maar even bij.

Dit is toch een van mijn favoriete IQ-albums (samen met Ever en Subterrenea). Lekkere volle sound die met name in The Seventh House goed tot uiting komt. Alle nummers zijn goed tot meesterlijk behalve uiteraard Shooting Angels.

Ik vind overigens wel jammer dat IQ met Dark Matter een andere kant is opgegaan. Ik respecteer het wel maar hoor liever de moderne sound.

Fijne plaat met voor mij het laatste nummer als hoogte punt.

Prima album wat het luisteren meer dan waard is. Stem doet af en toe aan John Anderson denken. Vooral de Piano in sommige nummers is zeer aangenaam.

Samen met Subterrenea mijn favoriet van IQ.

The Wake was ook heel goed en ook Ever bekoort mij zeer, alleen The Wake is gewoon rot geproduceerd en Ever is mij een beetje te soft.

The Wrong Side of Weird is een lekker seventies aandoende symfo-epic, met veel tempowisselingen en veel gevoel voor drama en .dynamiek
Otzettend goed gespeeld en goed gezongen door Peter.

Hetzelfde geldt voor Seventh House en Guiding Light.
Het lijkt wel of het gitaarspel van Mike Holmes hier het hardst en lekkerst in de mix staat van alle IQ platen die ik ken.

Ook het toestenspel van Orford en het dragende en soepele baswerk van Jowitt staan goed en helder in de mix.
Orford maakt gebruik van een hoop ouderwetse geluidjes (piano, moog, mellotron, orgel), kan het natuurlijk mis hebben.
Maar al-in-al, lijkt deze plaat zo uit de seventies te stammen.

De kortere tracks rocken lekker en er is in Shooting Angels en Zero Hour een stukje ruimte voor de sax ingebouwd.

Voor hen die een echt vette gitaarsolo willen horen: check het eind van Zero Hour... (kippenvel)

Door zijn ouderwetse karakter (ik hoor hier echt die begin jaren zeventig symfo van bijv. Camel in terug), toch een favoriet van mij...

De melodielijnen van Nicholls zijn over de gehele plaat zeer schoon en aanstekelijk, dat ik toch altijd mee zit te zingen....

Bewust (denk ik) zit de drums lekker stevig in de mix (samen met de bas) en is ervoor gekozen een subtiel gitaargeluid neer te zetten, zodat het echt ver van de progmetal afstaat... En dat vind ik fijn, aangezien veel bands juist het tegenovergestelde trachtten...

Martin Orford heeft een aantal zeer lekkere klanken geprogrammeerd... In het eerste stuk, lekker veel spacey geluidjes en later op de plaat wat moderne geluidjes...

Cook/Jowitt klinken wederom als een huis samen... Goede ritmetandem...

Ik snap het probleem met Shooting Angels niet helemaal...
Dat pompende/stuwende van de track, samen met het jankerige zingen van Nicholls komt op mij heel lekker over...

Een ritmetandem die er helaas niet meer is. Is Cookie terug op het oude nest, gaat Jowitt lopen. Jammer!

Ja helaas, ik las het op Facebook...

Goede nieuws is echter dan Jowitt met Paul Menel is aangehaakt...

Nu misschien Tim Esau opsporen en aan IQ toevoegen en het cirkeltje is weer rond...
Er is trouwens ook weer een nieuwe toetsenist gevonden...

We are very happy indeed to announce the return to IQ of Tim Esau. As you will know, Tim was the original bassist with the band from 1981 to 1989 and we are thrilled to be able to welcome him back to the IQ family in time for our 30th anniv...ersary year.

Here are some words from Tim himself:

"Well, I'll start by adding my best wishes to John for his future. I've only met him a couple of times myself but I know he is a great entertainer and was hugely popular with the IQ faithful.

So, following John's departure and having recovered from the initial shock of receiving a most unexpected email, I am extremely grateful to Pete, Mike and Cookie for thinking of me and inviting me back to play bass for IQ and I'm very happy to accept that invitation. I look forward very much to working with them again, meeting and working with Neil, seeing many faces that I haven't seen in many a year and, of course, meeting lots of new ones. I can't believe it's 30 years since I first joined IQ but I guess I've had a nice long rest so I'm ready to do some work and get on with the celebrating of this 'quite remarkable' anniversary.

"Rest assured we have no plans for further line-up changes in the near future! We look forward to seeing you all on this year’s exciting IQ30 tour".

Haha, hoe is het mogelijk, bijna de oude bezetting weer bij elkaar. Misschien moeten ze Martin Orford nog maar eens bellen.



Blijkbaar heb jij een voorspellende gave

Ja... gaaf man... Zal ik maar proberen Martin Orford's terugkeer te voorspellen???

Mijn zegen heb je.

Kans daar op is nagenoeg 0,0 aangezien Martin zijn complete instrumentarium heeft verkocht.

Kwam net dit stukje tegen op het blog van Big Big Train:

"After completing the sessions we had time for a band photo shoot in Winchester and also had a very nice curry with Mr Martin Orford who showed absolutely no signs of retreating from his musical retirement (it does seem that Martin's keyboard solos on Fat Billy will be his last recordings.)"

Dit album vind ik overigens wel goed maar toch minder dan de twee volgende.

Was ook maar een grap...

Hoorde overigens wel weer dat John Mitchell even niet meedoet met Paul Menell's tourneetje...

Hoe dan ook, ben blij met Tim Esau's terugkeer... Hij deed het altijd zo lekker op de fretless bas...

Dit is niet mijn favoriete IQ, het titelnummer is natuurlijk erg goed maar die sax bv in Shooting angels hoeft voor mij niet

Sinds zeer korte tijd dit album origineel in huis (was ook meteen de eerste keer in jaren dat ik hem weer hoorde). Ik moet mijn zuinige commentaren hierboven toch wat bijstellen. Met name de vocale vooruitgang van Peter Nicholls ten opzichte van eerder werk viel me bij herbeluistering op.

The Wrong Side of Weird stond altijd al als topper te boek, maar ook The Seventh House en Guiding Light kwamen beter voor de dag dan ik me herinnerde. En Zero Hour... tja, een Peter Nicholls met zangles op zak levert hier meteen maar een van de mooiste vocale prestaties uit de ganse neoproggeschiedenis.

Ik was in de loop der tijd naar 3* afgezakt, maar ik voel weer een verhoging aankomen.

Met welk 'eerder werk' vergelijk je het dan? Met Nicholls' prestaties op Subterranea is mijns inziens namelijk ook weinig mis...

Daar zit de vooruitgang er al in, maar is hij wat mij betreft nog niet voltooid. Alsof hij er al van doordrongen is dat het allemaal wat lager mag, maar nog niet helemaal weet hoe hij dan zijn energie wel mag overbrengen. Somewhere in Time is even het eerste voorbeeld wat me daarbij door het hoofd schiet, maar het stond me bij de laatste beluistering nog op een paar andere nummers tegen.

Komt door de Prog k.o. dat mensen weer naar oudere platen luisteren.

Al is deze natuurlik niet echt oud.

Wat ik zo waanzinnig vind aan deze plaat, is de ouderwetse sound. Lekker retro...Vandaar mijn hoge score....